Pιάλιτι μετά στίχων

Και τα χέρια κουνάει και τις φωνές βάζει, προσπαθεί να επιλύσει τα προβλήματα των καλεσμένων του, αλλά απλώς τους κάνει θέαμα

Στο στούντιο, μια νεαρή γυναίκα με κουρασμένο πρόσωπο κρατά στην αγκαλιά της
ένα κοριτσάκι, που με την άνεση της αφέλειας ανακλαδίζεται μπροστά στον φακό.
«Σε παρακαλώ Μαρία», ακούμε τον παρουσιαστή να λέει στη μικρή, «κάνε λίγο πιο
πέρα να φαίνεται το πρόσωπο της μαμάς στον φακό, γιατί…» και γυρνάει προς
την κατεύθυνση του φακού για να μιλήσει στο κοινό, «στο πρόσωπο ενός ανθρώπου
διαγράφεται η διάψευση των ελπίδων του. Και πού να την δείτε, αν σηκωθεί,
είναι πετσί και κόκαλο».

Ο απίθανος παρουσιαστής με το κατακόκκινο πουκάμισο και τις θεατρικές
κινήσεις περιγράφει τη δυστυχία, επιδίδεται στη σημειολογία της εικόνας της
καλεσμένης του και εκείνη παρούσα, τον ακούει να την εκθέτει σαν λυπητερή
ατραξιόν. Όχι, όμως, το δηλώνει ο άνθρωπος πως η εκπομπή του «Άμεση Επέμβαση»
στο Alter, δεν είναι εκπομπή φιλανθρωπίας, η κυρία δεν θέλει χρήματα από τους
τηλεθεατές, εργασία θέλει από το κράτος. Αλλά ακόμη κι έτσι τη συγκίνηση
πρέπει να την κερδίσουμε.

Αυτή τη συγκίνηση για το θύμα που αντανακλάται σε θυμό για το ανάλγητο κράτος.

Πολύτεκνη, άνεργη, έχει μείνει χωρίς ρεύμα και νερό, απέρριψε την
αίτησή της ο δήμος να γίνει καθαρίστρια και ζητάει να προσληφθεί η καλεσμένη
του κ. Μάνου Τσιλιμίδη. Πήρε τηλέφωνο την κυρία Μπακογιάννη, την παρέπεμψαν σε
έναν αρμόδιο, αλλά εκείνος δεν έδειξε να συγκινείται από το δράμα της.

Να η στιγμή να επιδείξει και τον κουλτουριάρικο χαρακτήρα της κριτικής του ο
παρουσιαστής με ολίγον από… Καβάφη.

«Ξέρετε, αυτό που συνέβη στην κυρία, προκύπτει και από την ποίηση.
Υπάρχει ένα ποίημα του Καβάφη που λέει για έναν σατράπη που ανέβηκε στην
εξουσία – δεν εννοούμε την κ. Μπακογιάννη, διευκρινίζει. Και σ’ αυτόν τον
σατράπη που ανέβηκε στην εξουσία τού λέει ένας από το πλήθος, αν σε πλησιάσει
ένας από τον λαό και σου πει κάτι, άκου τον, γιατί μπορεί να σου λέει μια
αλήθεια που να σου είναι χρήσιμη εκεί που θα ανέβεις».

H κυρία τον κοιτάει με βλέμμα απλανές. Υποθέτουμε και το κοινό του επίσης.

Ο παρουσιαστής είναι το μεγάλο σόου της εκπομπής. Κινεί τα χέρια του με
έμφαση για να υπογραμμίσει κάθε φράση, καταγγέλλει το κράτος, αλλά ασκεί
κριτική και στο θύμα, για να είναι δίκαιος μπολιάζοντας τον λόγο του με
εκφράσεις καφενειακού συρμού, κάνοντας χιούμορ του ιδίου επιπέδου.

«Να, εδώ έχουμε μια γυναίκα μόνη της που έχει οχτώ παιδιά, δηλαδή τι άλλο να
κάνει, να κάνει 11, να γίνουν ομάδα να διεκδικήσουν την επιδότηση της AEK;».

Συνεχίζει την απαγγελία κοιτώντας κατάματα τον φακό: «Το θέμα είναι
επείγον, ήρθε με την κορούλα της και μου ζήτησε να φύγει πριν αρχίσει η
εκπομπή, γιατί θα έπεφτε κάτω». Έχει πάρει φόρα και για την ισορροπία του
θέματος, μια και διάλογος δεν υπάρχει, αναλαμβάνει να συγκροτήσει μόνος του
και τον αντίλογο στο δράμα της καλεσμένης του: «Να μου πείτε, όταν είναι
ανέστιος και πένητας κανείς τι θέλει και κάνει οχτώ παιδιά, αυτό είναι άλλο
θέμα, όμως, θα το συζητήσουμε άλλη στιγμή». Και μετά γυρνώντας στη νεαρή
γυναίκα σαν να την υπερασπίζεται απέναντι στον αόρατο εχθρό, που ο ίδιος
εμπνεύστηκε: «Εγώ, κυρία μου, μαζί σας είμαι». Δίνει τη μάχη μόνος του ο
άνθρωπος. Άξιος.

Όπως και να το κάνουμε, έχουμε μια πολύ διασκεδαστική εκδοχή της νεοριάλιτι
τηλεόρασης που κάνει θέαμα τη μιζέρια, την ανημπόρια, με άλλοθι την κοινωνική
χροιά τους και στόχο έναν νέο τρόπο διεκδίκησης των δικαιωμάτων. Όχι πια στους
δρόμους, μαζικά, όπου είναι αθέατη η προσωπική δυστυχία. Στο στούντιο, να
φωτίζεται η καθεμιά περίπτωση με το σπλαχνικό φως των προβολέων και να
διεκδικεί μια κοινωνική πολιτική, που πρέπει αίφνης να θυμίζει, αλίμονο, τόσο
πολύ τη φιλανθρωπία.