Aφρός από «Σταχτοπούτα»

Σκηνή από τη «Σταχτοπούτα» των Μπαλέτων του Μόντε Κάρλο

Σελίδες τεράστιες, λευκές, άγραφες, ήταν το σκηνικό του Ερνέστ Πινιόν –
Ερνέστ που απλώθηκε στη σκηνή του Ηρωδείου. Στις σελίδες αυτές θα γραφόταν το
παραμύθι της «Σταχτοπούτας», όπως το είδε ένας σύγχρονος χορογράφος, ο Ζαν
Κριστόφ Μαγιό, διευθυντής των Μπαλέτων του Μόντε Κάρλο, τα οποία το απέδωσαν
άψογα, καλεσμένα από το Φεστιβάλ Αθηνών.

Μια καινούργια ανάγνωση του υπέροχου, σχεδόν ισάξιου με το «Ρωμαίος και
Ιουλιέτα», μπαλέτου του Σεργκέι Προκόφιεφ είναι η χορογραφία του Μαγιό.
Μοντέρνα αλλά όχι – τύπου Μαγκί Μαρέν -, ακραία. Που εκκινεί από το κλασικό
βηματολόγιο, χωρίς πουέντ βέβαια, και ακολουθεί την αφηγηματική πορεία της
ιστορίας της «Σταχτοπούτας», αλλά η ελευθερία της, οι τόνοι της φρεσκάδας και
της νεανικότητας με τους οποίους ο Μαγιό την εμπλουτίζει και το λεπτό χιούμορ
που ξεχειλίζει από την κάθε σκηνή της αφήνουν μιαν αίσθηση πολύ καινούργιου
αλλά καθόλου «δήθεν».

H ανάμνηση της νεκρής μάνας της ηρωίδας που κυριαρχεί. Οι «κακές»,
στριμμένες αδελφές και η «κακιά» μητριά. Ο πατέρας που ζει με τη νοσταλγία της
πρώτης γυναίκας του. Οι δύο «Επόπτες των απολαύσεων» με τις λευκές τουνίκ και
από πάνω τις γραβάτες. Το «παραμύθι μέσα στο παραμύθι» όπου η Σταχτοπούτα –
Πάολα Κανταλούπο, μέσα στις προετοιμασίες του χορού, βλέπει να ζωντανεύει και
να παριστάνεται μπροστά της με τρόπο απολαυστικά κωμικό το παραμύθι της
Σταχτοπούτας που θα ζήσει στον χορό. Το συναρπαστικό εύρημα με τη χρυσόσκονη,
στην οποία βουτηγμένη η νεράιδα πασπαλίζει τις άκρες των ποδιών της
Σταχτοπούτας – η εκδοχή Μαγιό για τα πολύτιμα γοβάκια της.

Ο Πρίγκιπας – Αζιέρ Ουριαγκερέκα, νεαρός, λίγο τρελόπαιδο, με τους
τέσσερις «τρελιάρηδες» φίλους του, λίγο αλητάκος, άναρχος, με «κακούς
τρόπους», που μπορεί να γίνει και «πρόστυχος» όταν δεν κάνει κέφι αυτούς που
συναναστρέφεται. Τα βλέμματα και τα αγγίγματα των γυναικών εκεί που…
φουσκώνει η μάλια του – εύρημα απολαυστικό. Το ερωτικό κεραυνοβόλημά του όταν
βλέπει τη Σταχτοπούτα που φτάνει στον χορό κατεβαίνοντας, με τους προβολείς να
κεντράρουν στα βαμμένα με τη χρυσόσκονη ποδαράκια της, μια σκάλα με
παραμυθένια σκαλοπάτια, πάλλευκα, από το ίδιο πεπιεσμένο χαρτί των σελίδων του
σκηνικού.

Οι έξοχες ερωτικές σκηνές τους, με μνήμες «Ρωμαίου και Ιουλιέτας». H
«εξαφάνισή» της. H απόγνωσή του και τα «τσουλήματά» του στη σκάλα. Το ψάξιμο
του να την βρει. Οι νοσταλγικές νότες του Πατέρα πριν από το φινάλε. H
εκπληκτική τελευταία σκηνή του χρυσοντυμένου στην κορυφή της σκάλας ζευγαριού.

Τα εξαίσια κοστούμια του Ζερόμ Καπλάν που παρέπεμπαν σε Γκολτιέ και σε
ανάλογους σχεδιαστές και καθόριζαν το εντελώς προσωπικό ύφος της παράστασης.
Όλα αυτά, αυτή η γόνιμη φαντασία των συντελεστών, το κέφι των νεαρών χορευτών
δημιουργούσαν μια ευφορία – ένας «αφρός» όλη η παράσταση.

Το χειροκρότημα στο τέλος από το κοίλον, ήταν πολύ πολύ θερμό και έγινε
ενθουσιώδες για τη «σοκολατένια» Νεράιδα – Αλινά Λαγκοάς.