Οι αρχαίοι Έλληνες έχτιζαν πανύψηλους πύργους για να προστατευθούν από τους
εχθρούς. Στην Ελλάδα, όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του βλέπει τείχη
μυκηναϊκά, δωρικά, τείχη χτισμένα από τον Πεισίστρατο, τον Κίμωνα, τον
Περικλή, τους Ρωμαίους, τους Βυζαντινούς, τους Ενετούς και τους Φράγκους. Τα
τείχη αυτά είχαν ολόγυρα πολεμίστρες στις επάλξεις, απ’ όπου οι πολεμιστές
αγωνίζονταν για να αποκρούσουν τους επιδρομείς, οι οποίοι επιχειρούσαν να
μπουν στην πόλη και να την καταλάβουν.
Ο θάνατος κάθε πολεμιστή την εποχή εκείνη ήταν τιμητικός όχι μόνον για τον
ίδιο, που δεν ζούσε πια, αλλά και για ολόκληρη την οικογένειά του. Ο
πολεμιστής που σκοτωνόταν με το κοντάρι και την ασπίδα στο χέρι, στις επάλξεις
των πύργων, ανακηρυσσόταν εθνικός ήρωας. Απο τότε λοιπόν – όπως γράφει
χαρακτηριστικά ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του
«Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) – έμεινε ως τα
χρόνια μας η φράση «Έπεσε στις επάλξεις», που την ακούμε συχνά και την λέμε
για εκείνους που έζησαν και έφυγαν από τη ζωή με ηρωικό θάνατο.
