ΓNΩMH Bλαντίμιρ Ποτέμκιν

Δεν είναι εύκολο να χειριστεί κανείς το κληροδότημα ενός μεγάλου άνδρα, πόσο
μάλλον όταν το κακό που πολέμησε, και συχνά νίκησε, επιστρέφει για να πάρει
εκδίκηση μετά τον θάνατό του.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αρνήθηκα πρόσφατα, με θλίψη και οργή, το
σχέδιο ανέγερσης ενός μνημείου στη μνήμη του συζύγου μου, Αντρέι Ζαχάροφ, στη
γενέτειρά του, τη Μόσχα.

Ο Αντρέι θα στριφογύριζε στον τάφο του εάν είχα επιτρέψει να αποτελέσει το
όνομα και η φωτογραφία του μέρος του χωριού Ποτέμκιν, που προσπαθεί να
οικοδομήσει η ρωσική κυβέρνηση μπροστά σε μια Δύση που κλείνει τα μάτια.

Τα τρία τελευταία χρόνια παρακολουθώ στη Ρωσία μια συστηματική καταστροφή των
δημοκρατικών θεσμών, μια συστηματική εκστρατεία καταστολής τής ανεξαρτησίας
των MME και μια συστηματική ενθάρρυνση του εθνικισμού και της ξενοφοβίας. Το
πιο μεγάλο έγκλημα του Βλαντίμιρ Πούτιν, όμως, είναι η γενοκτονία που
διαπράττεται στην Τσετσενία.

Ο Στάλιν έλεγε πως ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία, ενώ ο θάνατος
εκατομμυρίων ανθρώπων είναι απλή στατιστική. Οι θλιβερές στατιστικές τής
ρωσικής πολιτικής στην Τσετσενία μιλούν για 180.000 νεκρούς και 350.000
εκτοπισμένους, αριθμοί που συνιστούν το 50% του προπολεμικού πληθυσμού. Για
μένα δεν είναι απλώς μια απειλή για τον τσετσενικό λαό, είναι και το σύμπτωμα
μιας σοβαρής ασθένειας που πλήττει τη Ρωσία και τη Δύση.

Τα καταπιεστικά καθεστώτα έχουν την τάση να υιοθετούν μια βιτρίνα
δημοκρατικότητας. Στη σημερινή Ρωσία, η μεταμφίεση αυτή αποκαλείται
«κατευθυνόμενη δημοκρατία». Έτσι, το πρόσφατο τσετσενικό «δημοψήφισμα», που
δεν ήταν δημοψήφισμα, και η «αμνηστία», που δεν ήταν αμνηστία, έκαναν τους
Δυτικούς ιθύνοντες να πλέξουν το εγκώμιο μιας «πολιτικής διαδικασίας», που δεν
είναι πολιτική διαδικασία. H νομιμοποίηση μιας ψεύτικης δημοκρατίας, μιας
ψεύτικης δικαιοσύνης, θέτει σε κίνδυνο τα αληθινά πράγματα, ιδίως για εκείνους
– όπως εγώ – που συνεχίζουν να τους προσδίδουν αξία.

H Γελένα Μπόνερ είναι η χήρα του Αντρέι Ζαχάροφ και πρόεδρος του
Ιδρύματος Ζαχάροφ.