MATIEΣ Aποστασία

Διαβάζω, κάθε μέρα, το «Χρονικό της Αποστασίας του 1965». Τις σελίδες των
«ΝΕΩΝ» – πρώτη και τελευταία – που προσφέρει η εφημερίδα, σε ειδικό ένθετο,
στους αναγνώστες της. Και συγκινούμαι. Γιατί «ήμουν κι εγώ εκεί». Αισθάνομαι
σαν να μπαίνω στο παλιό μου σπίτι, απ’ όπου έχω φύγει για ένα μακρύ ταξίδι 38
χρόνων, κι ανοίγω παράθυρα, ανοίγω κλειστά δωμάτια, ξεκλειδώνω συρτάρια…

H πρώτη και η τελευταία σελίδα των «ΝΕΩΝ», την περίοδο των «Ιουλιανών»:
Αναγνωρίζω τους τίτλους του Πασαλάρη, του Βαρίκα, του Τζεφρόνη, του Ιερείδη,
του Κυλλεκίδη, τους δικούς μου. Βλέπω τον Νίτσο άγρυπνο, πάνω από το
«μάρμαρο», να δίνει αυστηρές εντολές στον Αμαξίδη – τον αρχιεργάτη. Βλέπω τον
Ψαθά, από την μπαλκονόπορτα του γραφείου του, να χαιρετάει τα πλήθη που έχουν
συρρεύσει έξω από τη «Λέσχη Φιλελευθέρων», για να ζητωκραυγάσουν, μόλις
εμφανισθεί ο «Γέρος»…

Είχα μια στήλη, σε «εναμισάρι» σχήμα, στην τελευταία σελίδα. Μπορείτε να την
δείτε, αριστερά. «Απροσδόκητα του 24ώρου». Σχόλια πολιτικά, κοινωνικά,
καλλιτεχνικά – τα πάντα. Αντίστοιχη στήλη είχε και ο Κώστας Σταματίου, στη 2η
σελίδα. «Αδιακρισίες». Σ’ αυτή τη στήλη είχαν γραφτεί οι περίφημοι στίχοι,
δήθεν του Νόβα, «κι ήταν τα στήθη σου βαρειά/ γεμάτα γάλατα/ και μούλεγες:
Γαργάλατα!».

Ποιος έγραψε αυτούς τους στίχους, που έκαναν τον γύρο της Ελλάδας, ενέπνευσαν
δεκάδες επιθεωρησιογράφων και γελοιοποίησαν τον πρώτο κατεψυγμένο πρωθυπουργό
του Κωνσταντίνου; Μα, ο ίδιος ο Σταματίου, παρουσία μου και παρουσία του
Πηλιχού. Λίγες μέρες αργότερα, γεννιόταν η Αλεξία. Και ο Ντίνος Τσαλόγλου –
δεν θυμάμαι σε ποια εφημερίδα δούλευε, ίσως στην «Καθημερινή» – έβγαζε στην
πιάτσα ένα τρίστιχο, που είχε μεγάλο σουξέ και τότε, αλλά και αργότερα (1967):
«H Αλεξία χέστηκε / και τόκανε μελάτο / Αποστολάκο, φάτο!».

Ο Αποστολάκος ήταν υπουργός Δημοσίας Τάξεως, ιδιαίτερα συμπαθής στα Σώματα
Ασφαλείας, γιατί είχε ψηφίσει έναν νόμο που έδινε στους αστυνομικούς μερικές
δραχμές από κάθε εισιτήριο ποδοσφαιρικού αγώνα. Κυκλοφορούσε μονίμως με μια
μπέρτα, γι’ αυτό και οι δημοκρατικές εφημερίδες του ‘χανε κολλήσει το
παρατσούκλι «Μπερτόδουλος». Περιττό να σημειώσω τι του ‘γραφα εγώ στη στήλη
μου… Μια νύχτα, με πήρε στο τηλέφωνο. Δεν ήταν, πια, υπουργός. Με έβρισε και
με απείλησε. Τα ‘χει κι αυτά το επάγγελμα…

Να σημειώσω και κάτι ακόμη: την περίοδο της Αποστασίας «τα NEA» πουλούσαν,
μόνο σε Αθήνα και Πειραιά, 250.000 φύλλα την ημέρα! (Ο Νίτσος μιλάει για
μεγαλύτερα νούμερα). Φανταστείτε, ότι ακόμη και τα «παραρτήματα», που βγάζαμε,
όλα σχεδόν τα απογεύματα, είχαν κυκλοφορία 60-70.000 φύλλων!