Tο ρίγος της ανθρωπιάς

H ανάσα της ζωής μπορεί να έχει πολλές μορφές, το θέμα είναι αν μπορούμε να τις αποδεχθούμε όλες ως ισότιμες

Πάντα συγκινεί αυτό που λέμε ανθρώπινο μεγαλείο και που δεν είναι παρά το
ηρωικό πάθος, η ηρωική λατρεία για τη ζωή. Αυτή που είχαν οι Ιρανές σιαμαίες
αδελφές και συγκίνησαν τον κόσμο. H τραγωδία τους αιφνιδίασε, διαφορετική από
τις καθημερινές με τις οποίες βομβαρδίζεται το παγκόσμιο κοινό από τα μίντια,
διαφορετικές και αυτές, αλλά με τον ίδιο πόθο να ζήσουν στα μέτρα του κόσμου
των κανονικών. H παράξενη μοίρα ξαφνιάζει, μουδιάζει, απωθεί, την ίδια ώρα που
γοητεύει με τη μάχη εκείνου που την φορτώθηκε, να την αλλάξει. H ενωμένη μορφή
των δύο κορμιών που είχαν μάθει να κινούνται σαν ένα κατέκλυσε τις οθόνες και
η ελπίδα διαχωρισμού τους έγινε παγκόσμια. Για τη λατρεία της ζωής που την
ξεχνάμε.

Τα δύο κορίτσια στάθηκαν η αφορμή για να στραφεί το βλέμμα μας στον
κόσμο τους, στον κόσμο των διαφορετικών, όχι πλέον απλώς των πονεμένων, που
πρέπει να υποδυθούν τη δυστυχία τους στην οθόνη για να συγκινήσουν, αλλά
εκείνων που ο πόνος είναι εμφανής, δεν χρειάζεται μεσολάβηση, σκηνοθεσία,
υποκριτική, είναι «ζωντανός» πόνος. Σ’ αυτόν απέναντι δεν είναι ποτέ αθώος ο
φακός, γιατί δεν έχει συναισθήματα, είναι απλώς βουλιμικός, αποτυπώνει τη
δυσμορφία, το ελάττωμα, την προφανή τραγωδία σαν να τρέφεται από αυτήν.
Ποντάρει στο συναίσθημα, στη συγκίνηση, ακόμη και στην αποστροφή. Ωστόσο, με
την περίπτωση των Ιρανών σιαμαίων έδωσε την ευκαιρία στον κόσμο μας να έρθει
αντιμέτωπος με την ανθρώπινη ουσία του, με τους νόμους και την ηθική του.

Δεν μπορούσε παρά να παραμείνει εκεί ο φακός, σ’ αυτήν τη μοναδική
περίπτωση τραγωδίας, που δεν την χωράει ο νους του ανθρώπου, γιατί δεν την
έχει συνηθίσει το μάτι του. Έτσι σαν τραγικό παράδοξο είδαμε τις ημέρες αυτές
ένα σωρό περιπτώσεις σιαμαίων να φιγουράρουν στα δελτία ειδήσεων, δυστυχώς σαν
ατραξιόν επενδυμένες τον μανδύα της συγκίνησης. Δύο Ινδές που εργάζονται σε
τσίρκο. Τις έδειχνε ο φακός, ένα πλάσμα οι δυο τους, να περπατούν στα τέσσερα.
Ζουν, έχουν αποδεχθεί τον τρόπο της μοίρας τους. Οι Ιρανές δεν τον είχαν
αποδεχθεί, αναζητούσαν το καλύτερο, όπως όλοι οι άνθρωποι.

Ανακαλύψαμε στον δικό μας τόπο το παρόμοιο δράμα. Ευτυχώς, με πολλές
ελπίδες να έχει τέλος ευτυχές. Για πρώτη φορά αφιερώσαμε χρόνο, συζήτηση,
επιστημονική προσέγγιση. Πλήθος τα ερωτήματα, χρυσή η ευκαιρία. Μόνο που
επικεντρωθήκαμε στο δράμα και για να μην είναι φτηνό αναζητήσαμε τον λόγο των
ειδικών, με σχεδιαγράμματα, να αντιληφθούμε ακριβώς το ελάττωμα και πώς
επιδιορθώνεται, σαν μαθητευόμενοι νευροχειρουργοί από τον καναπέ. Αληθινή η
συγκίνηση. Ουδείς το αμφισβητεί. Αλλά και το θέαμα, τα ζητήματα που εγείρονται
και αυτά μοναδικές ευκαιρίες μέσα στη θερινή ειδησεογραφική ανυδρία.

Είδαμε στην «Πρώτη έκδοση» του Mega καλεσμένο του Αντώνη Λιάρου τον
πατέρα Νικόλαο από τη Θεσσαλονίκη να θέτει το ζήτημα εκκλησιαστικώς. Να μη
διακόπτεται η κύηση σε τέτοιες περιπτώσεις, γιατί είναι ζωή και στο κάτω κάτω
η επιστήμη κάνει θαύματα. Πώς να πεις όχι στη ζωή. Την ίδια ώρα ο πατέρας των
δύο Ιρανών σκέφτεται να μηνύσει τους γιατρούς που τις χειρούργησαν. Γιατί τους
στέρησαν τη ζωή. Τη ζωή που εκείνες όμως ήθελαν ή εκείνος ήθελε γι’ αυτές;
Άραγε, αναγνωρίζουμε ότι πρόκειται για πλάσματα με τα ίδια δικαιώματα στον
εαυτό τους όπως όλοι μας ή ανήκουν στην επιστήμη, στους γονείς που τις βοηθούν
να ζήσουν; Μήπως ανήκουν στον τηλεοπτικό φακό που επιβάλλει τη συγκινημένη
ματιά μας επάνω τους, που δεν είναι παρά αναγνώριση της κατωτερότητάς τους,
«παιδιά ενός κατώτερου Θεού» σύμφωνα με τον άδικο τίτλο του δελτίου του Star,
γιατί αποδεχόμαστε κατώτερους θεούς, γιατί το πιο δύσκολο, το κορυφαίο ηθικό
ερώτημα που τέθηκε με όλη αυτή την υπόθεση είναι ένα για τον κόσμο μας: πόσο
αποδεχόμαστε το δικαίωμα στη διαφορά χωρίς να την επενδύουμε με συγκινήσεις
για να νιώσουμε εμείς, οι ίδιοι μεταξύ μας και ομοιόμορφοι, το ρίγος της
ανθρωπιάς που μας θυμίζει τη ζωή;