Eκάβης πάθη και εκδίκηση

H Δέσποινα Μπεμπεδέλη – Εκάβη ακούει από τον Γιάννη Ροζάκη – Ταλθύβιο πώς οι Έλληνες έσφαξαν την Πολυξένη της

Αυτή κι αν ήταν έκπληξη! Το «Αμφι-Θέατρο» μάζεψε στην Επίδαυρο – και είχε πάρα
πολλά χρόνια να του συμβεί αυτό, αν του έχει συμβεί ποτέ… – στην πρεμιέρα
του της Παρασκευής γύρω στα πέντε χιλιάδες άτομα και το Σάββατο περίπου γέμισε
το θέατρο του Πολυκλείτου με, πάνω – κάτω, εννιά χιλιάδες κόσμο.

Μια σκαλωσιά υψωμένη κατακόρυφα μπροστά από τα ερείπια της σκηνής, και
τυλιγμένη σε γερά τεντωμένα, «πλισαρισμένα» λευκά τεντόπανα που άφηναν μια
αίσθηση από τις σκηνές των Αχαιών που είναι στρατοπεδευμένοι στις ακτές της
Θράκης κουβαλώντας μαζί τους, μετά την άλωση της Τροίας, τις σκλάβες
Τρωαδίτισσες. Και η ορχήστρα γυμνή – μόνο δυο υπόλοιπα καθισμάτων.

Στο σκηνικό αυτό της Αγνής Ντούτση κύλησε για μιάμιση ώρα η «Εκάβη» του
Ευριπίδη στη σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου. Το Φάντασμα του Πολύδωρου
(Σπύρος Μαρκόπουλος), του νεαρού γιου του Πριάμου και της Εκάβης, με γκρίζα
κουρέλια, με τινάγματα του κορμιού και σέρνοντας ένα λευκό πέπλο που,
φεύγοντας, εγκατέλειψε στην ορχήστρα, διεκτραγώδησε, στον Πρόλογο, τα πάθια
του – πώς τον σκότωσε ο Θρακιώτης βασιλιάς Πολυμήστωρ στον οποίο τον είχαν
εμπιστευτεί οι γονείς του για να καρπωθεί το χρυσάφι που του είχαν δώσει μαζί
του.

Θα τον διαδεχθεί ο Χορός – επτά μόλις μέλη, που έγιναν έξι όταν από τους
κόλπους του βγήκε η Θεράπαινα, αριθμός που από όλους μετά την παράσταση
κρινόταν ανεπαρκής για την Επίδαυρο και μάλιστα σε μια σκηνοθεσία που δεν
πειραματιζόταν, α λα Τερζόπουλος ας πούμε… -, στα μαύρα και στα γκρίζα – το
μαύρο και το γκρίζο με λίγο κόκκινο κυριάρχησαν στα κοστούμια που υπέγραφε
επίσης η Αγνή Ντούτση.

Και ύστερα, από τις «σκηνές» πρόβαλε, χειροκροτούμενη, η Εκάβη – Δέσποινα
Μπεμπεδέλη, με τα βασιλικά ράκη της, πνιγμένη από τον πόνο, στεγνωμένη από τα
δάκρυα, απεγνωσμένη μπροστά στο τίποτα που την περιμένει. Ο Οδυσσεύς – Θανάσης
Κουρλαμπάς, με μισή περικεφαλαία και με το χειρόκτιο μόνο μιας πανοπλίας στο
ένα χέρι, με μακρύ μαύρο παλτό με κόκκινα πέτα, θα της φέρει το μαντάτο ότι οι
Έλληνες αποφάσισαν να θυσιάσουν την κόρη της Πολυξένη στον τάφο του Αχιλλέα
πριν αποπλεύσουν.

H Πολυξένη – Λήδα Τασοπούλου, «ταμένη του θανάτου», θα θρηνήσει για τη μάνα
της που αφήνει μόνη και σκλάβα, προτιμώντας για τον εαυτό της τον θάνατο από
το ντρόπιασμα και θα απέλθει, σηκώνοντας από το χώμα το κουρελιασμένο λευκό
πέπλο που άφησε ο Πολύδωρος, σύμβολο αθωότητας που οδηγείται στον θάνατο,
χορεύοντας και τεντώνοντάς το πίσω από το κορμί της. Ο Χορός θα θρηνήσει
εμφανίζοντας στα χέρια του κάτι κόκκινο – ένα ρουχαλάκι, ένα σακούλι με
χώμα… – και ο γέροντας Ταλθύβιος – Γιάννης Ροζάκης, με τη γεύση της τέφρας
του πολέμου στο πρόσωπο, στο κορμί, στη φωνή, συντριμμένος θα περιγράψει λιτά
στη μάνα πώς έσφαξαν το παιδί της.

Το ξέσπασμα

Οι συμφορές όμως δεν σώνουν. H Θεράπαινα – Ανδρομάχη Γεωργίου – με το
Χορό θα σύρουν στην ορχήστρα το άψυχο κορμί του Πολύδωρου που ξέβρασε η
θάλασσα. H Εκάβη θα «υποδεχθεί» το νεκρό αγόρι της με μια μακρόσυρτη κραυγή,
μια υλακή. Και αμέσως θα σκεφτεί να εκδικηθεί τον Πολυμήστορα (Κώστας
Αθανασόπουλος) που καταλαβαίνει ότι είναι ο φονιάς. Καλεί τον Αγαμέμνονα
(Γιώργος Κροντήρης, ντυμένος όπως ο Οδυσσεύς), τον Μεγάλο Εχθρό, και του ζητά
τη συμπαράσταση στην εκδίκησή της. Εκείνος της τη δίνει.

Όταν ο Πολυμήστωρ εμφανιστεί, με ρούχο με κόκκινα κρόσσια που αφήνουν
μια αίσθηση αίματος και με τα δυο αγοράκια του, ψεύτης και υποκριτής, η Εκάβη,
άγρια εκδικήτρια, θα τους παρασύρει μέσα στις σκηνές, θα σκοτώσει τα παιδάκια
και θα τυφλώσει τον βασιλιά που σπαράζει στην ορχήστρα και καταριέται τις
γυναίκες.

Οι γυναίκες ρίχνουν τους μπόγους στους ώμους τους και σέρνουν τα κορμιά τους
ώς τα καράβια της εξορίας. Στις «σκηνές» μπροστά μένουν μόνο τα αναμμένα
φαναράκια τους.

Το χειροκρότημα στο φινάλε για τους ηθοποιούς, τον σκηνοθέτη και τον
συνθέτη της παράστασης Γιώργο Κουρουπό ήταν θερμό, έγινε θερμότερο και με
«μπράβο» για τον Κώστα Αθανασόπουλο και βουερός, άκρατος ενθουσιασμός για τη
Δέσποινα Μπεμπεδέλη.