TO XEPI TOY ΠANIKOY

Μόλις είχε τελειώσει μια περίοδος στη ζωή μου, κατά την οποία κάθε μέρα
πέθαινε άδοξα. Τίποτα δεν μου πήγαινε καλά, τίποτα δεν μου μύριζε ωραία,
τίποτα δεν μου χαμογελούσε, τίποτα δεν μου ταίριαζε. Εκείνη την εποχή της
απόλυτης σύγχυσης γνώρισα τη Σελίν Ντέιβναντ. Έμενε στο Μόναχο, πέντε ώρες
ευχάριστης διαδρομής από τη Βιέννη με το τρένο.

Καμιά φορά η Σελίν ερχόταν στη Βιέννη, αλλά δεν έκανε καμιά προσπάθεια να
κρύψει το γεγονός ότι δεν της άρεσε καθόλου η πόλη. Της είπα ότι το ταξίδι με
το τρένο ήταν απόλαυση για μένα και το περίμενα με ανυπομονησία. Υπήρχε μια
σιωπηλή συμφωνία ανάμεσά μας, να αφήσουμε για την ώρα τα πράγματα ως έχουν: θα
με συναντούσε στον Κεντρικό Σταθμό του Μονάχου στις έντεκα και μισή, και το
Σαββατοκύριακό μας θα ξεκινούσε εκεί. Όλα έβαιναν καλώς, κυρίως επειδή στο
τρένο σέρβιραν καλό φαγητό…

Ήταν δύσκολο να μη μείνω έκθαμβος μπροστά στη μοναδικά διαφορετική ομορφιά
τους. H γυναίκα ήταν ψηλή κι εντυπωσιακή. Θα μπορούσε στο παρελθόν να ήταν
ηθοποιός ή τουλάχιστον να είχε περάσει πολλά βράδια κρατώντας ποτήρια
σαμπάνιας και ατενίζοντας από ψηλά παράθυρα τον ορίζοντα του Μανχάταν ή του
Παρισιού. Γύρω στα σαράντα, τα είχε βγάλει πέρα δυνατή και αλώβητη. Κι αν
υπήρχαν ρυτίδες στο πρόσωπό της, την έκαναν να φαίνεται πιο αισθησιακή, πιο
έμπειρη. Το λουλούδι στο αυτί της πρόδιδε αίσθηση του χιούμορ και
κοινωνικότητα. Το λουλούδι στο αυτί τής κόρης της πρόδιδε μητέρα στοργική και
ευχαριστημένη. Σπάνιος συνδυασμός.

Το κορίτσι είχε καστανοκόκκινα μαλλιά και μεγάλα στρογγυλά μάτια σαν της
μητέρας της. Τουλάχιστον υπέθεσα ότι ήταν η μητέρα της. Έμοιαζαν τόσο πολύ –
ώριμη και νεανική όψη του ίδιου υπέροχου προσώπου. Το πρόσωπο που το κορίτσι
θα αποκτούσε σε είκοσι χρόνια, αν ήταν τυχερό.

«Θα σας πείραζε να κάτσουμε εδώ;».

Το βαγόνι ήταν κατά το ένα τρίτο γεμάτο, και υπήρχαν πολλά άδεια τραπέζια.
Γιατί να θέλουν να κάτσουν εδώ; Είμαι βέβαια εμφανίσιμος άντρας και αρέσω
γενικά στις γυναίκες, αλλά δεν διασχίζουν ολόκληρο βαγόνι για χάρη μου. Και
ειδικά όταν έχουν τέτοια εμφάνιση.

«Παρακαλώ». Ανασηκώθηκα και έδειξα προς τις άδειες καρέκλες. H μαμά κούνησε το
κεφάλι της συνεχίζοντας να χαμογελά και άπλωσε το λεπτό της χέρι. «Με λένε
Φραντσέσκα Πολντ. Κι αυτή είναι η κόρη μου, η Χάιντι. Κι εσείς είστε ο…;».

Είπα το όνομά μου και έσφιξα το ζεστό της χέρι.

«Τι διαβάζετε; Αλβανικές ιστορίες θαυμάτων; Ενδιαφέρον ακούγεται».

«Με τι ασχολείστε;».

«Πουλάω υπολογιστές στις χώρες του ανατολικού μπλοκ».

Σήκωσε το χέρι για να καλέσει τον σερβιτόρο, κι αυτός όρμησε στο τραπέζι σαν
γεράκι. Παράγγειλαν και οι δύο, και η κουβέντα μας συνεχίστηκε. Το κορίτσι
προσποιούνταν πως είχε απορροφηθεί από το βιβλίο μου. Πανέμορφα μάτια. Μεγάλα
και έξυπνα, ήταν τόσο υγρά που σου έδιναν την εντύπωση ότι ήταν έτοιμη να
κλάψει. Κι όμως, αυτή τους η ιδιότητα τα έκανε πιο μοναδικά, πιο ελκυστικά.
Όλο και περισσότερο έπιανα τον εαυτό μου να κοιτάζει την κόρη. H ευκαιρία μού
ήρθε μαζί με το φαγητό τους.

