ΣΩTHPHΣ XATZAKHΣ «Aς κάνουμε το παραμύθι πολιτική»

Απέφυγε τον τελετουργικό χαρακτήρα που εντοπίζει, «αποκαλύπτει» ή και
προσδίδει στα έργα που καλείται να διαχειρισθεί σκηνοθετικά ο Σωτήρης
Χατζάκης; Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη, που ανέλαβε να
παραστήσει στο ΚΘΒΕ, πραγματοποίησαν τη διάθεσή του να κάνει μια… εκδρομή.
Διάλειμμα στην αέναη και πολύμορφη μελέτη του λαϊκού πολιτισμού που επιχειρεί
χρόνια τώρα («Φόνισσα», «Εκκλησιάζουσες», «Του Νεκρού αδελφού», «Γερνάω
επιτυχώς», «H νύχτα του τράγου»). «H κωμική φλέβα του έργου δεν επιδέχεται
αναλύσεις, μεθόδους, απόψεις. Το γέλιο – όπως και το θαύμα – δεν γνωρίζει τον
εαυτό του. Γι’ αυτό είναι πηγαίο και αληθινό. Ωστόσο, η σκηνοθεσία, σεβόμενη
την ερευνητική της φύση, έλαβε υπόψη τις παραμέτρους του ζόφου στην
περιρρέουσα ατμόσφαιρα, λόγω πολέμου, της πολιτικής αναταραχής, της
επικείμενης πτώσης της πόλης, της χαλαρής δομής που επιτρέπει να αναπτυχθούν
οι τεχνικές του ονείρου, της απρόβλεπτης πλοκής που οδηγεί σε δραματουργική
αμηχανία και αυτή του πολυμήχανου ποιητή που διακρίνεται ενίοτε πίσω από τις
φιγούρες των ηρώων του». «Επιχειρώ μια σουρεαλιστική κωμωδία με τελετουργικές
βάσεις. H κωμωδία αρκεί να είναι το άνθος μιας καταστροφής. Τότε είναι καλή»,
υποστηρίζει, αλλά συνδιαλέγεται και εδώ με την τελετουργία, επικαλούμενος τα
Ελευσίνια Μυστήρια και την «ανάγνωση» του Αριστοφάνη ως «προγόνου» του
ρεύματος της ουτοπικής πολιτειολογίας που συνέχισαν οι Τομάσο Καμπανέλα, Σαρλ
Φουριέ, Ρουσσώ κ.ά. Επέλεξε τη μετάφραση του Κώστα Ταχτσή, χωρίς αθυροστομίες
– ευκολίες του λόγου που προκαλούν το γέλιο. Απέφυγε τις διασκευές-ταυτίσεις
με τα σύγχρονα πολιτικά πράγματα, αν και, όπως λέει, είναι «συμμετρική,
τρομώδης σχεδόν η αντιστοιχία του “σεναρίου” με το σήμερα» («βιώνουμε και
σήμερα όπως και τότε μια υψηλού κινδύνου δημοκρατία. Απλώς, σήμερα ο κίνδυνος
έρχεται από τα διευθυντήρια πέραν του Ατλαντικού και των Βρυξελλών… »).
Είναι το μοτίβο της ουτοπίας, είναι η ποίηση ως αληθοποίηση της ζωής, είναι
που, παρά την απόλυτη πίστη του στην υποκριτική δεινότητα των συνεργατών του
(Χρήστος Στέργιογλου – Διόνυσος, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος – Ξανθίας, Κώστας
Σαντάς – Ευριπίδης, Αλέξανδρος Μυλωνάς – Αισχύλος), επιμένει πως ο χορός είναι
η μήτρα της παράστασης; Το δικό του «μήνυμα» δίνεται με την παράβαση – μια
λευκή διαδήλωση – που προτείνει πως «εφόσον η πολιτική έγινε παραμύθι, ας
κάνουμε εμείς το παραμύθι πολιτική…».

INFO

«Βάτραχοι» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Σωτ. Χατζάκη: Πρεμιέρα Δευτέρα 14
Ιουλίου, στο Θέατρο Δάσους. Ακολουθεί περιοδεία και παραστάσεις στην Επίδαυρο,
22 – 23/8.