Διαστάσεις Διαδηλώσεις χωρίς αίτημα

Να τον καλέσουμε στην Αθήνα. Να οργανώσει κι εδώ μια από αυτές τις
πρωτότυπες διαδηλώσεις, να δούμε πώς είναι. Μονάχα να βιαστεί, γιατί άμα μπει
το φθινόπωρο δεν θα βρίσκει ούτε μέρος ούτε μέρα χωρίς διαδηλωτές.

Σέντραλ Παρκ: 200 αυθόρμητοι διαδηλωτές μιμούνται το κελάηδισμα των πουλιών

Στον Μπιλ αρέσουν οι διαδηλώσεις, έχουν κάτι το αυθόρμητο, το απελευθερωτικό,
το ανατρεπτικό. Αυτό που δεν του αρέσει είναι ότι όλες οι διαδηλώσεις,
ανεξαρτήτως της κατηγορίας του πληθυσμού που διαμαρτύρεται, έχουν ένα κοινό
σημείο: την ύπαρξη στόχου! Διαδηλώνεις για να ζητήσεις αύξηση, για να μη σου
κόψουν τη σύνταξη ή για να απελευθερωθεί κάποιος που κατηγορείται για
τρομοκρατικές πράξεις. Κι αν διαδήλωνες έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς πρόγραμμα όπως
θα ‘λεγε κι η Μαρία Ρεζάν, μόνο και μόνο για να συναντήσεις μερικούς ακόμη
ανθρώπους και να τα πείτε λιγάκι; Αν ξεφύτρωναν ξαφνικά σε κάποιο σημείο της
πόλης, ειδοποιημένοι μέσω Διαδικτύου, εκατό, διακόσιοι άνθρωποι, καθόντουσαν
κανένα μισάωρο, κι ύστερα διαλύονταν ησύχως για τα σπίτια τους;

Ο Μπιλ – που διατηρεί την ανωνυμία του για να μην αποπειραθεί κανείς να
διαδηλώσει υπέρ του – ονόμασε αυτή την ιδέα “mob project”, ή ακόμη “flash
mobs” (αστραπιαία πλήθη). Δεν διαθέτει ιστοσελίδα, όλα γίνονται μέσω
ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. “H ιδέα είναι δική μου, εγώ γράφω τα e-mails, αλλά
δεν θεωρώ τον εαυτό μου αρχηγό του πλήθους”, έγραψε σε ένα μήνυμά του. “Για
μένα, αρχηγός είναι όποιος διακινεί τις ηλεκτρονικές επιστολές”. Το πρώτο
πρόβλημα που είχε ήταν να πείσει τον κόσμο να βγει από το σπίτι του χωρίς
λόγο. Έτσι, στην πρώτη διαδήλωση που οργάνωσε τον περασμένο μήνα στο Σέντραλ
Παρκ προσήλθαν μόνο 200 άτομα. Ακολούθησαν άλλες πέντε, με πιο επιτυχημένες
εκείνες που έγιναν σε ένα ξενοδοχείο της αλυσίδας Hyatt και στο πολυκατάστημα
Macy’s. Το επόμενο πρόβλημα που προέκυψε ήταν πώς να ξεχωρίσουν αυτοί που
βρίσκονται σε ένα μέρος για κάποια δουλειά από εκείνους που συγκεντρώθηκαν
χωρίς κανένα λόγο. Τα πανό και τα συνθήματα απαγορεύονται αυστηρά – άλλωστε τι
θα έγραφαν; Στο Σέντραλ Παρκ, που βρίσκεται κοντά στο Μουσείο Φυσικής
Ιστορίας, οι πρωτότυποι αυτοί διαδηλωτές βάλθηκαν έτσι να μιμούνται το
κελάηδισμα των πουλιών. Προσοχή όμως: δεν είχαν έλθει γι’ αυτό! Στον ένατο
όροφο του Macy’s, όπου πωλούνται χαλιά, άρχισαν ξαφνικά να χειροκροτούν. Όταν
οι υπάλληλοι ρώτησαν αν μπορούσαν να τους εξυπηρετήσουν, εκείνοι απάντησαν πως
ψάχνουν ένα “χαλί του έρωτα”. Έλεγαν ψέματα, όμως. Χειροκροτούσαν χωρίς λόγο,
όπως είχαν μαζευτεί χωρίς λόγο. Θα μπορούσαν να βρίσκονται αλλού, ή πουθενά.

Οι επόμενες διαδηλώσεις χωρίς αίτημα οργανώνονται ήδη – μέσω Διαδικτύου πάντα
– στη Βοστώνη, το Σαν Φρανσίσκο, το Λονδίνο, τη Ρώμη και τη Βιέννη. Γιατί
άραγε ο Μπιλ αποφεύγει την Αθήνα; Επειδή δεν γνωρίζει τη γλώσσα; Τον ενοχλεί η
ρύπανση, η πολυκοσμία; Ή μήπως φοβάται πως δεν θα έχει συμμετοχή μια εκδήλωση
χωρίς εμφανώς αντιαμερικανικό – ή έστω αντικυβερνητικό – χαρακτήρα;