«MANTAM MAΟ» Συνωμοσίες στη σιωπή

Στην Απαγορευμένη Πόλη. Προς τα έξω φαίνεται ότι ο Μάο κι η Ζιανγκ Τσινγκ συζούν. Όμως το μονοπάτι που οδηγεί από τη δική του κατοικία στη δική της έχει μείνει αχρησιμοποίητο τόσον καιρό ώστε έχει σκεπαστεί από χορτάρι και βρύα…

Ζιανγκ Τσινγκ είναι το νέο όνομά μου. Είναι δώρο που μου χάρισε ο άντρας μου
μετά από πολλή σκέψη, γεμάτο από τη φροντίδα του για μένα.

Οι φήμες και οι ψεύτικες κατηγορίες αρχίζουν την ίδια την ημέρα του γάμου.
Φαίνεται ότι στενοχώρησα πολλούς.

Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι όσο βρίσκομαι στο Γιουνάν δεν θα έχω μεγάλες
δυνατότητες να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Το διαζύγιο του Μάο θεωρείται
προδοσία που διαπράχτηκε κάτω από τη δική μου επιρροή.

Ποτέ δεν κατάφερα ν’ απαλλαγώ από το παρατσούκλι που μου κόλλησαν: Δαίμονας μ’
Άσπρα Κόκαλα. Όσο περνούν τα χρόνια, το μίσος εναντίον μου μεγαλώνει.

Μέσα στους επόμενους έξι μήνες, ο Μάο γράφει μερικά από τα σπουδαιότερα έργα
της ζωής του. Ανάμεσά τους οι Βασικές Πολεμικές Τακτικές – Σκέψεις πάνω
στον Ανταρτοπόλεμο και το Περί του Παρατεταμένου Πολέμου. Οι
απόψεις του εντυπωσιάζουν κι αιχμαλωτίζουν το έθνος, με αποτέλεσμα η
στρατολόγηση στον Ερυθρό Στρατό ν’ αυξηθεί κατακόρυφα.

Είναι η εποχή που η κυρία Μάο Ζιανγκ Τσινγκ φέρνει στον κόσμο μια κόρη, τη Ναχ
και εξαφανίζεται εντελώς από την πολιτική σκηνή. Ως καινούργια κι ενθουσιώδης
οικοδέσποινα, αναλαμβάνει την ευθύνη των παιδιών του Μάο απ’ τις δυο
προηγούμενες συζύγους του: των δύο γιων του, του Ανγίν και του Ανκίν, παιδιών
της Κάι-χούι, και μιας κόρης, της Μινγκ, απ’ τον γάμο του με τη Ζι-ζεν.

Απ’ τον Καν Σενγκ μαθαίνει ότι η Ζι-ζεν έχει επιστρέψει με απόλυτη μυστικότητα
από τη Ρωσία και με την ψυχική της υγεία ακόμη πιο κλονισμένη από πριν. Ο Μάο
έχει κανονίσει να νοσηλευτεί η Ζι-ζεν σε ιδιωτική ψυχιατρική κλινική, σε
κάποια πόλη του νότου.

Μάρτιος 1947. Οι δυνάμεις του Μάο κινούνται στις ορεινές περιοχές των επαρχιών
Σανξί, Χουνάν και Σετσουάν. Ο Μάο παίζει κλεφτοπόλεμο με τα στρατεύματα του
Τσανγκ Κάι-Σεκ. Παρ’ όλο που ο Τσανγκ έχει στείλει τον καλύτερο άνθρωπό του,
τον στρατηγό Χου Ζονγκ-ναν, με διακόσιους τριάντα χιλιάδες άντρες, έναντι των
είκοσι τριών χιλιάδων του Μάο, ο Λευκός Στρατός δεν κατορθώνει να σημειώσει
νίκες.

Ακολουθώ με αφοσίωση τον άντρα μου στον πόλεμο. Αφήνω πίσω μου τα πάντα, ακόμη
και το αγαπημένο μου γραμμόφωνο. Επιμένω να πάρω μαζί μου τη Ναχ.

Ταξιδεύουμε μαζί με τον στρατό. Μου φαίνεται απίθανο ότι επιζήσαμε. Κάθε μέρα,
η Ναχ βλέπει τους νεκρούς να θάβονται.

