Tους «έσωσαν» τα φτηνά CD

Ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ ήταν ένα από τα «δυνατά» χαρτιά των νέων παραγωγών στη βρετανική δισκογραφία, με πωλήσεις 1,2 εκατ. από τον Ιούνιο του 2002. Στους «δυνατούς» ήταν ακόμη ο Ρόμπι Γουίλιαμς (1,8 εκατ. για το «Escapology»), και η Νόρα Τζόουνς (1,5 εκατ.)

Την ώρα που η κρίση στην αγορά των CD μετριέται σε 7 – 8% διεθνώς, η βρετανική
δισκογραφία, ύστερα και από πιέσεις καλλιτεχνών, όπως ο Έλτον Τζον, για μείωση
του φόρου στους ψηφιακούς δίσκους ακτίνας και κατ’ επέκταση της τιμής τους
συνολικά, έκανε το πρώτο βήμα. «Πλημμύρισε» τη βρετανική αγορά με φθηνότερα CD
(κυρίως παραγωγές παλαιότερων ετών, που έχουν αποσβέσει τα έξοδά τους) και
είδε τις πωλήσεις να αυξάνονται για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια.

Πάνω από 228 εκατομμύρια άλμπουμ πουλήθηκαν από τον Ιούνιο του 2002 έως τον
περασμένο Ιούνιο στη Βρετανία, αριθμός που μετράται σε αύξηση της τάξεως του
3% σε σχέση με πέρυσι, σύμφωνα με τη Βρετανική Φωνογραφική Βιομηχανία (ΒΡΙ).
Το ενδιαφέρον όμως εδώ δεν είναι μόνον η αύξηση των πωλήσεων σε μια εποχή που
η δισκογραφία διεθνώς έχει πάρει – ταχύτατα – την κατιούσα, αλλά το γεγονός
ότι έπεσε σημαντικά η μέση τιμή των CD που πωλήθηκαν στα βρετανικά
δισκοπωλεία. Ο μέσος όρος της τιμής των πωληθέντων CD μετρήθηκε σε 9,79
στερλίνες (κάπου 18 ευρώ – όταν η «κανονική» τιμή ξεπερνάει τις 15 στερλίνες,
ήτοι τα 26 ευρώ), κάτι που δείχνει, σύμφωνα με την ΒΡΙ, πως πουλήθηκε μεγάλος
αριθμός «low price» – φθηνών CD. Κάτι που δείχνει τον δρόμο (αν γίνει μάθημα –
και στην ελληνική δισκογραφία): τα φθηνά CD σώζουν από την κρίση.

«Είναι σαφές πως οι φθηνές τιμές και τα “low price” CD που προσφέρθηκαν
στον καταναλωτή, σε συνδυασμό με νέες δυναμικές παραγωγές, κατάφεραν να
κρατήσουν τη βρετανική δισκογραφική αγορά σε ικανοποιητικά υψηλό επίπεδο»,
δήλωνε εκπρόσωπος της ΒΡΙ. Τα στοιχεία μιλούσαν από μόνα τους: το 1978 οι
πωλήσεις δίσκων ήταν 107 εκατομμύρια στη Βρετανία, το 1993 ήταν 153
εκατομμύρια, το 1998 είχε φθάσει τα 210 εκατομμύρια CD και το 2002 έσπασε
(προς τα κάτω) το όριο των 200 εκατομμυρίων αντιτύπων. Συνολικά είχε μετρηθεί
στα τελευταία δέκα χρόνια, μόνο στη Βρετανία, πτώση της τάξεως του 26% τόσο
στον όγκο όσο και στον τζίρο – και δεν ήταν μόνον η πειρατεία ο «ένοχος», όπως
παραδέχεται τώρα η ΒΡΙ.

Χαρακτηριστικό είναι πως η δισκογραφική αγορά της Βρετανίας είδε τις πωλήσεις
να πέφτουν κατά 7% στο πρώτο εξάμηνο (από τον Ιούνιο του 2002 ώς τον
Δεκέμβριο) και την ανάκαμψη (έως την αύξηση τελικά, κατά 3% κατά μέσον όρο),
μόνον όταν οι εταιρείες «έριξαν» στην αγορά, μαζικά, τα φθηνότερα CD.

Το BBC έχει «ανοίξει» κάλπη «ψηφοφορίας» υπέρ της φτηνής τιμής των CD, με
εντυπωσιακή έως τώρα ανταπόκριση, ειδικά από νέους καταναλωτές.

Οι εισπράξεις από πωλήσεις CD το 2002, κατά την IFPI (Διεθνή Ένωση
Φωνογραφικών Εταιρειών), έπεσαν κατά 7% ενώ η μείωση σε τεμάχια ήταν 8% (σε
μια αγορά που είχε ήδη πτώση 5% το 2001). Σημαντικό δε, είναι ότι κατά περίπου
10% «έπεσαν» οι τρεις μεγάλες αγορές: Αμερική, Ιαπωνία, Γερμανία. Ο μεγάλος
όγκος της «διαρροής» αποδίδεται και στην εκτεταμένη πλέον χρήση «παράνομων»
σάιτ όπου οι χρήστες Ίντερνετ κατεβάζουν μουσική δωρεάν – υπολογίζεται ότι
έχουν καθημερινά πρόσβαση σε 900 εκατομμύρια μουσικά αρχεία!

Για πρώτη φορά πάντως η IFPI συνέδεσε άμεσα την τιμή τού CD με τις πωλήσεις:
έρευνα που διεξήχθη πρόσφατα για λογαριασμό της έδειξε ότι το 60% των
ερωτηθέντων (άνω των 16 ετών) θα αγόραζαν περισσότερα CD αν ήταν φθηνότερα.

Ελλάδα: το ίδιο τροπάρι

Στην Ελλάδα η συρρίκνωση της αγοράς του CD μετριέται πλέον σε απολύσεις
υπαλλήλων και σε «λουκέτα» σε πολυεθνικές εταιρείες (BMG) και ελληνικές
(Nitro). Το 2003, δύο πολυεθνικές (Sony και Warner) δεν άντεξαν να διατηρούν
αποθήκες και δίκτυα διακίνησης και τα παραχώρησαν. H πειρατεία, κατά τον
πρόεδρο της IFPI Ίωνα Σταμπουλή, εγγίζει το 500% στις νέες παραγωγές, στο
φλέγον θέμα των τιμών όμως η απάντηση είναι… κασέτα: «Δεν μπορούμε να
αντιπαρατεθούμε στο τζάμπα».