ΓNΩMH Ο άνθρωπος χωρίς αυτί

Νίκολας Κριστόφ. Οι γκάnγκστερ του Σαντάμ του είχαν κόψει το αυτί επειδή λιποτάκτησε από τον στρατό

Προσπάθησα ειλικρινά να βοηθήσω τον Λευκό Οίκο να βρει εκείνα τα χαμένα όπλα
μαζικής καταστροφής. Έψαξα την προηγούμενη εβδομάδα γύρω από τα ιρακινά
εργοστάσια και βρήκα πλιατσικολόγους· επισκέφθηκα το ζιγκουράτ στην Ουρ, το
οποίο χτίστηκε πολλά χρόνια προτού γεννηθεί εκεί ο Αβραάμ, αλλά βρήκα μόνο
ιδρωμένους Αμερικανούς στρατιώτες.

Καμία τύχη. Και το Ιράκ είναι σήμερα ένας φούρνος, οπότε εγκατέλειψα το κυνήγι
όπλων μαζικής καταστροφής. Επιτρέψτε μου να σας μιλήσω, όμως, για ένα άλλο
χαμένο πράγμα – ένα αυτί.

Καθώς έχω κατηγορήσει την κυβέρνηση Μπους ότι “μαγείρεψε” τις πληροφορίες των
μυστικών υπηρεσιών για το Ιράκ, οφείλω να ομολογήσω τις προθέσεις μου.
Αναρίθμητοι Ιρακινοί με προειδοποίησαν πως θα κατέφευγαν στο αντάρτικο εάν τα
αμερικανικά στρατεύματα καταχρόνταν τη φιλοξενία τους, οπότε σκέφτηκα να βρω
έναν Ιρακινό που να έχει χάσει τη γλώσσα ή το αυτί του από τους γκάνγκστερ του
Σαντάμ και να λυσσομανά παρ’ όλ’ αυτά εναντίον των ΗΠΑ. Αυτό θα αποδείκνυε
αδιάσειστα σε τι λάκκο με φίδια έχουμε πέσει.

Άρχισα λοιπόν να ρωτώ. Μου μίλησαν για έναν άνδρα στη Βασόρα που του είχαν
κόψει τη γλώσσα επειδή επέκρινε τον Σαντάμ. Είχε μετακομίσει μακριά, αλλά
βρήκα έναν φίλο του, τον Αμπντέλ Καρίμ Χασάν.

“Χίλια ευχαριστώ στον Μπους!”, μου είπε. “Χίλια ευχαριστώ στη μητέρα του Μπους
που τον γέννησε!”

Χμμμ. Δεν περίμενα ένα εγκώμιο για τη Μητέρα Όλων των Μπους.

Έπειτα άκουσα για τον Ματέμ Αμπίντ Αλί και τον αναζήτησα στη Νασιρίγια. Είχε
λιποτακτήσει από τον ιρακινό στρατό, είχε συλληφθεί, είχε οδηγηθεί σε ένα
νοσοκομείο, είχε υποβληθεί σε γενική αναισθησία – και είχε ξυπνήσει χωρίς το
δεξί του αυτί. “Τα παιδιά με κοιτούσαν με απέστρεφαν το βλέμμα τους”, μου είπε
πικρά. Ρώτησα λοιπόν τον Αμπίντ Αλί ποια ήταν η άποψή του για τους
Αμερικανούς.

Σκέφτηκε για λίγο και είπε: “Θα ήθελα να φτιάξω ένα χρυσό άγαλμα του προέδρου
Μπους”.

Τα γεγονότα, λοιπόν, μπήκαν στη μέση των σχεδίων μου. Μερικές φορές, ωστόσο,
αυτό είναι καλό. Το Ιράκ είναι σήμερα ένα χάος, αλλά ένα πολύπλοκο, πολλαπλών
αποχρώσεων χάος.

Τα γεράκια πρέπει να παλέψουν με τις επικίνδυνες υπερβολές των μυστικών
υπηρεσιών που χρησιμοποιήθηκαν για να παραπλανηθεί το αμερικανικό κοινό. Αντ’
αυτού, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας δήλωσε την Τρίτη: “Δεν γνωρίζω κανέναν σε
καμία κυβέρνηση και σε καμία υπηρεσία πληροφοριών που να υπαινίχθηκε πως οι
Ιρακινοί είχαν πυρηνικά όπλα”.

Επιτρέψτε μου να σας βοηθήσω. Κύριε Ράμσφελντ, γνωρίστε τον Τζορτζ Τένετ, τον
διευθυντή της CIA, ο οποίος είχε δηλώσει τον περασμένο Οκτώβριο:

“Οι περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν πως το Ιράκ επαναλαμβάνει το πρόγραμμα
πυρηνικών όπλων του”. Γνωρίστε τον Αμερικανό αντιπρόεδρο, Ντικ Τσέινι, ο
οποίος είχε δηλώσει για τον Σαντάμ στις 16 Μαρτίου: “Πιστεύουμε πως έχει,
πράγματι, επαναλάβει την κατασκευή πυρηνικών όπλων”…

Ένα από τα κεντρικά ηθικά ερωτήματα της εποχής μας είναι πότε να επεμβαίνουμε
στρατιωτικά για ανθρωπιστικούς λόγους.

Αντιμετωπίζω με καχυποψία οποιαδήποτε υπερβολικά γρήγορη και υπερβολικά
επιπόλαια απάντηση. Φοβούμαι όμως πως τα σφάλματα και ο κακός σχεδιασμός που
μας δημιουργούν προβλήματα τώρα στο Ιράκ θα απαξιώσουν άδικα την ανθρωπιστική
επέμβαση ευρύτερα, ακόμη και όταν πρόκειται για τη διάσωση ανθρώπων που
ικετεύουν για την απελευθέρωσή τους. Αυτό θα ήταν ένα ακόμη τρομερό τίμημα του Ιράκ.