Kαρπενήσι, όπως… Άγρια Δύση

Επάνω: ο Μάικλ Ντότσον έφερε τα μπλουζ του στο Καρπενήσι και στο 1ο Φεστιβάλ Μουσικής Κάντρι. Αριστερά: Και… εξτρίμ σπορ για τους καουμπόηδες, στην «Άγρια Δύση» της Ευρυτανίας

Έσπρωξα την πόρτα του σαλούν και έκανα χώρο για να φτάσω ώς το μπαρ.
Δύο τεκίλες, είπα. Ένιωσα τα μάτια να καρφώνονται πάνω μου σαν να έψαχναν να
βρουν από πού ερχόμουν. Ήπια τη μία επί τόπου. Πρέπει, σκέφτηκα, να είχαν
κάποια γιορτή.

Έξω στο χορτάρι που ήδη στέγνωνε (ανέβηκα στο βουνό με βροχή, πολλή
βροχή, σαν επανάσταση της φύσης μέσα στον Αύγουστο) καουμπόηδες έκαναν βόλτες
τα άλογα για να ξεμουδιάσουν. Δυνατή μουσική έφτανε στα αυτιά μου – σας είπα,
είχαν κάτι σαν γιορτή. Φορούσαν τα κυριακάτικά τους, πετούσαν τα καπέλα στον
αέρα και χόρευαν – αν έχετε δει το «Κάποτε στη Δύση» ξέρετε τι εννοώ.

Ήταν το πρώτο κάντρι φεστιβάλ, προχθές στο σαλούν στο Καρπενήσι. Κόσμος
είχε ταξιδέψει από παντού, από δεξιά και αριστερά, από πολύ πέρα από το βουνό
για να ακούσει Γκαρθ Μπρουκς στην εξοχή, στην Άγρια Δύση του Καρπενησίου, μετά
την πόλη παίρνοντας τον δρόμο προς τον Προυσό.

Στον δρόμο θα πρόσεχες (αν δεν πρόσεχες τον δρόμο) να μουσκεύουν πάνω
στα δέντρα αφίσες που έλεγαν για τη γιορτή. Φαντάστηκα στα πρόσωπα των ντόπιων
να ζωγραφίζεται η απορία… Τι είναι πάλι τούτο ‘δώ, το κάντρι που λένε; Να
ανέβουμε στα άλογα και να πηδήξουμε τη μάντρα; Μα αυτό κάνω εγώ – θα σκέφτηκε
ο ντόπιος – κάθε μέρα στη δουλειά μου;!

Δύο καουμπόισσες στο σαλούν, λίγο πριν πετάξουν τα καπέλα στον αέρα και αρχίσουν να χορεύουν

Όταν όμως στη δουλειά σου είσαι μπροστά από μια οθόνη του κομπιούτερ
και κατεβάζεις προγράμματα και το καθημερινό σου γουέστερν το ζεις στο τρίγωνο
του διαβόλου στη Μιχαλακοπούλου, τότε παίρνεις τα βουνά με τις κιθάρες και τον
Χανκ Γουίλιαμς μαζί, όπως κάνουν τα αδέλφια Παπαβομβολάκη, ο Αντώνης και ο
Δημήτρης, οι Replete Brothers δηλαδή, που φέρνουν μια χαρά την κάντρι στα
ελληνικά μέτρα ή τα ελληνικά μέτρα στην κάντρι. Από τον Νομό Ηλείας ταξίδευαν
πατέρας και κόρη, ένα ζευγάρι από την Κρήτη, που η κάντρι τους αρέσει – αλλά
πού να ακούσεις κάντρι μουσική – και αυτή η εκδρομή στο Καρπενήσι, ακόμη και
σε αυτούς τους καιρούς που οι καουμπόηδες δεν έχουν καλή φήμη, ήταν μια καλή
ιδέα… και απ’ ό,τι φαίνεται θα ακολουθήσουν και άλλες από αυτό το δραστήριο
ελληνικό Country Music Club, με έδρα το (κάντρι κι αυτό) Παγκράτι.

Στη μακριά καρότσα ενός φορτηγού έπαιζαν τα συγκροτήματα. Πάνω σε ένα
βαρέλι ήταν τα πικάπ και στα δεμάτια του σανού οι στοίβες με τα CD. Αργά το
βράδυ και έπειτα από μαραθώνια κάντρι κατάνυξη ο Νίκος Γκαραβέλας οδήγησε τις
μπότες του πάνω εκεί και πήρε τις μουσικές στα χέρια του. Ψυχή της κάντρι
υπόθεσης στην Ελλάδα και «sterling member» της Κάντρι Μιούζικ Ασοσιέισον από
το Νάσβιλ του Τενεσί, είχε την ιδέα του φεστιβάλ και την έκανε πράξη εκεί, στα
ορεινά της Ευρυτανίας. Μπότες σπιρούνια και καυτές σέλες, τα είδα όλα, ώς και
ένα φορτηγό με τον Λούκι Λουκ και την Ντόλι του σε σκίτσο να κατεβαίνει το
βουνό, γενναίους καβαλάρηδες να κάνουν επίδειξη του ταλέντου τους στην
κατάβαση και στη σκοποβολή, μη σας πω και στο «λάιν ντάνσινγκ» (τον χορό στη
σειρά), το πιο παράτολμο απ’ όλα, αν σκεφτεί κανείς το χαμηλό προφίλ του
χαρακτήρα ενός μέσου καουμπόη, που δεν ψάχνει για μπελάδες, οι μπελάδες
ψάχνουν γι’ αυτόν.

