[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ούτε στον χειρότερο εχθρό του αυτό που συμβαίνει με τον Σημίτη. Πάνω που
δείχνει ότι ορθοποδεί και παίρνει τα ίσια του, έρχεται κάτι και φέρνει τα πάνω
κάτω, και τον ίδιο στη γωνία. Όσοι είναι καλοί στην Ιστορία ή έχουν γερή
μνήμη, στοιχηματίζουν πως όλα αυτά έχουν ξανασυμβεί. Σε άλλες εποχές, με
άλλους πρωθυπουργούς. Ο ένας θα σου πει ότι αυτά θυμίζουν «μέρες του ’88» –
του σκληρού Δεκέμβρη του ’88, τότε που ο Παπανδρέου είχε επιστρέψει από το
Χέρφιλντ και το ΠΑΣΟΚ δοκιμαζόταν σκληρά από τις αλλεπάλληλες κατηγορίες για
(αναπόδεικτα) σκάνδαλα. Ο άλλος θα σου επισημάνει ότι κάτι ανάλογο συνέβαινε
το καλοκαίρι του ’93, τότε που ο Μητσοτάκης προσπαθούσε να κρατηθεί στο
σκοινί, όρθιος για να μην πέσει, αλλά μάταια. Κι όλοι μαζί θα πουν ότι «η ζωή
μας κύκλους κάνει»- και η Ιστορία το ίδιο…

Ο ίδιος ο K. Σημίτης τώρα έχει μια ψυχολογία άσ’ τα να πάνε. Εκεί που όλος
χαρά συνδιαλέγεται με ξένους ηγέτες και νιώθει σημαντικός, επιστρέφει πίσω και
βρίσκεται μπροστά στο απόλυτο χάος. Είναι έξω, ακούει επαίνους για το πόσο
καλά τα πήγε ως προεδρεύων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή το πόσο καλός πρόεδρος της
E.E. θα ήταν «αν τον ενδιέφερε» το θέμα. Επιστρέφει πίσω και καλείται να
απολογηθεί για το τι έκανε ο ένας ή ο άλλος, ή γιατί δεν προχώρησε η
μεταρρύθμιση στο ΕΣΥ και τα ράντζα εξακολουθούν να βάζουν τρικλοποδιές σε
ασθενείς και συγγενείς. Έξω όλα ρόδινα, μέσα όλα μαύρα. Αν αυτό δεν είναι ο
απόλυτος ορισμός της σχιζοφρένειας, τότε οι όροι έχουν χάσει την έννοιά τους.
Κι επίσης είναι ένας επαρκής λόγος να πει κάποια στιγμή ο πρόεδρος το
«βαρέθηκα πια» ή κάτι παρεμφερές…

Είχε γνώση;

Επί του παρόντος όμως, είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος να απαντάει σε
διάφορες… ποταπές ερωτήσεις, που ανακύπτουν από τις εξελίξεις. Λόγου χάρη,
είχε γνώση για όλα αυτά που γίνονταν την εποχή που στη χώρα ανθούσε εκτός από
την φαιδρά πορτοκαλέα και το Χρηματιστήριο; Αν δεν είχε γνώση, τότε κάποιο
πρόβλημα υπάρχει με την «εσωτερική πληροφόρηση» που όφειλε να έχει για την
κυβέρνησή του. Αν είχε «ελαφρώς» γνώση, τότε επωμίζεται το βάρος των ευθυνών
γιατί δεν έπραξε αυτό που έπρεπε – να τους στείλει όλους από ‘κεί που ήρθαν.
Διότι αν το έκανε αυτό, τώρα δεν θα ήταν υποχρεωμένος ο κάθε έρημος πασόκος να
αναρωτιέται επί ματαίω ξύνοντας ελαφρώς την κεφαλή του: «Αυτός ο
Χριστοδουλάκης, ρε παιδί μου, (μπορεί να) είναι ΠΑΣΟΚ;».

H Διακήρυξη του Θέμελη

Εάν απαντηθεί το ερώτημα «αυτός ο Χριστοδουλάκης κ.λπ.», τότε, ευκαιρίας
δοθείσης ας απαντηθεί και το συναφές ερώτημα «ένας Θέμελης που είναι σύμβουλος
του Σημίτη, είναι ΠΑΣΟΚ;». Το ερώτημα δεν είναι άνευ ουσίας, αντιθέτως. Έχει
βαρύνουσα σημασία. Διότι «αυτός ο Θέμελης κ.λπ.» επαίρεται ότι «γράφει μόνος
του τη Διακήρυξη Θέσεων του ΠΑΣΟΚ» που θα διαβάσει ο κ. Σημίτης στις αρχές του
ερχόμενου μήνα! Εδώ πια ο γιατρός σηκώνει τα χέρια ψηλά και απευθύνεται στο
Θείον που μάς περιβάλλει με την αγάπη και την ευσπλαχνία Του: χάθηκαν τα
στελέχη του ΠΑΣΟΚ να κληθούν να συνεισφέρουν με ιδέες και προτάσεις από τη
στιγμή που ο πρόεδρος κατέληξε ότι αυτό που χρειάζεται το κόμμα για να βγει
από την κρίση είναι μια… Διακήρυξη; Κι αφού μάλλον δεν χάθηκαν, πώς
(απο)δέχονται μια τόσο σοβαρή ιστορία όπως είναι μια Διακήρυξη Αρχών να γραφεί
από κάποιον που δεν είναι και τόσο βέβαιο ότι είναι ΠΑΣΟΚ; Και που σίγουρα δεν
του αρέσει το ΠΑΣΟΚ; Απάντηση: γιατί και αυτό το γεγονός είναι μια ακόμη
απόδειξη της δεινής κρίσης στην οποία έχει περιέλθει η παράταξη…