«Ποιο είναι το αγαπημένο σου μάθημα στο σχολείο, Χάιντι;».

«T-τ-τ-α μα-μα-μαθ-η-μα-μα-ματικά». Το σαγόνι της άρχισε να τρέμει.

«M’ αυτό θέλεις να ασχοληθείς όταν μεγαλώσεις;».

Κούνησε το κεφάλι της και δείχνοντάς με, χαμογέλασε. «M-μ-μ-με
υ-υ-υ-υπολογιστές».

Ήταν ένα βασανιστικό τραύλισμα σε ρυθμό πολυβόλου, που χειροτέρευε όσο
μεγάλωνε ο ενθουσιασμός της. Αλλά ήταν και ολοφάνερο ότι ήθελε να μου μιλάει.
H μητέρα της δεν έκανε καμιά προσπάθεια να διακόψει ή να εξηγήσει τα όσα έλεγε
η Χάιντι, ακόμα κι όταν κάποια λέξη ή φράση ήταν εντελώς ακατάληπτη. Μου άρεσε
αυτό. Προφανώς τα είχαν βρει μεταξύ τους και, αφού το κορίτσι είχε αυτή τη
δυσχέρεια, θα μεγάλωνε σ’ έναν κόσμο όπου θα ήταν συνηθισμένη να δίνει τις
δικές της μάχες.

Μου άρεσε να κοιτάζω τη γυναίκα, αλλά είχε αρχίσει να με κουράζει το μοτεράκι
της. Αντάλλασσα με τη Χάιντι όλο και περισσότερα βλέμματα. Το να είσαι νέος
και να δεινοπαθείς να μιλήσεις πρέπει να είναι τόσο άσχημο, με τον τρόπο του,
όσο και η χειρότερη μορφή ακμής. Μόνο που τα σπυράκια συνήθως φεύγουν όταν
μεγαλώνουμε. Το τραύλισμα παραμένει και δεν δίνει δεκάρα για την ηλικία ή την
αυτοεκτίμηση του ατόμου.

Διάολε, προσπαθούσε τόσο σκληρά να μιλήσει. Κάποια στιγμή μάλιστα, ενώ
συζητούσαμε για παιχνίδια υπολογιστών, κόλλησε εντελώς στον τίτλο του
αγαπημένου της, και η μητέρα της αναγκάστηκε να παρέμβει και να την βοηθήσει.

«Το παιχνίδι που της αρέσει τόσο πολύ λέγεται “Το χέρι του πανικού”. Έχεις
παίξει ποτέ;».

«Όχι, ούτε που το έχω ακούσει».

Το κορίτσι προσπάθησε να εξηγήσει πώς παιζόταν, αλλά όταν είδε ότι δεν τα
κατάφερνε, παραιτήθηκε και έπεσε απογοητευμένη στο κάθισμά της. Ήξερα ότι ήταν
έτοιμη να κλάψει. Είχε προσπαθήσει, μα είχε χάσει άλλη μία μάχη με τον
εσωτερικό εχθρό της: σε ζωηρή αντίθεση με την υπέροχη μητέρα της που δεν είχε
παρά να κάθεται εκεί και να συνεχίζει το δικό της βαρετό, ατελείωτο μονόλογο.

H μητέρα σώπασε για λίγο. Το κορίτσι κοίταζε από το παράθυρο, αναψοκκινισμένο
και με σφιγμένα χείλη, ενώ η Φραντσέσκα μού χαμογελούσε και κάπνιζε το ένα
τσιγάρο μετά το άλλο.

Ξαφνικά η Χάιντι με κοίταξε και είπε: «Δεν ν-ν-νομίζεις ότι είναι π-π-π-π-ρώτο
να κ-κ-κ-κάπνι—ζεις; Εγώ ν-ν-ν-ναι».

Σήκωσα αδιάφορα τους ώμους. «Το δοκίμασα όταν ήμουν πιο μικρός, αλλά ποτέ δεν
το συνήθισα. Νομίζω ότι ωραίο φαίνεται στις ταινίες».

Μετά από αυτή την ήπια αποδοκιμασία, το κορίτσι ζάρωσε στη θέση του σαν να το
είχα χτυπήσει. Τόσο ευαίσθητη ήταν;

Την κοιτούσα και προσπαθούσα να συναντήσω το βλέμμα της και να της κλείσω το
μάτι, όταν η μητέρα της είπε: «Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου, αυτή τη στιγμή. Εδώ
και τώρα».

