ΓNΩMH Πούτιν ο Mέγας

O Βλαντίμιρ Πούτιν, με όλα τα ελαττώματά του, έχει ήδη χαρακτηριστεί σε αυτή
την εφημερίδα ως ο καλύτερος ηγέτης της Ρωσίας μετά τον Τσάρο Αλέξανδρο B’.
Είναι μία άποψη την οποία, σε μεγάλο βαθμό, συμμερίζομαι.

Ο Πούτιν διαχειρίστηκε με αξιοσημείωτη επιτυχία τη μετάβαση της Ρωσίας από την
αναρχία στην τάξη, δημιουργώντας τα θεμέλια ενός νομικού συστήματος και μιας
οικονομίας της αγοράς. Παρόλα αυτά, έχει αποτύχει σε δύο βασικούς του στόχους.
Ο εμφύλιος πόλεμος εξακολουθεί να μαίνεται στην Τσετσενία και η παγκόσμια
επιρροή της Ρωσίας έχει σχεδόν εκμηδενιστεί, ιδίως μετά την κρίση του Ιράκ.

Επιτρέψτε μου να διανοηθώ το αδιανόητο και να πω πως ο μετριασμός της ρωσικής
εμμονής με την εθνική κυριαρχία θα επέλυε τα δύο πιο δυσεπίλυτα προβλήματα του
Πούτιν και θα μετασχημάτιζε την προεδρία του από «καλή» σε «πολύ καλή».

Στο εσωτερικό, ο Πούτιν θα μπορούσε να προσκαλέσει την ξένη βοήθεια, ή
τουλάχιστον επιτήρηση, στην Τσετσενία. Με αυτό τον τρόπο θα διεθνοποιούσε τη
διαμάχη, θα κέρδιζε μεγαλύτερη κατανόηση για τη ρωσική θέση, θα υποχρέωνε τη
Γεωργία να συνεργαστεί, ίσως ακόμη να έκανε τον ρωσικό στρατό να βελτιώσει τη
στρατιωτική του απόδοση και τον σεβασμό του για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στο
εξωτερικό, ο Ρώσος πρόεδρος θα μπορούσε να στηρίξει ενεργά την αρχή της
ανθρωπιστικής στρατιωτικής παρέμβασης, όχι μόνο στο Ιράκ, αλλά και στην
Αφρική, ίσως ακόμη και στα Βαλκάνια.

Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να κερδίσει τον σεβασμό της Ευρώπης και να
προσφέρει στο στρατιωτικό του κατεστημένο έναν νέο ρόλο στην παγκόσμια σκηνή.
Θα μπορούσε να ενδυναμώσει τον ΟΗΕ προσφέροντάς του πρόσβαση σε νέες
στρατιωτικές πηγές, ανεξάρτητες από την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο και το Παρίσι.
Θα μπορούσε να κάνει τη διεθνή κοινότητα να κοιτάξει και πάλι τη Ρωσία με
σεβασμό. H διεθνής κοινότητα θα μπορούσε ακόμη και να αρχίσει να μιλάει για
μια δεύτερη – ευγενή – υπερδύναμη.