Mαρξ – Mάτριξ σημειώσατε… 1

Νίο εναντίον Γκράουτσο. Με την αναλογία κόστους – κέρδους, ο δεύτερος είναι ο κερδισμένος της μονομαχίας στις ελληνικές αίθουσες

Τα πάνω κάτω; Θα το εξηγήσουμε παρακάτω. Εν αρχή το ρεπορτάζ. Το οποίο «λέει»
το εξής απλό, με τη γλώσσα των αριθμών. H επανακυκλοφορία του «Αθώου» (το
κύκνειο άσμα και ένα από τα αριστουργήματα του Λουκίνου Βισκόντι) τιμήθηκε με
την παρουσία 16.000 θεατών. Μέχρι στιγμής. Γιατί η καριέρα του δεν
ολοκληρώθηκε. «Λέει» ακόμα πως η ταινία προβλήθηκε στην αρχή σε 4 αίθουσες και
πως αναλογικά, κατά αίθουσα, μέσα σε μία εβδομάδα κόπηκαν κατά μέσο όρο 2. 500
εισιτήρια την εβδομάδα. Ρεκόρ εισιτηρίων! Αν λάβει κανείς υπόψη του πώς η
κρίση ροκανίζει τις αίθουσες και πως αρκετές απ’ αυτές είναι τρισευτυχισμένες
με 1.500 εισιτήρια ανά επταήμερο.

H δεύτερη εικόνα τώρα. H εμπορική. H χολιγουντιανή. Το ποπ κορν. Με
επικεφαλής τη μεγαλύτερη φούσκα των τελευταίων ετών που ακούει στο όνομα
Matrix. Εκ πρώτης όψεως η πορεία της ήταν θριαμβευτική. Σάρωσε. Όμως η
διακύμανση των εισιτήριων είναι αντιστρόφως ανάλογη από το μέγεθος του
θριάμβου. Δηλαδή πυροτέχνημα. Διότι η συντριπτική πλειοψηφία των εισιτηρίων
προήλθε από τα ταμεία των πολυκινηματογράφων (multiplex) ενώ οι μονοαίθουσες
τραβάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους. Ο λόγος είναι απλός. Ενώ ο «Αθώος» έκοβε
2.500 εισιτήρια την εβδομάδα, εκείνες με το ζόρι κατάφεραν να δρέψουν 2.000
την πρώτη εβδομάδα. H συνέχεια ήταν ακόμα πιο καθοδική. Άλλο παράδειγμα; H
Γκουίνεθ Πάλτροου με το «Θέα από ψηλά» με το ζόρι κατάφερε να αποσπάσει 7.850
εισιτήρια από 23 (πανελλαδικά αίθουσες) μέσα σε διάστημα δύο περίπου
εβδομάδων. Γκουίνεθ, πες αλεύρι, ο… Μαρξ σε γυρεύει!

Με την προσθήκη τώρα του δεδομένου αναλογίας κόστους – κέρδους, ο θρίαμβος του
«Αθώου» καταλήγει σε ολοσχερή επικράτηση. Όχι μόνο του Βισκόντι, αλλά και της
«Περσόνα» του Μπέργκμαν, που μέσα σε μία εβδομάδα και σε μία μόνο αίθουσα
εξασφάλισε 3.500 οπαδούς! Καθώς και της ξεκαρδιστικής κωμωδίας των αναρχικών
Μαρξ Μπράδερς «Μια νύχτα στην όπερα» (παραγωγής 1935) η οποία προβλέπεται στο
τέλος της ελληνικής της καριέρας να καταλήξει στα 20.000 εισιτήρια. Αλλά και
των περισσοτέρων επαναλήψεων που για ένα δεύτερο καλοκαίρι αποτέλεσαν τη
μοναδική επιλογή όσων θέλουν να βλέπουν με τα μάτια και τις αισθήσεις και όχι
να ανοιγοκλείνουν το στόμα!

Κι αυτό, διότι το κόστος του «Matrix» ξεπέρασε τα 150 εκατομμύρια
δολάρια. Αλλά και διότι κάθε κόπια της ίδιας ταινίας (από τις 70 και πλέον)
που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα, κοστίζει περί τα 1.500 ευρώ. Βάλτε τώρα με τον
νου σας. Από την άλλη, η αγορά μιας παλιάς, κλασικής ταινίας κυμαίνεται από
8.000 μέχρι 10.000 δολάρια, δηλαδή 9.000 ευρώ, δηλαδή 3.060.000 δραχμές (όμως,
οι καινούργιες κόπιες αυτών των ταινιών είναι πολύ ακριβές και μερικές φορές
φτάνουν τα 4.500 ευρώ). H σύγκριση είναι εφιαλτική!

Τι άλλαξε; Απλώς η πιτσιρικαρία, η καλύτερη και πολυπληθέστερη πελατεία των
πολυκινηματογράφων, αρνείται να δει «Matrix» (φερ’ ειπείν) σε οποιαδήποτε
μονοαίθουσα. Μόνο «Village», «Cinepolis», «Αελλώ» και «Κηφισιά». Άντε και
«Αθήναιον». Επομένως, αρκετές απ’ αυτές τις «ορφανές» αίθουσες, «σπρώχνονται»
εξ ανάγκης στις cult movies! Και συμβαίνει τούτο: Ενώ τα εισιτήρια των
καλλιτεχνικών ταινιών μειώνονται χρόνο με τον χρόνο, εν τούτοις η ζήτηση για
περισσότερη κουλτούρα αυξάνεται. Ελλάδα, χώρα των θαυμάτων!

Οι επαναλήψεις

Λουκίνο Βισκόντι: «Ο αθώος» 16. 000 εισ.

Ίνγκμαρ Μπέργκμαν: «Άγριες φράουλες» 9.000 εισ.

Βιμ Βέντερς: «Τα φτερά του έρωτα» 7.000 εισ.

Φεντερίκο Φελίνι: «Οι Βιτελόνι» 7.000 εισ.

Αδελφοί Μαρξ: «Μια νύχτα στην όπερα» 6. 500 εισ. (1 εβδομάδα μόνο)

Τσάρλι Τσάπλιν: «Ο μεγάλος δικτάτορας» 6.000 εισ.

Άλφρεντ Χίτσκοκ: «Ο δολοφόνος έρχεται κάθε βράδυ» 6.000 εισ.

Φρανσουά Τριφό: «Αμερικάνικη νύχτα» 5. 500 εισ.

Φεντερίκο Φελίνι: «H Ιουλιέτα των πνευμάτων» 4. 500 εισ.

Βιμ Βέντερς: «Ένας Αμερικάνος φίλος» 4. 500 εισ.

Ίνγκμαρ Μπέργκμαν: «Περσόνα» 3. 500 εισ. (1 αίθουσα, 1 εβδομάδα)