«Τι είπες;». Κοίταξα τη Φραντσέσκα. Είχε το χέρι της στη μπλούζα της και την
ξεκούμπωνε.

«Είπα ότι θέλω να κοιμηθώ μαζί σου. Εδώ».

«Και η κόρη σου;».

«Θα βγει στο διάδρομο. Μπορούμε να τραβήξουμε την κουρτίνα». Το χέρι της
συνέχιζε να γλιστράει στα κουμπιά.

«E, Φραντσέσκα, περίμενε! Χριστέ μου! Σκέψου την κόρη σου!».

H γυναίκα κοίταξε το κορίτσι, μετά πάλι εμένα. «Μπορείς να κοιμηθείς και μαζί
της. Θα το προτιμούσες;”. Γέλασε δυνατά και διαπεραστικά, έκλεισε το μάτι στη
Χάιντι και μετά άρχισε να κουμπώνεται πάλι. «Βλέπεις, γλυκιά μου, μερικές
φορές δεν με χρειάζεσαι. Αρκεί να βρεις έναν κομπιουτεράκια».

«E, σταμάτα πια». Τελικά, ανέκτησα την πνευματική μου διαύγεια, σηκώθηκα και
κατευθύνθηκα προς την πόρτα.

«M-μ-μ-μ-μη φεύγεις, σε παρακαλώ! » Το κορίτσι σηκώθηκε από τη θέση της και
τύλιξε τα χέρια της στο λαιμό μου. «Σε παρακαλώ, μη φύγεις, σε παρακαλώ! Θα
την κ-κ-κ-κ-κάνω να φ-φ-φ-φ-φύγει!»

Την αγκάλιασα κι εγώ, ενώ χαλάρωνα αργά τα χέρια της από το λαιμό μου και
ταυτόχρονα την έσπρωχνα στη θέση της. Όταν την έβαλα εκεί, στράφηκα προς τη
Φραντσέσκα. Που δεν ήταν εκεί. Στεκόμουν με την πλάτη μου στην πόρτα, κι έτσι
αποκλείεται να είχε φύγει χωρίς να την αντιληφθώ.

Διχασμένος ανάμεσα στην ακατανίκητη επιθυμία μου να ξεκουμπιστώ από εκεί μέσα
και την μεγάλη περιέργεια να μάθω τι συμβαίνει, μαρμάρωσα εκεί που ήμουν και
περίμενα κάτι να γίνει για να αποφασίσω την επόμενη κίνησή μου.

Κάθισα. H Χάιντι γλίστρησε δίπλα μου. Και τότε έκανε κάτι τόσο ερωτικό, μα
τόσο ανάρμοστο, που ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι ανατριχιάζω. Πολύ απαλά,
πήρε το χέρι μου και το έβαλε κάτω από τη φούστα της, ανάμεσα στα πόδια της.
Έμεινε εκεί για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πριν προσπαθήσω να το τραβήξω.
Αλλά δεν μπορούσα, επειδή εκείνη το κρατούσε εκεί και ήταν πολύ, μα
πολύ δυνατότερή μου. Ήταν αυτή η δύναμη που με φόβιζε περισσότερο, παρά το
πού βρισκόταν το χέρι μου.

Όταν μίλησε, η φωνή της ακούστηκε φυσιολογική, χωρίς τραύλισμα. «Δεν σου άρεσε
η Φραντσέσκα; Πες μου τι σου αρέσει και θα το κάνω για σένα. Το υπόσχομαι.
Ό,τι θες!».

Το χέρι της έσφιξε το δικό μου. Ήταν τόσο, μα τόσο δυνατό. «Δεν νομίζεις ότι
ήταν πρώτη; Το χρώμα των μαλλιών της και ο τρόπος που κάπνιζε εκείνα τα
τσιγάρα; Έτσι θα κάνω κι εγώ. Έτσι θέλω να γίνω κι εγώ όταν μεγαλώσω». Τα
μάτια της στένεψαν. «Δεν με πιστεύεις; Έτσι θα γίνω κι εγώ και όλοι οι άντρες
θα με θέλουν. Θα θέλουν όλοι να με αγγίζουν και να μ’ ακούν να μιλάω».

«Και γιατί δεν μπορείς να τα πεις τώρα;».

Μου έσφιξε το χέρι μέχρι που φώναξα. «Γιατί τραυλίζω! M’ άκουσες! Νομίζεις ότι
έκανα πλάκα; Δεν το θέλω».

Προσπάθησα να απελευθερώσω το χέρι μου από το δικό της, μα τελικά παραιτήθηκα.
«Και γιατί τώρα μπορείς και μιλάς φυσιολογικά;».

«Γιατί το χέρι σου είναι εκεί. Τότε οι άντρες θα με θέλουν συνεχώς γιατί θα
μιλάω σαν εκείνη. Θα είμαι όμορφη και θα μιλώ όμορφα».

«Εσύ την έπλασες;».

Χαλάρωσε λίγο το χέρι της. Με κοίταξε, περιμένοντας μια αντίδραση. «Ναι. Δεν
σ’ αρέσει; Σε όλους τους άντρες αρέσει. Πάντα τη θέλουν. Όποτε τους το ζητάει,
λένε ναι. Κι αν θέλουν εκείνη, τότε θα θέλουν και μένα. Γιατί έτσι θα γίνω κι
εγώ».

Είχα δύο επιλογές – να παίξω το παιχνίδι της και να υποκριθώ ή να πω την
αλήθεια και να ελπίζω…

«Μιλάει πολύ». H Χάιντι σταμάτησε να σφίγγει το χέρι μου, αλλά συνέχισε να το
κρατάει εκεί που ήταν.

«Τι εννοείς;».

«Είναι βαρετή».

«B-β-β-αρετή;».

«Ναι. Μιλάει πάρα πολύ για τον εαυτό της, και πολλά από αυτά που λέει δεν
είναι ενδιαφέροντα. Σταμάτησα να την ακούω. Πρόσεχα περισσότερο εσένα».

«Γιατί; Δεν νομίζεις ότι ήταν όμορφη;».

«Όμορφη, αλλά βαρετή».

«Οι άλλοι άντρες δεν είχαν αυτήν τη γνώμη! Πάντα την ήθελαν! Πάντα την
έπαιρναν!».

«Δεν είναι όλοι οι άντρες ίδιοι. Εγώ θέλω τη γυναίκα ενδιαφέρουσα».

«Περισσότερο κι από όμορφη;». Ήταν σαν να μου έκανε ερωτήσεις από
ερωτηματολόγιο. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να απαντήσω. Μάλιστα, σε όλη την
υπόλοιπη διαδρομή για το Μόναχο με ρωτούσε για τη «Φραντσέσκα». Ποτέ δεν έμαθα
η γυναίκα αυτή ποια… «ήταν». Δεν ήθελα να εξοργίσω ή να αναστατώσω
περισσότερο το κορίτσι, για ευνόητους λόγους. Απαντούσα στις ερωτήσεις της όσο
καλύτερα μπορούσα και, πιστέψτε με, ήταν πάρα πολλές. Της απαντούσα μέχρι το
σταθμό του Μονάχου, όπου και σηκώθηκε, καθώς το τρένο έκοβε ταχύτητα, και μου
είπε ότι έπρεπε να φύγει. Τίποτα περισσότερο, τίποτα άλλο. Καθώς άνοιγε τη
τζαμένια πόρτα, μου χάρισε ένα τελευταίο μικρό χαμόγελο και εξαφανίστηκε.

Τι νομίζω ότι συνέβη; Ότι είχε μια εικόνα για την τέλεια γυναίκα που ήθελε να
γίνει και τη δημιούργησε μέσα από τη δυστυχία της για να πάρει τη θέση της,
μέχρι να μπορέσει το παιδικό κορμί της να γίνει κορμί ενηλίκου. Μα ήταν μικρή
και έκανε λάθη. Αυτό είναι μία σκέψη. Ή ήταν μια μάγισσα που έπαιζε με τον
δικό της τρόπο το «Χέρι του πανικού», παιχνίδι που φυσικά αναζήτησα, αλλά δεν
βρήκα ποτέ. Ή… δεν ξέρω. Ακούγεται εντελώς κουτό και ακατανόητο, αλλά
δεν ξέρω. Λυπάμαι αν μείνατε ανικανοποίητοι.

Την είδα μία τελευταία φορά. Όταν κατέβηκα από το τρένο, την είδα να τρέχει
στην αποβάθρα και να πέφτει στην αγκαλιά ενός συμπαθητικού ζευγαριού, το οποίο
χαιρόταν πολύ που την έβλεπε. Ο άντρας δεν έλεγε να την αφήσει κάτω και η
γυναίκα δεν σταματούσε να τη φιλά. Αλλά περπάτησα πολύ πιο πίσω τους και
χάρηκα που δεν με είδε. Και τότε εμφανίστηκε η Σελίν. Και ποιος λέτε ότι ήταν
μαζί της τόσο αργά τη νύχτα! H Φιόνα. H υπέροχη Φιόνα – η κόρη της Σελίν.

INFO

Τζόναθαν Κάρολ, Κλάιβ Μπάρκερ, Τζακ Κέτσαμ, Νιλ Γκέιμαν, Ράμσι Κάμπελ, Τζέοφ
Νίκολσον, Τζέφρι Φορντ, Γκράχαμ Τζόις: «Οι στάχτες της ψυχής μας». Θα
κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις «Οξύ».

Επιμέλεια: Έφη Φαλίδα