MATIEΣ Aνασφάλεια

Όποτε φεύγω για διακοπές στη Λέσβο ή κάποιο άλλο νησί, ο φίλος μου ο Κώστας
Μητρόπουλος, χωρίς να ξεχνάει δευτερόλεπτο το χιούμορ του γελοιογράφου, μου
λέει: «Εμείς, που έχουμε κάποια ηλικία, δεν πρέπει να το κουνάμε απ’ την
Αθήνα! Το ιδανικό θα ήτανε να μέναμε σ’ ένα διαμέρισμα, απέναντι από τον
Ευαγγελισμό ή το Ιπποκράτειο. Έτσι ώστε, όταν φτάσει το έμφραγμα, το
εγκεφαλικό ή η ρήξη του ανευρύσματος, να βρεθούμε στην Εντατική μέσα σ’ ένα
δίλεπτο. Στη Μήθυμνα (Μόλυβο) αν σε βρει το κακό, ώσπου να σε μεταφέρουν στο
νοσοκομείο της Μυτιλήνης, θα τα ‘χεις κακαρώσει…».

Έχει κάποιο δίκιο ο Μητρόπουλος. Αν σε χτυπήσει έμφραγμα, νύχτα, σ’ ένα χωριό,
δύσκολα τη γλιτώνεις. Και θυμάμαι τι κινητοποίηση έγινε, και με πόση αγωνία,
από τον Καραντάνη, τον Παρμακέλλη και τον γιο του, για να σώσουμε τον Παν-Παν,
που, κάποιον Δεκαπενταύγουστο, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ένιωσε τη μαχαιριά του
πόνου στο στήθος και κατάλαβε ότι η καρδιά του ήταν στα τελευταία της.
Ευτυχώς, φτάσαμε σε ελάχιστα λεπτά στο ιατρείο της Καλλονής κι ο καρδιολόγος,
Μαργιολάς, με τα «εργαλεία» του, κατάφερε να κρατήσει τον φίλο μας στη ζωή και
να τον στείλει, εν συνεχεία, στο νοσοκομείο της Μυτιλήνης, για τα περαιτέρω…

Διάβαζα σ’ ένα άρθρο του Λυκ. Λιαρόπουλου («Βήμα» 20/6) ότι στον τομέα της
Υγείας απασχολείται, σήμερα, μόνο το 3,6% του εργατικού δυναμικού! Πιάσ’ τ’
αυγό και κούρευ’ το, δηλαδή. Γιατί, πόσοι γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό,
μ’ αυτά τα νούμερα, θα απασχοληθεί στα νοσοκομεία και τι υπόλοιπο θα απομείνει
για τις πρωτοβάθμιες νοσηλευτικές μονάδες, που λειτουργούν μάλλον υποτυπωδώς,
στα χωριά;

Λένε ότι όταν υπάρχουν κρίσιμα περιστατικά, σε απομονωμένα χωριά και νησιά, τη
λύση τη δίνουν τα ελικόπτερα. Δίνονται, πράγματι, κάποιες λύσεις. Αλλά, στις
πιο πολλές περιπτώσεις, χάνονται οι άνθρωποι. Αφήνω που πέφτουν, μερικές φορές
και τα ελικόπτερα… Οπότε; Οπότε, κατά τη γνώμη μου, ο μόνος τρόπος για να
αντιμετωπισθεί το πρόβλημα είναι να υπάρχουν και έμπειροι γιατροί, σε
κάθε περιοχή, για να προσφέρουν ουσιαστικές πρώτες βοήθειες στους ασθενείς.

Γιατί οι νέοι γιατροί – και τα παραδείγματα που έχω είναι αρκετά – μόνο με τα
πολύ απλά περιστατικά – κρυολογήματα, μικροτραυματισμοί κ.λπ. – μπορούν να τα
βγάλουν πέρα. Με τα κάπως σύνθετα σηκώνουν τα χέρια ψηλά – φυσικό δεν είναι; –
και στέλνουν τον άρρωστο στο νοσοκομείο. Και πρέπει να σημειώσω ότι όλοι οι
κάτοικοι των χωριών, εξαιτίας αυτής της κατάστασης, ζουν σ’ ένα καθεστώς
μόνιμης ανασφάλειας. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, πολλούς γιατρούς. Όσο για τα λεφτά,
βρίσκονται μέσα σε μια διετία, όπως αποδεικνύει, με το άρθρο του, ο Λιαρόπουλος.