Σαν παραμύθι για μεγάλα παιδιά

Το δέντρο της Έρσης Δρίνη (σκηνογραφία) δεσπόζει ως βασικό σκηνικό της παράστασης του ΚΘΒΕ. Στην κορυφή του διακρίνεται ο Διόνυσος (Χρήστος Στέργιογλου) και στις ρίζες του ο ένας εκ των χορών – αυτός των «Βατράχων»

Το ζευγάρι δίπλα μου σχολίαζε στη διάρκεια της παράστασης στο «Θέατρο Δάσους».
Μπορεί και να συμφωνούσαμε, αλλά παρενέβαιναν στον ήχο τής ονειρικά
παιγνιώδους μουσικής τής Ελίζαμπεθ Σουέντος, που είχα αρχίσει ήδη να
μουρμουρίζω, και… μ’ ενοχλούσαν.

Ανεβήκαμε αρκετά ψηλά στις κερκίδες του θεάτρου – οι χαμηλές, κοντά στο κοίλο,
είχαν καταληφθεί πολύ νωρίτερα από τους «ανεπίσημους»-επίσημους της τοπικής
κοινωνίας – αλλά τελικά βγήκαμε, πάλι, κερδισμένοι!

Όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η πόλη (η συγκεκριμένη, η Θεσσαλονίκη, με το
λιμάνι και τη θάλασσά της – όχι απαραίτητα αυτή του τραγουδιού) με ζωγραφιά.
Με πίνακα μοιάζει κι εσύ ο θεατής στο κέντρο του κόσμου να την αγκαλιάζεις. Κι
αν στο κοίλο στήνει σκηνικά η Έρση Δρίνη και τα κοστούμια υπογράφει η Κλερ
Μπρέισουελ καθοδηγούμενες πιθανόν απ τον «εραστή των παραπομπών» σκηνοθέτη
Σωτήρη Χατζάκη, ε, τότε η όλη εικόνα «φέρνει» κάτι από τα νυχτερινά ονειρικά
τοπία που ζωγράφιζε στα τέλη τού προ-προηγούμενου αιώνα ο Ανρί Ρουσό.

Τι σχέση έχουν όλα τούτα τα κονστρουκτιβιστικά και υπερρεαλιστικά και ολίγον
σουρεαλιστικά με τον Αριστοφάνη;

Γιατί να μην έχουν, όταν η ουτοπική αναζήτηση του μη-τόπου από τον Αριστοφάνη
εξακολουθεί να αποτελεί και σημερινό ζητούμενο, από σημερινούς ποιητές,
σύγχρονους σκηνοθέτες με σύγχρονα – ή, έστω, πρόσφατα – αισθητικά και
ιδεολογικά ερεθίσματα.

Το σκηνικό, ο κύκλος, μόνιμη σκηνή στο εσωτερικό του νοητού κύκλου του κοίλου,
ένα μεταλλικό (άπνοια;) δέντρο για την κατάβαση στον Άδη (φέρει στα κλαδιά του
και τη σχετική σκάλα για την κάθοδο), αλλά και σύμβολο ένωσης (εδώ εισέρχεται
και η εμμονή στη λαϊκή παράδοση του σκηνοθέτη) τού πάνω και τού κάτω κόσμου.

Και ποδήλατα είχε το σκηνικό, με φωτάκια, για να επιβαίνει ο χορός των μυστών
με τα λευκά ρούχα, και βατραχοπέδιλα φλούο για τον χορό των βατράχων, και
κοστούμια λιτά αλλά και περίτεχνα.

H είσοδος του Διονύσου με τον Ξανθία (Χρήστος Στέργιογλου – Βασίλης
Χαραλαμπόπουλος) ξεσηκώνει το προετοιμασμένο για τον τηλεοπτικό ήρωα κοινό,
αλλά ο «μικρός» προκύπτει θεατρικότερος και αριστοφανικότερος απ’ όσο και οι
πλέον καλοπροαίρετοι περίμεναν.

Ήρεμος, σαρκαστικός – ιδανικά αμφίσημος κομπέρ (ειδικά στο δεύτερο μέρος και
τη σκηνή της δοκιμασίας των ποιητών) – και ο Διόνυσος του Χρήστου Στέργιογλου,
στην πρώτη του πρωταγωνιστική σε αρχαία κωμωδία εμφάνιση.

H έκρηξη γέλιου, συμμετοχής, αλλά κυρίως ερμηνείας έρχεται με τον Ευριπίδη του
ρολίστα Κώστα Σαντά. Ο ηθοποιός του ΚΘΒΕ δεν ξεσηκώνει το κοινό με την είσοδο,
αλλά στη σκηνή της δοκιμασίας που «γράφει» στη σκηνή ως «καινοτόμος» Ευριπίδης
χορεύοντας, τραγουδώντας, αυτοσχεδιάζοντας και σαρκάζοντας με λαρυγγισμούς,
κορόνες, αλλά και μελωδίες άμορφες αλλά όμορφες, και μουσικές λέξεις, τα
χορικά και τις μονωδίες τού «αντιπάλου» του, «κλασικού» Αισχύλου (Αλέξανδρος
Μυλωνάς).

Κόντευαν μεσάνυχτα όταν οι δύο χοροί και οι τέσσερις πρωταγωνιστές
υποκλίνονταν μαζί με τον σκηνοθέτη Σωτήρη Χατζάκη, τον χορογράφο Κωνσταντίνο
Ρήγο και τη σκηνογράφο Έρση Δρίνη στο κοινό.

Δυστυχώς, ο μεταφραστής Κώστας Ταχτσής λείπει από καιρό. Κι από τη μετάφρασή
του εξέλιπαν οι χυδαιότητες. Ούτε μία σκηνή φορτωμένη με υπερμεγέθεις – σχεδόν
γκροτέσκο – φαλλούς και λέξεις που πασχίζουν με τη χοντράδα των ήχων τους να
«βγάλουν» γέλιο στους θεατές.

INFO

«Βάτραχοι» του Αριστοφάνη από το ΚΘΒΕ, σε περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο. 22,
23 /8 στην Επίδαυρο, 3/9 στο «Θέατρο Πέτρας».