ANAΛΩΣIMA Ποδηλάτες

H Αθήνα ετοιμάζεται με μεγάλη σοβαρότητα να υποδεχτεί τους ποδηλάτες της
Ολυμπιάδας. Δρόμοι εξωραΐζονται, σπίτια βάφονται, προσόψεις καλλωπίζονται και
δεν σκέφτεται κανείς ποια μπορεί να είναι τα αισθήματα των ντόπιων ποδηλατών
μπροστά σε τόση καλλιέπεια. Αυτή η σιωπηλή και καταπιεσμένη μειονότητα,
καταδιωκόμενη και αποδιοπομπαία, όπως καταδιώ-κεται κάποιος που δεν θα έπρεπε
να υπάρχει καν, κάποιος που δεν θα έπρεπε ποτέ να διανοηθεί να εμφανιστεί
δημοσίως, κινδυνεύει να πάθει βαριά ψυχικά τραύματα. Οι λίγοι τολμηροί και
απελπισμένοι φίλοι του ποδηλάτου που έχουν την τόλμη να κυκλοφορούν ανάμεσα
στα αυτοκίνητα της πρωτεύουσας θα πάρουν ίσως θάρρος, θα σηκώσουν ίσως κεφάλι.
Θα θελήσουν πιθανότατα να διεκδικήσουν δικαιώματα. Ενδέχεται να τους δούμε να
ακολουθούν με πανό τους πρωταθλητές του κόσμου, απαιτώντας να μοιραστούν όχι
μόνο το θέαμα των βαμμένων προσόψεων και τη σκιά των επί τούτου φυτεμένων
δέντρων, αλλά την αξιοπρέπεια που εν δυνάμει κάθε πολίτης πολιτισμένης και
δημοκρατικής χώρας μπορεί να απολαμβάνει, ακόμα κι ανεβασμένος σε δύο ρόδες.
Αυτοί που επίσημα δεν έχουν άλλο προνόμιο από το να τρέχουν μία φορά τον χρόνο
στον γύρο της Αθήνας σαν κυνηγημένοι, με τα αυτοκίνητα να τους μουγκρίζουν
απειλητικά από τις διασταυρώσεις καθώς περιμένουν να ξεχυθούν στους δρόμους
που θεωρούν ότι ανήκουν μόνο σε αυτά, μπορεί ξαφνικά να πιστέψουν ότι τους
αξίζει κάτι καλύτερο. Να θέλουν κι αυτοί στο εξής επί μονίμου και καθημερινής
βάσεως, όχι μόνο περιποιημένες προσόψεις να περνάνε ανάμεσα, όχι μόνο όμορφη
πόλη να εκτίθεται στα μάτια τους, αλλα και σεβασμό της ζωής τους, της ύπαρξής
τους και του δικύκλου τους από κάθε διερχόμενο. Σε μπελάδες θα μπούμε.