Tο Tέταρτο κουδούνι

Ζήτω ο Μολιέρος!

Τέσσερις παραστάσεις κωμωδιών του μετρούσαμε ώς τώρα ανά την Ελλάδα γι’
αυτό το καλοκαίρι: «Ταρτούφος», «Ο κατά φαντασίαν ασθενής», «Ο φιλάργυρος» και
«Ζορζ Νταντέν» απ’ τα ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, Κρήτης, Βόλου (σε συμπαραγωγή με το
«Θεατρικό Σανίδι») και Βέροιας αντίστοιχα.

Ιδού, όμως – δεν έχει ξαναγίνει! – και πέμπτος. Ο Νίκος Παροίκος
επαναλαμβάνει με τη δική του «Θεατρική Έξοδο» Αιγαίου τον περσινό του
«Αρχοντοχωριάτη», με Ζουρντέν τον Σταμάτη Τζελέπη.

Αν προσθέσετε τον Μπομαρσέ – «Ο κουρέας της Σεβίλλης» – του ΔΗΠΕΘΕ
Αγρινίου, την επανάληψη της «Φαίδρας» του Ρακίνα απ’ το «Διάχρονο» της Μαίρης
Βιδάλη και τους «Άθλιους» του Ουγκό σε διασκευή Παναγιώτη Μέντη απ’ το ΔΗΠΕΘΕ
Κέρκυρας, τι πανόραμα, μα τι πανόραμα γαλλικού κλασικού θεάτρου και το φετινό
καλοκαιρινό!

Δεν προλαβαίνει, τελικά, ο Λευτέρης Βογιατζής, όπως ήταν αναμενόμενο,
να ανεβάσει το «Λαχταρώ» της Σάρα Κέιν. Οι δοκιμές, πάντως, που έχουν προ
πολλού αρχίσει, συνεχίζονται και θα τις ξαναπιάσουν τον Αύγουστο με την
προοπτική η παράσταση να πάει εναρκτήρια τον Οκτώβριο.

Θα ακολουθήσει, στο θέατρο «Οδού Κυκλάδων», το «Σχολείο γυναικών» –
ναιαιαι, Μολιέρος και πάλι! -, σε μετάφραση της σπουδαίας Χρύσας Προκοπάκη –
ευτυχής συνάντησή τους ο «Μισάνθρωπος» της «νέας Σκηνής» -, την οποία ο
σκηνοθέτης ήδη επεξεργάζεται. (Το έργο έχει να ανεβεί στην Αθήνα είκοσι
χρόνια, απ’ το 1984, όταν το σκηνοθέτησε για τους «Μοντέρνους Καιρούς» ο
Κώστας Νταλιάνης, στον οποίο οφείλεται και το πιο πρόσφατο ελληνικό ανέβασμα
του έργου, στο ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου, το ’89).

Και η σεζόν θα κλείσει με την «Κρότκαγια» – η «Ήμερη» -, το διήγημα του
Ντοστογιέφσκι απ’ το οποίο ο Ρομπέρ Μπρεσόν έχει «βγάλει» την ταινία του «Μια
γλυκιά γυναίκα» και που εδώ έχει ανεβάσει το 2001 – 2002 η Λένα Φιλίποβα με
την «Ηθώ» της σε δική της διασκευή. Ο Λευτέρης Βογιατζής (στη φωτογραφία),
παράλληλα με τα άλλα, δουλεύει τη δική του διασκευή μαζί με το σκηνοθέτη
Γιώργο Σκεύα.

«Ίσραελ Χόροβιτς έχει παρουσιαστεί, εδώ, τουλάχιστον δυο φορές», έγραφα
στο περασμένο «Τέταρτο Κουδούνι», με αφορμή το ανέβασμα, το χειμώνα, απ’ τον
Αντώνη Αντωνίου και την «Θεατρική Σκηνή» του, του έργου του «Line – H γραμμή»,
που είχε εμφανιστεί ως «πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα».

E, λοιπόν, έχει παρουσιαστεί τουλάχιστον τρεις! Το ανακάλυψα στο
πρόγραμμα της φετινής παράστασης «H Τρελοβγενιώ» του θιάσου «Στιγμή» στην
«Στοά» – ένα πολύ δυνατό και συγκινητικό κομμάτι, η καλύτερή τους ώς τώρα
δουλειά και μια απ’ τις πολύ καλές θεατρικές στιγμές του χειμώνα – και μου το
θύμισε και ο σκηνοθέτης της ομάδας Αντώνης Αναστασάκης.

«Το παραμύθι του έρωτα» που ανέβασαν το 2000 απάρτιζαν κείμενα
Ζιροντού, Γκολ και Χόροβιτς – το μονόπρακτό του «Οι ακροβάτες», σε μετάφραση
Ιώς Μαρμαρινού.

Παραστάσεις κάπως «περιθωριακές» αλλά σίγουρα πρόκειται για θεατρική
ιστορία. Και το Θεατρικό Μουσείο που δεν τις έχει καταγραμμένες, γιατί
προφανώς δεν έχει τα προγράμματά τους, θα πρέπει να βάλει μπρος την
αποδελτίωση των ετήσιων, τουλάχιστον, «αλμανάκ» – Θέατρο, Χρονικό, Θεατρικά,
Επίλογος κ.λπ. – ώστε το πλούσιο αρχείο του να γίνει πληρέστερο.

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου (φωτογραφία) επανέρχεται το χειμώνα στο Εθνικό
Θέατρο, μετά τον «Οιδίποδα τύραννο» που έκανε εκεί το 2000.

Θα ανεβάσει στην Πειραματική Σκηνή εις παράστασιν μίαν τα – με κοινό
άξονα – άπαιχτα στην Ελλάδα έργα του Μολιέρου – Μολιέρος πάλι! – «Ο
αυτοσχεδιασμός των Βερσαλλιών» (το οποίο μάλιστα σχετίζεται με το «Σχολείο
γυναικών» και γράφτηκε απ’ τον Μολιέρο ως «ανταπάντηση» στην κριτική που του
ασκήθηκε για το έργο) και του Μαριβό «Οι καλόπιστοι θεατρίνοι» σε μεταφράσεις,
αντίστοιχα, Λουίζας Μητσάκου και Ανδρέα Στάικου.

H διανομή ολοκληρώνεται εντός των ημερών.