ANAΛΩΣIMA Kίνητρα για δουλειά

Κίνητρα για δουλειά μετά τα 67… Αν είναι δυνατόν, τέτοιες μέρες τέτοια
λόγια. Τώρα που ακόμα και στις εργατικές ευρωπαϊκές χώρες χτυπάει ο καύσων και
τους κάνει τους ανθρώπους να αναρωτιούνται ποιο είναι το νόημα της ζωής.
Άφησαν τα γραφεία τους, έβγαλαν τα κοστούμια τους και τρέχουν στα σιντριβάνια.
Και λύνεται επιτέλους η απορία, τι τα ήθελαν τόσα σιντριβάνια οι βασιλείς οι
δήμαρχοι και άλλοι ηγεμόνες να πιτσιλάνε τις βόρειες πόλεις τους; Μέρες που
ό,τι κινείται είναι από κεκτημένη ταχύτητα ή μάλλον από τη συνήθεια της
ρουτίνας. Μέρες που όσοι δουλεύουν ονειρεύονται ή τις διακοπές ή τη σύνταξη,
τι κίνητρα να βρεις για δουλειά με τα 67; Καλύτερα να περιμένεις το φθινόπωρο
με τη μελαγχολία του, τότε που το ανθρώπινο είδος συμμαζεύεται και διαχωρίζει
τη θέση του από τη φύση, τότε που έχει νόημα η κίνηση και τα κίνητρα. Τώρα
ακινησία στον ήλιο καλύτερα. Αλλά αν στ’ αλήθεια ενδιαφέρονται για κίνητρα
παραμονής οι νομοθέτες, γιατί δεν ψάχνουν τι είναι αυτό που κάνει τους
πολιτικούς π.χ. ή μερικούς καλλιτέχνες και κάποιους ανθρώπους σε διαφόρων
ειδών επαγγέλματα που αγαπούν τη δουλειά τους να μη θέλουν να σταματήσουν να
δουλεύουν όσο μπορούν; Απόλαυση προφανώς, αυτή είναι η λέξη-κλειδί, που οι
καλλιτέχνες μπορεί να την ομολογήσουν κάποια στιγμή, αλλά οι πολιτικοί δεν θα
την παραδεχθούν ποτέ και μονίμως θα λένε μεγάλες κουβέντες για προσφορά δική
τους στην πατρίδα. Πώς να την αποδεχθείς και να την αποτιμήσεις οικονομικά,
πώς να την καταχωρήσεις στα κίνητρα; Και πώς να τη συνδυάσεις με την ηλικία
των 67 και άνω, αυτό κυρίως.