Διαστάσεις Aπαγορεύονται τα φιλιά!

Είμαι καλός με τους πελάτες. Μόνο να μην αρχίσουν τα φιλιά!

Άλλοι ενοχλούνται από το τσιγάρο. Άλλοι έχουν ψύχωση με τις πόρτες. Άλλοι σε
χρεώνουν για το αιρ-κοντίσιον (συμβαίνει κατά κόρον στην Αθήνα, μετέδιδε τις
προάλλες το BBC). Κι άλλοι σου ζητούν να τους ενημερώσεις εκ των προτέρων αν
σκοπεύεις να πληρώσεις με χαρτονόμισμα των 100 ευρώ. Ο Μαμαντού έχει ένα άλλο
πρόβλημα. Δεν ανέχεται τις περιπτύξεις των πελατών. Δεν μπορεί να οδηγεί και
το ζευγάρι στα πίσω καθίσματα να ερωτοτροπεί. Γι’ αυτό και έχει βάλει μια
ταμπέλα στην γκρίζα Μερσεντές του που γράφει: «Θερμή παράκληση, ο οδηγός δεν
είναι υποχρεωμένος να παρίσταται στις ερωτικές σας περιπτύξεις».

Ο Μαμαντού κατάγεται από τη Σενεγάλη και κάνει νυχτερινές βάρδιες για την
παρισινή εταιρεία Taxi Bleus. «Οι διαδρομές τη νύχτα είναι μικρές, οι πελάτες
περνούν στο ταξί το πολύ 20 λεπτά, άρα έχουν στη διάθεσή τους 23 ώρες και 40
λεπτά για να ζήσουν τον έρωτά τους», εξηγεί στην ανταποκρίτρια της Κοριέρε που
εξέφρασε την απορία της γι’ αυτή την πρωτότυπη απαγόρευση. «Αρνούμαι, λοιπόν,
να δείξω κατανόηση. Μόλις δω τα πρώτα φιλιά, σταματάω και τους ζητάω να
κατεβούν και να πάνε σε κανένα ξενοδοχείο, αφού δεν μπορούν να κάνουν υπομονή
μέχρι να φτάσουμε». Ο Μισέλ Μπαλόζ, που διδάσκει στο Σωματείο Οδηγών Ταξί
ύστερα από 15 χρόνια στο τιμόνι, συμφωνεί με τον συνάδελφό του. Το πράγμα έχει
παραγίνει, λέει, το καθρεφτάκι του ταξί θυμίζει συχνά οθόνη προβολής
πορνογραφικών ταινιών. Μια μέρα είχε σταματήσει στην Πλας Πιγκάλ για να πάρει
δύο ζευγάρια, κι όταν ανέβηκαν διαπίστωσε ότι η μία γυναίκα ήταν εντελώς
γυμνή.

Έχουν περάσει πενήντα χρόνια από τότε που ένας άλλος ταξιτζής στο Παρίσι, ο
Αλεξάντρ Μπρεφόρ, εμπνεόταν από τη νυχτερινή του πελατεία για να γράψει ένα
έργο που θα γινόταν θεατρική επιτυχία, τη «Γλυκιά Ίρμα», κι ένα βιβλίο που θα
γινόταν μπεστ σέλερ, «Το ταξί μου κι εγώ». Οι σημερινοί ερωτευμένοι, για να
είναι σίγουροι ότι δεν ενοχλούν, πρέπει να προμηθευτούν ένα άλλο βιβλίο.
Λέγεται «Πού να φιλιέστε στο Παρίσι» και περιλαμβάνει διάφορες ενδιαφέρουσες
προτάσεις. Τα λεωφορεία των γραμμών 56 και 29, τα μοναδικά καμπριολέ του
Παρισιού: κοστίζουν λιγότερο από το ταξί και η διαδρομή κρατά πολύ
περισσότερο. Τον σταθμό Pont Neuf του μετρό, που προτιμούσαν η Ζυλιέτ Μπινός
και ο Ντενί Λαβάν. Το «Τελευταίο Μετρό», το μυθικό θέατρο από το οποίο είχε
εμπνευστεί ο Φρανσουά Τρυφώ. Και, κυρίως, τα παγκάκια των σιδηροδρομικών
σταθμών Gare Montparnasse και Gare de Lyon, απ’ όπου αναχωρεί καθημερινά το
βραδινό τρένο για τη Βενετία. Το μεγάλο τους πλεονέκτημα είναι ότι το
συγκεκριμένο τρένο αλλάζει γραμμή κάθε μέρα: ό,τι καλύτερο για τους εραστές
που σιχαίνονται τη ρουτίνα.