Στη σειρά λοιπόν, με το που ο Μπίλι Ρέι Σάιρους ξεσπάσει σε εκείνο το
εύθυμα πονεμένο διαχρονικό σουξέ του «Achy Breaky Heart», η ομάδα παρατάσσεται
και πιάνει τα βήματα με μαθηματική ακρίβεια και ρυθμό Τέξας. Ο καουμπόης με το
κόκκινο πουκάμισο έχει ήδη διακριθεί σε όλες τις πόζες ενός ξένοιαστου
καβαλάρη και παρασύρει να τον ακολουθήσουν τα κορίτσια του σαλούν. Δίπλα,
στον… ινδιάνικο καταυλισμό, ο Τντομ Μπα Τόντεν Χκι κρατούσε όλη τη νύχτα τα
σύννεφα μακριά με προσευχές που δίδαξε νωρίτερα και στο κοινό της Άγριας Δύσης.

Με βιολί και με κιθάρα

H αλήθεια είναι, στην τιμή του καουμπόη, πως κάτι τα θαρραλέα μπλουζ του
Μάικλ Ντότσον, κάτι η μαεστρία των Kesnio του Θάνου Πλούμπη, κάτι τα ροκαμπίλι
και τα ροκ εν ρολ – έξοχα παιγμένα – από τον Γιώργο Γάκη και τους
Troublemakers, έκλεψαν χρόνο από την κάντρι-κάντρι. Με βιολί και κιθάρα σε
ακουστικό μίνι σετ έκλεισαν οι Replete, μέσα σε ριπές ανέμου και με τους φαν
συγκινημένους να τραγουδούν το «Will the Circle be unbroken», αργά τη νύχτα,
όταν στις φάρμες όλα ησυχάζουν.

H πρώτη του κάντρι φεστιβάλ είχε όχι μόνο την αγάπη των ανθρώπων της, αλλά
και οργάνωση που θα ζήλευαν επαγγελματίες με πείρα στον χώρο. Πέτυχε ακόμη και
στον πολύ καλό ήχο που είχαν τα γκρουπ, αλλά και στους μουσικούς που έπαιξαν
και που κανείς δεν υστέρησε σε τίποτε. Μια πολύ καλή αρχή.

«Κάντρι» παραλειπόμενα

* Και ο ντιτζέι κάντρι; Αυτός να δείτε! Ο Γιάννης Γκαραβέλας με Cajun και
Tex Mex, o Γιώργος Ιωαννίδης με Hillbillis και ροκ εν ρολ δεκαετίες ’50 και
’60, ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος με native american music και ο Λάμπρος
Γεωργούλιας με new country. Άγρια Δύση στα πικάπ.

* Από μικροί στα… άλογα. Δεκάχρονοι «Λον Ρέιτζερς» έπαιξαν καουμπόηδες
και Ινδιάνους σε… πραγματικό σκηνικό. Ποια Ντίσνεϊλαντ τώρα;

* Γύρω από τη φωτιά. Από τη μία η φύση, από την άλλη η μουσική, στη μέση οι
παρέες κάτω απ’ τα άστρα, ήταν κάτι παραπάνω από σπίθα για να ανάψει η φωτιά.
Θα το ζήλευε και ο Τζον Γουέιν.

* Σουβλάκι γουέστερν. Ή πώς κατακτήσαμε (και) τη Δύση. Με καλαμάκι.

* Τίσερτ του Country Music Club για όλους, με την προτροπή να φοριούνται
βρεγμένα. Το είπαν και έβρεξε.

* Και ένα αφιέρωμα στον Σαμ Φίλιπς. Ήταν ο άνθρωπος που ανακάλυψε το ροκ εν
ρολ και δεν ήταν δυνατό να μην τον αποχαιρετήσουν οι φίλοι της κάντρι.

* H υπόσχεση ήρθε από τον Νίκο Γκαραβέλα… Του χρόνου το κάντρι φεστιβάλ
επανέρχεται δριμύτερο. Ο Τσάρλι Ντάνιελς και οι Skynard είναι ήδη «κλεισμένοι»
και ένα μεγάλο αστέρι του ροκ εν ρολ δεν αποκλείεται να είναι κοντά μας.