MATIEΣ H Aθήνα

Στην Αθήνα γεννήθηκα, στην Αθήνα μεγάλωσα και σπούδασα, εδώ γεννήθηκαν και
ζουν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου, εδώ είναι θαμμένοι οι γονείς μου. Είναι
μια πόλη που την αγαπώ πολύ, όσο κι αν γκρινιάζω, κάθε τόσο, για τις χίλιες
μύριες πληγές της: τη φριχτή συγκοινωνία, το νέφος, τη φασαρία, τον
ωχαδερφισμό των οδηγών, την καταστροφή των αλσυλλίων και των πάρκων της, την
ταλαιπωρία που υφίστανται οι κάτοικοί της σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση,
πορεία, συλλαλητήριο διαμαρτυρίας.

Το σπίτι μου βρίσκεται κοντά στο Ηρώδειο. Χρησιμοποιώ, κάθε μέρα, τους
πεζόδρομους της Διον. Αρεοπαγίτου και της Απ. Παύλου, για να πάω, με τα πόδια
φυσικά, στις δουλειές μου, προς το Σύνταγμα ή το Μοναστηράκι και την Ομόνοια.
Οι πεζόδρομοι είναι υπέροχοι και τους χαίρομαι, μολονότι, όπως μου λένε πολλοί
– και το έγραψα ήδη – δεν έχει προβλεφθεί να υπάρχει, σε όλο το μήκος τους,
έστω και μία τουαλέτα, για τους ξένους ιδίως, που περνάνε αρκετές ώρες τους
γύρω από την Ακρόπολη, το Θησείο κ.λπ.

Ο πεζόδρομος της Διον. Αρεοπαγίτου, κάθε απόγευμα που πέφτει ο ήλιος γεμίζει
από παιδιά. Θυμίζει πλατεία και αλάνα του παλιού καιρού! Ευχαριστιούνται οι
μανάδες, ξεφαντώνουν τα παιδιά, γαληνεύουν οι γεροντότεροι. Αν δεν υπήρχαν και
οι μοτοσυκλέτες, που ανεβοκατεβαίνουν συνεχώς, τα πράγματα θα ήταν πολύ
καλύτερα… Στον πεζόδρομο της Απ. Παύλου, τα μαγαζιά που βρίσκονται προς την
πλευρά της Αγίας Μαρίνας έχουν απλώσει εκατοντάδες τραπεζάκια και προσφέρουν,
ό,τι προσφέρουν, σε μια «μυρμηγκιά» από νέους και νέες. Μου ανοίγει η καρδιά,
κάθε φορά που βλέπω αυτούς τους νέους να κουβεντιάζουν, να μαλώνουν, να
ερωτεύονται. Και βρίσκω σωστό το ότι οι αρμόδιοι κατάλαβαν, επιτέλους, ότι
αυτά τα μαγαζιά, που δίνουν ζωή σε όλη αυτή την περιοχή, δεν είναι δυνατόν να
τα βγάλουν πέρα – τα ενοίκια είναι πανάκριβα – πουλώντας στους πελάτες τους
καφέδες και… υποβρύχια, όπως προβλέπεται από τις διάφορες υπηρεσίες… Κι
εδώ, το πρόβλημα με τις μοτοσυκλέτες είναι πολύ μεγάλο. Πάνω από 50-60
μοτοσυκλέτες παρκάρουν, κάθε βράδυ, απέναντι από τα τραπεζάκια!

Αν, όμως, σχεδόν όλα είναι καλά, όσον αφορά τους πεζόδρομους, εκατό μέτρα πιο
κάτω, προς το Μοναστηράκι και του Ψυρή, η κατάσταση είναι απολύτως
τριτοκοσμική! H οδός Καραϊσκάκη, αίφνης, που χρησιμοποιώ συχνά για να
επισκεφθώ τον φίλο μου τον Καλδάρα, με τα σπασμένα πεζοδρόμιά της, το
κατεστραμμένο οδόστρωμα και τις επικίνδυνες, κάθε 50 πόντους, λακκούβες, σε
τρομάζει. Όσο δε για την οδό Λεωκορίου, πιο κάτω, με τα ερειπωμένα κτίρια, τα
ψοφίμια, την μπόχα από τα σκουπίδια και την άσφαλτο, που είναι γεμάτη
ακαθαρσίες, τι να πω…

H Αθήνα, όπως πάντα: απ’ έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα!