Tο Tέταρτο κουδούνι

Επιτέλους! Φτάσαμε, απαράλλαχτα με πέρσι, στην ουρά του Φεστιβάλ
Επιδαύρου, στην έβδομη απ’ τις οκτώ φετινές παραστάσεις του, για να δω κάτι
που δεν ήταν αποτυχημένο, ασήμαντο, μέτριο ή «μια απ’ τα ίδια»… – κατά τη
γνώμη μου.

Ο «Ίων» της Λυδίας Κονιόρδου, του Διονύση Φωτόπουλου και του Εθνικού,
απ’ την Πάροδο με τα «τιτιβίσματα» των «τουριστριών» του Χορού ώς το πανέξυπνο
«σπάσιμο» του εξαγγελτικού ρόλου του Υπηρέτη σε εφτά «φαντάρους», κι απ’ την
τρελούτσικη, αλαφιασμένη Πυθία με την κόκκινη «αφάνα» μέχρι τις τέσσερις
«καμαριέρες» που κλείνουν την Έξοδο, μου άνοιξε την καρδιά. Ενθουσιάστηκα,
δηλαδή.

Μην τη χάσετε την παράσταση αυτή!

Το Εθνικό, όμως, δεν οφείλει τις επιτυχίες του να τις εντάσσει στο
ρεπερτόριό του; Και να τις επαναλαμβάνει; Έτσι, στα γρήγορα, δυο παραστάσεις,
Δεκαπενταύγουστο, στην Επίδαυρο, δυο στη Θεσσαλονίκη, τρεις στα πέριξ της
Αθήνας, άλλες δέκα στην επαρχία κι ώς εδώ ήταν; Όποιος πρόλαβε; Άδικο το
βρίσκω.

Ένα έργο νεανικό του Σαίξπηρ – η κωμωδία του «Οι δυο άρχοντες από τη
Βερόνα» – από ένα θίασο νεανικό: Μαρίνος Βουρδαμής, Γιάννης Βουλγαράκης,
Γιώργος Καυγαλάκης, Εύα Κοτανίδη, Χρήστος Λιακόπουλος, Ειρήνη Μουρελάτου,
Δημήτρης Παπανικολάου, Γιώργος Σαμόλης.

Στο «Μέλι» του Γιώργου Χριστοδούλου, που το ανέλαβε για τον επόμενο
χειμώνα ο παραγωγός Λάμπρος Ντίνος, σε σκηνοθεσία και με σκηνικά και κοστούμια
Κοραή Δαμάτη (φωτογραφία), που έχει κάνει παλαιότερα, με το «Έβδομο Θέατρό»
του, και το σαιξπηρικό «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» αλλά και «Τα πάθια του
έρωτα», μια σύνθεση σκηνών από έξι έργα του Σαίξπηρ.

H μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ και η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.

«Δεκαπέντε θέατρα λειτουργούν αυτό το καλοκαίρι στην Αθήνα» ήταν ο
τίτλος του ρεπορτάζ – ένα ωραίο, ρέον κείμενο, υπογραμμένο απ’ τον Θαλή Δίζελο
– στο φύλλο της 26 Ιουνίου 1963, που διάβασα αναδημοσιευμένο στην Κυριακάτικη
«Αυγή», στη σελίδα της με την αναδρομή «H Αυγή 40 χρόνια Πριν» που επιμελείται
ο Στρατής X. Μπουρνάζος.

Πόσα έχουν απομείνει σήμερα; Να λειτουργούν – να κουτσολειτουργούν για
την ακρίβεια… – το καλοκαίρι; Τοτινά και μεταγενέστερα; Επτά, όλα κι όλα,
είναι φέτος – με παραστάσεις σε μόνιμη βάση εννοώ βέβαια. Σχεδόν το τίποτα
μπροστά στα κάπου εκατόν πενήντα χειμωνιάτικα – ακόμα δεν τόλμησα να μετρήσω
πόσα λειτούργησαν την περασμένη σεζόν…

Οι καιροί αλλάζουν. H παραδοσιακή «θερινή σεζόν» πνέει τα λοίσθια
πλέον. Διαπιστωμένο.

ΔΗΠΕΘΕθύελλα τις ημέρες αυτές… Το ένα ΔΗΠΕΘΕ μετά το άλλο,
στην Αθήνα. Αλλεπάλληλα τα «πλήγματα»… – όχι ότι δεν υπάρχουν και οι καλές
οι παραστάσεις τους, μην παρεξηγηθώ κιόλας.

Είναι, όμως, – ζωή να ‘χουν – και δεκάξι… Πόσα ΔΗΠΕΘΕ να ανθέξει ο
οργανισμός του ανθρώπου; Να πάω, στην ηλικία μου, τώρα π’ ανθίζουν τα κλαριά
και βγάζ’ η γη χορτάρι, από υπερβολική δόση ΔΗΠΕΘΕ;

Αλλά πάλι και να μην έρθουν; Εδώ λέμε ότι το καλοκαίρι είναι που
«ανασταίνονται». Μετά – τα περισσότερα – πάλι σε χειμερία νάρκη πέφτουν…

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου θα είναι ο Δήμαρχος – κατά την καινούργια
μετάφραση, απ’ τα ρώσικα, τα γαλλικά και τα αγγλικά, των Λεωνίδα Καρατζά και
Λουίζας Μητσάκου, που θα χρησιμοποιηθεί στην παράσταση – στον «Επιθεωρητή» του
Γκόγκολ – της «Πόρτας» – πλάι στον Πέτρο Φιλιππίδη – Χλεστιακόφ, που έχει
επωμιστεί και τη σκηνοθεσία.

Την Άννα Αντρέγιεβνα – τη γυναίκα του Δημάρχου – θα υποδυθεί η Γεωργία
Καλλέργη και την κόρη του, Μαρία Αντόνοβνα η Δέσποινα Ψαρροπούλου. Στον
δεκατετραμελή θίασο που σχηματίζεται έχουν κλείσει έως τώρα, επίσης, Γιώργος
Γαλίτης και Κώστας Φλωκατούλας.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα κάνει ο Γιάννης Μετζικώφ.