Mόδα που κόβει… φλέβες

Τι σημασία έχει η υψηλή ραπτική στις ημέρες μας αν δεν καταφέρνει να αγγίξει
την καρδιά της μόδας; Ποιο το νόημα της ραμμένης στο χέρι δαντέλας, του
κεντημένου μεταξωτού, της χρυσής κλωστής αν δεν υπάρχει σχέση του σώματος με
το ύφασμα; Αν δεν υπήρχε ο Ζαν Πολ Γκοτιέ να απαντήσει με τα έργα της υψηλής
δημιουργικότητας του ατελιέ του, τότε το Παρίσι δεν θα είχε να επιδείξει
τίποτα το διαφορετικό από ένα πανέμορφο σύνταγμα μοντέλων, ντυμένων με ακριβές
δημιουργίες, αλλά για άλλη μια φορά πνιγμένων στα στρας, τα χρώματα, τα
μεταξωτά τούλια, τα αιθέρια υφάσματα και τα ειδικά εφέ των σύγχρονων υφασμάτων
που ακτινοβολούν μεταλλικές λάμψεις.

Ο Γκοτιέ όμως έβαλε πάλι το παθιασμένο του μυαλό να παρατηρήσει τα γυναικεία
σώματα να κινούνται στο παρόν και έφτασε στο συμπέρασμα που ξετρέλανε τους
θεατές της επίδειξής του. H ουσία βρίσκεται στην ιδέα του ότι η επιδερμίδα
γίνεται ρούχο. Κάτι σαν το παραμύθι δηλαδή του Άντερσεν με τα γυμνά ρούχα του
ξιπασμένου βασιλιά.

Και ο δαιμόνιος Γκοτιέ, που του αρέσουν πάντα τα παιχνίδια και οι σκανταλιές,
δημιούργησε σαράντα ολόσωμες φόρμες, από διαφορετικό ύφασμα η καθεμία, που
εφαρμόζουν σαν δεύτερο δέρμα, για να τις προσφέρει στις σύγχρονες βασίλισσες
του σταρ σύστεμ, που φλερτάρουν με την εξουσία της σεξουαλικότητας. Τους
φόρεσε λοιπόν λευκή φόρμα από δέρμα πύθωνα, από βελούδο, από δαντέλα ή από
«τίποτα». Ένα «τίποτα» στο χρώμα του διάφανου δέρματος, πάνω στο οποίο
διαγράφονται οι φλέβες του κορμιού και η καρδιά του. Ολοζώντανα κόκκινη και
παθιασμένη για τη μόδα.