ANAΛΩΣIMA Aνοιχτά καταστήματα

Τα μεγάλα πολυκαταστήματα μπορεί να στενάζουν από κόσμο κάθε Σάββατο απόγευμα,
όμως τα μικρά δηλώνουν ότι δεν τα βγάζουν πέρα. Δεν ενδιαφέρονται να μένουν
ανοιχτά, δεν πιστεύουν ότι θα αυξηθούν τα κέρδη τους. Δεν τους χρειάζονται
παραπάνω ώρες λειτουργίας λένε, και μάλιστα μιλάνε για λογαριασμό μας. Δεν
λείπουν οι ώρες στους καταναλωτές, νομίζουν, τα λεφτά λείπουν. Το λένε και το
πιστεύουν. Δεν κολακεύονται που τα έχουμε ανάγκη, που τα θεωρούμε απαραίτητο
συστατικό της πόλης, πιο σημαντικό μάλιστα από ό,τι θα ήταν σε μια πόλη
ομορφότερη. Δεν συγκινούνται που τα κλειστά ρολά τους μας προκαλούν κατάθλιψη,
που οι φωτισμένες βιτρίνες έχουν εδώ μεγαλύτερη κατά κεφαλήν δυνατότητα να
κάνουν την καθημερινότητά μας πιο κεφάτη. Κι αν δεν ενθουσιαστούν με την ιδέα
να μένουν πιο πολλές ώρες ανοιχτά, τι να τα κάνουμε; Αν είναι να πλησιάζουμε
και να βλέπουμε θυμωμένα πρόσωπα και κουρασμένη συμπεριφορά, βαρεμάρα και
δυσαρέσκεια, δεν έχει νόημα. Οι πωλήτριες και οι πωλητές στα μικρά μαγαζιά,
που αντικρύζουν τον δρόμο, δεν είναι ό,τι ό,τι. Είναι οι οικοδέσποινες και οι
οικοδεσπότες της πόλης. Από την υποδοχή τους, το χαμόγελό τους, την καλή τους
διάθεση θα εξαρτηθούν όχι μόνο τα δικά τους κέρδη, αλλά και ένα κομμάτι της
γενικής εντύπωσης που αποκομίζει ο κάθε επισκέπτης. Και όχι μόνο ο επισκέπτης.
Και τη δική μας διάθεση, των ντόπιων, έχει τη δύναμη να επηρεάσει η
συμπεριφορά του προσωπικού των καταστημάτων, και το κάνει συχνά. Αλλά ίσως
αυτά δεν κάνει να τα λέμε. Να μην αναλύουμε πολύ τις δυνατότητές τους και
θελήσουν να μας τις πουλήσουν ύστερα με τιμές λιανικής.