Φτηνό θέαμα εγγλέζικης «αθερίνας»

Έγιναν θέαμα στα δελτία ειδήσεων με τις ακρότητές τους, τις οποίες καταναλώνουμε κι εμείς αδιαφορώντας για το πραγματικό πρόβλημα της κατάστασης που δημιουργείται

Μια πιτσιρίκα σηκώνει την μπλούζα της σκασμένη στα γέλια και δείχνει στον φακό
χωρίς αιδώ τον υπερπλήρη στηθόδεσμό της, ένας νεαρός χώνει το χέρι στο
φερμουάρ του παντελονιού του με εμφανή την πρόθεσή του να επιδείξει ό,τι
διαθέτει εκεί μέσα, μια παρέα της ίδιας ηλικίας κατεβάζει τα παντελόνια της
και δείχνει οπίσθια πάλλευκα, με εκείνον τον χαρακτηριστικό χλεμπονί τόνο της
συγκεκριμένης βόρειας φυλής. Τα μουτράκια παιδικά, άγραφα, οι αντιδράσεις
θεότρελες, προκλητικές. Ορδές εγγλέζικης «αθερίνας» έχουν ενσκήψει σε διάφορες
ελληνικές παραλίες και επιδεικνύουν ανάρμοστη συμπεριφορά.

Στα δελτία ειδήσεων μόνιμο θέμα και θέαμα, φυσικά. Μετά τα γαργαλιστικά
οπίσθια των λουομένων σειρά έχουν οι επιδειξιμανείς Αγγλιδούλες. Ντροπή, λένε
οι κάτοικοι των περιοχών. E, παιδιά είναι, λένε οι επιχειρηματίες που
κερδίζουν από τα πιωμένα και ξεσαλωμένα νιάτα εισαγωγής. Οι σκηνές από δρόμους
τέτοιων παραθεριστικών τόπων θυμίζουν πλάνα από βομβαρδισμούς πόλεων. Χαρτιά
πεταμένα, κουτάκια από μπίρες, σκουπίδια κάθε λογής και από πάνω μια
πιτσιρικαρία που βγάζει τη γλώσσα της στον φακό, στον κόσμο, στην ντροπή μας.

Τέτοιου είδους ρεπορτάζ έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια. Τα
σκήπτρα στις ακρότητες αυτής της κατηγορίας τουριστών τα κρατούσε η Χερσόνησος
στην Κρήτη, αλλά φέτος προέκυψαν πολλοί ακόμη τόποι. H αγανάκτηση έκδηλη.
Έρχονται εδώ και κάνουν ό,τι θέλουν, μας προσβάλλουν. Αλήθεια, ποιο είναι το
«εδώ» που έρχονται όλα αυτά τα πιτσιρίκια, τι τα δελεάζει, η χιλιομετρική
απόσταση από τα σπίτια τους ή μήπως τους προσφέρεται ένα καλολουστραρισμένο
όνειρο, που περιμένουν με λαχτάρα να το ζήσουν; Τι είναι αυτό που δεν
σέβονται;

Όποιος είχε την ατυχία να βρεθεί σε τέτοιους παραθεριστικούς «παραδείσους» θα
διαπίστωσε πως δεν πρόκειται παρά για την κόλαση. Φώτα νέον, αίθουσες αχανείς,
τσιμεντοστρωμένες, με μουσική που σε τρελαίνει, αλλά και σε χώρους ανοιχτούς
μεγάφωνα στριγκλίζουν αυτές τις άναρχες νότες, που για να τις αντέξεις σίγουρα
πρέπει να τεθείς εκτός εαυτού. Το πανηγύρι ξεκινάει μάλιστα από το πρωί, με
την ανατολή μπαίνει μπροστά η φάμπρικα «να-τους-τα-φάμε-αφού-τα-μεθύσουμε».

Στα ελληνικά θέρετρα που κάθε άλλο παρά θυμίζουν Ελλάδα και που
αναπαράγουν τις συνθήκες ανυπαρξίας της κανονικής τους ζωής, είναι φυσικό ούτε
να χαλαρώνουν ούτε να ονειρεύονται, απλώς εξαγριώνονται ακόμη περισσότερο από
την ψευτο-αίσθηση της ελευθερίας, που στην πραγματικότητα δεν τους φτάνει,
γιατί ουδείς δείχνει τα όρια. Απέναντί τους ένας κόσμος που δεν ονειρεύεται,
ασυνάρτητος και βίαιος. Μόνο ξεσπάσματα τους προσφέρονται και αυτά ζουν.
Περνούν τους χειμώνες διαβάζοντας διαφημίσεις για ξέφρενα ελληνικά γλέντια και
ταξιδεύουν τα καλοκαίρια να τα ζήσουν. Σε θλιβερά θέρετρα που θυμίζουν
αγγλικές επαρχίες, με τις ίδιες απρόσωπες αίθουσες δήθεν κλαμπ, με τις ίδιες
μπίρες, με τις ίδιες μουσικές και μοναδική διαφορά τη θάλασσα και τον ήλιο.

Μας αρέσει να υποδυόμαστε τους θιγμένους, ότι τα Εγγλεζάκια
επιδεικνύουν εκείνη την αποικιοκρατική αντίληψη της φυλής τους, αλλά στην
πραγματικότητα τους προσφέρουμε άλλη μια παγίδα, να βουλιάξουν πιο βαθιά στην
ομοιομορφία που τα τρελαίνει. Αρπακολλιτζήδικες σκηνοθεσίες για
γλεντοκοπήματα-μύθους καλοσερβιρισμένους από τα περιοδικά της πατρίδας τους
και από τα διαφημιστικά προσπέκτους των πρακτόρων και των ντόπιων
επιχειρηματιών, τα μετατρέπουν σε θύματα ενός τουρισμού της
ψευτο-απελευθέρωσης. Τι άλλο συγκινεί τα νιάτα, ανεξαρτήτως εθνικότητας, από
αυτή την αίσθηση ότι όλα είναι δικά τους, οικεία μεν, αλλά με τη δουλικότητα
και τη διαθεσιμότητα που στην πατρίδα τους δεν απολαμβάνουν;

Συμμετέχουν στο θέαμα των διακοπών τους, γίνονται ένα είδος ριάλιτι για την
τηλεόραση της πατρίδας τους να δελεάσουν και άλλους συνομηλίκους να έρθουν του
χρόνου. Κι όσο για τους κατοίκους των θερέτρων, λένε στην τηλεόραση τον καημό
τους: «Δεν σέβονται τίποτε». Δουλειά των νιάτων δεν είναι ο σεβασμός, είναι
εκείνων που τον ξέρουν να τους τον μάθουν, να τους τον δείξουν.