ΓNΩMH Ο γιος του δικτάτορα

Από τον «Μεγάλο Δικτάτορα» του Τσάρλι Τσάπλιν και έπειτα, ο σύγχρονος τύραννος
απέκτησε το δικό του κωμικό αρχέτυπο. Οι λόγιοι φωνάζουν πως η απεικόνιση αυτή
είναι παραπλανητική. Υπάρχει, ωστόσο, μια μορφή που συμμορφώνεται πράγματι με
το πορτρέτο του Χόλιγουντ: ο γιος του δικτάτορα. Εν προκειμένω, ο Ουντάι και ο
Κουσάι Χουσεΐν.

Σχεδόν όλοι οι σύγχρονοι δικτάτορες ονειρεύονται να παραδώσουν την εξουσία
στους απογόνους τους. Πέρα όμως από ελάχιστες εξαιρέσεις (τον Μπασάντ Άσαντ
της Συρίας και τον Κιμ Τζονγκ-ιλ της Βόρειας Κορέας), οι δικτάτορες μεγαλώνουν
γιους που αποτυγχάνουν εξευτελιστικά στην οικογενειακή επιχείρηση. Τα παιδιά
του Τζόμο Κενιάτα, του Ιντί Αμίν και του Ντάνιελ Άραπ Μόι στην Αφρική, ο
Μπέιμπι Ντοκ στην Αϊτή, ο γιος του Αουγκούστο Πινοσέτ στη Χιλή, είναι η
επιβεβαίωση του κανόνα.

H αποτυχία τους δεν έχει καμία σχέση με κάποια μειωμένη ικανότητα
μοχθηρότητας. H μεγαλύτερη διαφορά πατέρα και γιου έχει να κάνει με την
εφαρμογή της βίας. Ενώ οι πατεράδες χρησιμοποιούν τους βιασμούς, τα
βασανιστήρια και τις δολοφονίες προκειμένου να ενισχύσουν τη θέση τους στην
εξουσία, οι γιοι τη χρησιμοποιούν ως μέσο «αναψυχής». Οι περισσότεροι ηττώνται
από τον ίδιο τον τρόπο ζωής τους. Σχεδόν όλοι έχουν προβλήματα με το αλκοόλ
και τα ναρκωτικά. Και είναι διαβόητοι για τον «ευγενικό» τρόπο με τον οποίο
αντιμετωπίζουν τις γυναίκες…

Εάν οι δικτάτορες ήθελαν πραγματικά να κρατήσουν την εξουσία στην οικογένεια,
θα ξεχνούσαν τους γιους και θα επικεντρώνονταν στις θυγατέρες τους. Μια μακρά
παράδοση τις θέλει να γίνονται επιτυχημένες αρχηγοί κρατών. Ινδονησία,
Πακιστάν, Μπανγκλαντές είναι μόνο τρία παραδείγματα.

Ο Franklin Foer είναι διευθυντής Σύνταξης του αμερικανικού περιοδικού
«New Republic». Το άρθρο του δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Slate».