Δεκέμβριος 1947. Ο Μάο αποδεκατίζει τα στρατεύματα του Τσανγκ Κάι-Σεκ.

Έχω αναλάβει τη διαχείριση του πρόχειρου αρχηγείου του Μάο. Έστειλα τη Ναχ και
τα ετεροθαλή αδέλφια της να μείνουν με αγρότες. Μου λείπουν τρομερά, αλλά ο
πόλεμος έχει μπει τώρα στην τελική ευθεία. Το αρχηγείο έχει στηθεί πρόχειρα
στο υπνοδωμάτιό μας. Κάποιες φορές πρέπει να περνάω τη νύχτα σε στάβλους
μουλαριών.

Όταν προελαύνουμε, ο άντρας μου με ανεβάζει στο μουλάρι του – το τελευταίο που
διαθέτει ο στρατός. H σχέση μας έχει πάρει μια παράξενη τροπή. Έχει περάσει
πολύς καιρός από τότε που δείξαμε τρυφερότητα ο ένας στον άλλο. Όσο πιο πολλές
περιοχές κατακτά ο Μάο, τόσο πιο πολύ εγώ βασανίζομαι. Απαιτώ αναγνώριση και
σεβασμό, αλλά κανείς δεν μου δείχνει κάτι τέτοιο.

Μια μέρα, ο άνθρωπος που μοιάζει με σκύλο, το Γερασμένο Ψάρι, καταφθάνει στο
στρατηγείο με κάποιες επείγουσες πληροφορίες. Ο Μάο βρίσκεται στο δωμάτιο στο
βάθος μιλώντας στο τηλέφωνο με τον αντιπρόεδρο Λιου.

«Εγώ είμαι η υπεύθυνη του γραφείου», λέω στο Γερασμένο Ψάρι, αλλά εκείνος
κάνει πως δεν ακούει. Δεν μ’ αφήνει ν’ ανακατευτώ στις δουλειές του Μάο. Αυτή
ήταν η πιο πρόσφατη προσβολή που δέχτηκα. Τις προάλλες, σε μια συνεδρίαση του
Πολιτικού Γραφείου, ο Μάο ενθάρρυνε τους συντρόφους να πουν τις απόψεις τους.
Όταν σηκώθηκα κι εγώ για να μιλήσω, εκείνος έγινε έξω φρενών. Μου είπε να
κοιτάζω τη δουλειά μου ως γραμματέας κι επιπλέον, να μην ξαναπατήσω σε
συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου.

«Είμαι ο σπόρος που σαπίζει μέσα στον καρπό. Όλοι μου φέρονται ευγενικά γιατί
είμαι η παλλακίδα σου. Είμαι μια παλλακίδα – όχι μια επαναστάτρια, ούτε
αγωνίστρια, ούτε τίποτ’ άλλο σ’ αυτήν την υπόθεση. Εσείς οι άντρες δεν μου
δείχνετε κανέναν σεβασμό. Προσφέρω τα πάντα και δεν είμαι τίποτε. Σε
ακολούθησα σαν πιστό σκυλί. Τι περισσότερο θα μπορούσα να είχα κάνει; Το σώμα
μου και η ψυχή μου ήταν πάντα το καταφύγιό σου».

«Ίσως να μη δείχνω την προσοχή που θα ήθελα για τις ανάγκες σου», της λέει
καθώς ανακάθεται στην άκρη του κρεβατιού. «Ή ίσως ο χρόνος να έχει αρχίσει να
σβήνει κάποια πράγματα». Σηκώνει το δάχτυλό του για να την εμποδίσει ν’
απαντήσει. «Δεν θα ‘θελα να προχωρήσω περισσότερο στο θέμα αυτό. Ό,τι κι αν
ειπώθηκε ή πρόκειται να ειπωθεί, δεν έχει απολύτως κανένα νόημα».