Μακάριοι

Την περασμένη εβδομάδα, ένας ακόμη νέος έχασε τη ζωή του στην υπό κατασκευή –
εδώ και δύο χρόνια! – λεωφόρο Βάρης – Κορωπίου, τη λεωφόρο της ντροπής. Όποιος
από τα υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ και Δημόσιας Τάξης έχει αμφιβολίες, μπορεί να
επισκεφθεί το σημείο – είναι στη στροφή προς Κίτσι Κορωπίου, και το
σηματοδοτεί το κράνος του παιδιού που άφησαν επιτόπου οι φίλοι του. Εκείνοι
που αποφεύγουν συστηματικά να βρεθούν «επιτόπου» είναι κατά πώς φαίνεται οι
καθ’ ύλην αρμόδιοι υπουργοί, γραμματείς, παρατρεχάμενοι. Βολεμένοι στην
απεραντοσύνη της μακαριότητάς τους, πιστεύουν ότι «το έργο πάει σφαίρα» – κατά
την έκφραση ενός εξ αυτών! Σφαίρα, ε; Και τότε γιατί δεν τελειώνει, ρε παιδιά;
Και σκοτώνεται ο κόσμος, όταν δεν υποβάλλεται στο βασανιστήριο του ωριαίου
μποτιλιαρίσματος για μια απόσταση οκτώ χιλιομέτρων;

Ο παχυδερμισμός σκοτώνει

Απλό. Διότι αν στοιχειωδώς έκαναν τη δουλειά τους οι υπουργοί και οι
μανδαρίνοι που τους περιβάλλουν, πρώτον, το έργο θα είχε ρυθμούς γρηγορότερους
από αυτούς της χελώνας που ακολουθεί τώρα. Δεύτερον, θα γινόταν ασφαλέστερη η
οδήγηση με καλύτερη σήμανση, νυχτερινό φωτισμό κ.λπ. (λόγω προστίμων που
ασφαλώς θα έπεφταν βροχή στους κατασκευαστές). Τρίτον, δεν θα μαρτυρούσαν το
γάλα της μανούλας τους όσοι αναγκάζονται να κινούνται σ’ αυτόν τον δρόμο,
διότι οι τροχονόμοι απουσιάζουν από τους δρόμους. Αλλά επειδή ο παχυδερμισμός
σκοτώνει (κυριολεκτικά), α) το έργο καθυστερεί επικίνδυνα και είναι και
ολυμπιακό, β) οι εποχούμενοι καλού κακού πριν εισέλθουν στον θανατηφόρο δρόμο,
ας ανάβουν κάνα… κερί. Και γ) η Βάρης – Κορωπίου δεν είναι η εξαίρεση, είναι
ο κανόνας!

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

H «κουρελού» της N.Δ. έγινε βιβλίο

Στο ΠΑΣΟΚ τρώγονται σαν τα σκυλιά, αλλά η Νέα Δημοκρατία που… «έχει αγώνα
αύριο» δουλεύει μεθοδικά για να κερδίσει την εξουσία. Θυμάστε εκείνο το
περίφημο «πρόγραμμα Παιδείας», που η κυβέρνηση διά του αρμοδίου υπουργού είχε
χαρακτηρίσει «πρόγραμμα-κουρελού»; E, αυτή την… κουρελού – συγγνώμη, το
πρόγραμμα – η N.Δ. την έκανε βιβλίο. Κι όχι μόνο την έκανε βιβλίο εκατόν τόσων
σελίδων, αλλά και την απέστειλε σε όλους, σε όλους λέμε, τους εκπαιδευτικούς
της χώρας. Ονομαστικά. Και πού; Στα σχολεία ή τα γραφεία που υπηρετούν.
Συνοδεία επιστολής Γιώργου Σουφλιά, που ξεκινούσε με ένα «αγαπητέ φίλε,
αγαπητή φίλη». Ερωτήσεις, χωρίς (να αναμένονται) απαντήσεις: Πού τα βρήκαν τα
ονόματα και τις θέσεις στις οποίες υπηρετούν οι εκπαιδευτικοί; Ποιο είναι
ακριβώς το – θηριώδες, ασφαλώς – ποσό που κόστισε α) το βιβλίο β) η αποστολή
του σε χιλιάδες δασκάλους και καθηγητές;