Tρεις «γάμοι» και ένα… φάλτσο

Από τη χορογραφία «Clear» του Στάντον Γουέλτς που παρουσίασε το Αμέρικαν Μπαλέ Θίατερ στο Ηρώδειο

Γύρω στα 4.000 άτομα γέμισαν κατά τα 4/5 το κοίλον του Ηρωδείου για το
Αμέρικαν Μπαλέ Θίατερ – ένα από τα δύο εγκυρότερα αμερικανικά συγκροτήματα
χορού με «κλασικές» βάσεις – που επανεμφανίστηκε στην Ελλάδα χάρη στην
Πολιτιστική Ολυμπιάδα, τη δεύτερη και τελευταία ημέρα των παραστάσεών του.

Τέσσερις οι σχετικά σύντομες χορογραφίες στο «κλασικά» διαμορφωμένο
πρόγραμμα, που άνοιξε με το «Clear» – «Φωτεινό» – του Στάντον Γουέλτς. Επτά
άντρες χορευτές και, για την τελευταία μόνο στιγμή, μια χορεύτρια «κύλησαν»
πάνω σε μια «ρέουσα», γεμάτη ενέργεια χορογραφία που συναντούσε «μαλακά» τη
μουσική του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ – Κοντσέρτο για βιολί και όμποε BWV 1060
και Κοντσέρτο για βιολί BWV 1056 – παιγμένη, όπως και σε όλα τα κομμάτια της
βραδιάς πλην του τελευταίου, «ζωντανά» – γεγονός ιδιαίτερα θετικό – από τη
δική μας ορχήστρα «Εναρμόνια», με διευθυντή τον Όρμσμπι Γουίλκινς που τον
αντικατέστησε στα επόμενα δύο ο Ντέιβιντ ΛαΜάρτς – μια νέα ορχήστρα με πολλά
ακόμα προβλήματα…

Τσαϊκόφσκι, το περίφημο πα ντε ντε της τρίτης πράξης της «Λίμνης των
κύκνων» που ανακαλύφθηκε στα αρχεία του Θεάτρου Μπαλσόι το 1953, χορογραφημένο
από τον μεγάλο Ρώσο του αμερικανικού χορού Ζορτζ Μπαλανσίν με τον τίτλο «Πα
ντε ντε», ήταν το δεύτερο κομμάτι του πρώτου μέρους. H Παλόμα Χερέρα, αλλά
κυρίως ο Κουβανός Χοσέ Μανουέλ Καρένιο, ένας σπουδαίος χορευτής, ακριβής και
με τεράστια άλματα, «εύκολα» σαν ανάσες α λα Μπαρίσνικοφ, ενθουσίασαν το ήδη
«ζεσταμένο» από την πρώτη χορογραφία κοινό που χειροκροτούσε ακαταπαύστως.

Διάλειμμα και επανήλθαμε στο θέατρο για την ελληνικής παραγγελίας – από
την Πολιτιστική Ολυμπιάδα – και αρχαιοελληνικού θέματος χορογραφία «Άρτεμις»
του Λαρ Λούμποβιτς – το «φάλτσο» της βραδιάς… Ο μύθος της αρχαίας θεάς που
την ερωτεύεται, ενώ είναι απαγορευμένο, ο κυνηγός Ακταίων κι εκείνη γοητευμένη
μαζί του για να τον γλιτώσει τον μεταμορφώνει σε ελάφι, δόθηκε, πάνω στην
κάπως «θορυβώδη» μουσική του Ελληνοαμερικανού Κρις Θεοφανίδη, ανόρεχτα,
συμβατικά, πληκτικά, με κοστούμια που άγγιζαν το κιτς – οι Σάτυροι με φτερά
και πούπουλα και αέρινες «ουρίτσες»… – και με τον Ακταίονα και τους φίλους
του κυνηγούς να χορεύουν… α λα ρούσα, δίκην κοζάκων. Οι ταξιδεύσαντες στη
Νέα Υόρκη για την παράσταση της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας «Όλα γύρω είναι φως»
που παρουσιάστηκε πριν από λίγες ημέρες σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά στη
«Μετροπόλιταν Όπερα» και στην οποία, μεταξύ πολλών άλλων ανομοιογενών,
περιλαμβανόταν και η χορογραφία αυτή του Αμέρικαν Μπαλέ, με είχαν
προετοιμάσει, αλλά άλλο να το βλέπεις με τα μάτια σου…

Δεύτερο διάλειμμα και το φινάλε μάς αποζημίωσε: «With you, Without you»
– «Με σένα, χωρίς εσένα» -, ένα αφιέρωμα στον Τζορτζ Χάρισον των Μπιτλς, με
έξι αγαπημένα τραγούδια του, χορογραφημένα από τη Νάταλι Γουίαρ και τον
Στάντον Γουέλτς (από δύο ο καθένας τους) και από τον Ντέιβιντ Πάρσονς και την
Αν Ράινκινγκ (από ένα) και με το πορτρέτο του να προβάλλεται σε σλάιντ, ψηλά,
πάνω στον τοίχο του Ηρωδείου. Με τα φανελάκια τους τα αγόρια – ξεχώρισα τον
εξαίρετο Μαρτσέλο Γκομέζ -, με τοπάκια τα κορίτσια σε θερμές αποχρώσεις του
βυσσινί, απέδειξαν ότι τα πάντα μπορούν να μετουσιωθούν σε κίνηση και σε χορό
αν ο χορογράφος έχει το χάρισμα και την έμπνευση.

Το κοινό ενθουσιασμένο καταχειροκρότησε στο τέλος και έφερε τους
χορευτές του Αμέρικαν Μπαλέ, που παραμένει ένα νεανικό, υψηλού επιπέδου
σύνολο, πολλές φορές στη σκηνή.