Στην Απαγορευμένη Πόλη

«Θα εγκατασταθούμε στο Πεκίνο», της λέει πηγαίνοντας ν’ ανοίξει την πόρτα. «Θα
μείνουμε στο Ζονγκ-ναν-χάι, στην Απαγορευμένη Πόλη. Εγώ θα μένω στην πτέρυγα
που ονομάζεται Κήπος του Θερισμού. Έχω κρατήσει για σένα τον Κήπο της
Γαλήνης».

Ο Κήπος της Γαλήνης προστατεύεται από τον Κήπο του Θερισμού, αλλά είναι
χωριστός απ’ αυτόν. Προς τα έξω φαίνεται ότι ο Μάο κι εγώ συζούμε. Όμως το
μονοπάτι που οδηγεί από τη δική του κατοικία στη δική μου έχει μείνει
αχρησιμοποίητο τόσον καιρό ώστε έχει σκεπαστεί από χορτάρι και βρύα. Από την
άνοιξη ώς το φθινόπωρο, η είσοδος κρύβεται πίσω από πυκνές φυλλωσιές.

Δεν έχει κανέναν για ν’ ανοίξει την καρδιά της. Μέσα στην απόγνωσή της
στρέφεται στον Καν Σενγκ. Τον ικετεύει να τη βοηθήσει. Του λέει ότι η
εξυπηρέτηση θα είναι αμοιβαία.

Δέκα χρόνια αργότερα θα της δώσει έναν κατάλογο με ονόματα εχθρών και θα την
πείσει ότι αυτοί είναι ικανοί να την καταστρέψουν, αν δεν τους καταστρέψει
πρώτα εκείνη. Τα ονόματα στον κατάλογο θα την καταπλήξουν. Πρόκειται για τα
δύο τρίτα των μελών της Λαϊκής Βουλής.

Στη δεκαετία του ’50, ο Καν Σενγκ γίνεται ο μέντοράς μου. Είμαστε ο ένας για
τον άλλον σαν τα σκαλοπάτια μιας σκάλας μέχρι την κορυφή. Κανείς από τους δυο
μας δεν μπορεί να κάνει το επόμενο βήμα δίχως τον άλλον. Κάνουμε συμφωνίες
μεταξύ μας.

Ο Καν Σενγκ μιλά για τον Μάο. Για τις προσπάθειές του να κερδίσει τη
μακροζωία. «Ορίστε ο αριθμός των παρθένων που διακορεύει. Λυπάμαι που εγώ
υποχρεωτικά είμαι ο προμηθευτής του. Έτσι είναι η δουλειά μου. Πρέπει να το
καταλάβεις. Μην αποκαλύψεις πουθενά τις πληροφορίες που σου δίνω. Προσπαθώ να
προστατέψω τη ζωή σου. Πρέπει να δείξεις κατανόηση για την ανάγκη του Μάο να
κοιμάται με παρθένες. Εσύ είσαι η αυτοκράτειρα και όχι ένα αιδοίο. Ο αληθινός
σου έρωτας δεν είναι ο Μάο, αλλά ο αυτοκράτορας που εκείνος υποδύεται. Ο
αληθινός σου έρωτας είναι η ίδια η εξουσία.

Από τον Καν Σενγκ μαθαίνω για τη σύφιλη του Μάο. Ναι, πάλι απ’ αυτόν.

Μένω εμβρόντητη, με πνίγει η λύσσα. Το βλέμμα μου μένει καρφωμένο στο τραγίσιο
μούσι του και στα ψαρίσια μάτια του.

«H υπομονή είναι το κλειδί της επιτυχίας», μου υπενθυμίζει. «Μήπως θα θέλατε
να κανονίσω ένα ραντεβού με κάποιον γιατρό για να σας εξετάσει; Εννοώ, για να
είμαστε σίγουροι αν…».

Τα δάχτυλά του μπολιάζουν κάθε αγγείο στο σώμα μου με μαύρη χολή.

«Μπορείτε να θυμηθείτε πότε, κυρία;».

Εκείνη σκέφτηκε πόσο παράξενο ήταν που είχε μείνει παντρεμένη με τον Μάο
δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια.

INFO

Άντσι Μιν, «Μαντάμ Μάο», μτφ. Γ. A. Γεωργίου, Εκδόσεις Γκοβόστη 2003, σελ. 434.

Επιμέλεια: Μανώλης Πιμπλής