Tο Tέταρτο κουδούνι

Άρωμα – πρόωρων – διακοπών…

Εγώ στον Πειραιά, στο φέρι για Χανιά, χαζεύω απ’ το κατάστρωμα. Στις 4
αποπλέει. 4 και 2′, όλα έτοιμα, οι μηχανές αναμμένες, ανεβασμένες οι δυο οι
μπουκαπόρτες – εκ των τριών -, κι ακούμε από μακριά μια κόρνα τρελή, τέρμα
πατημένη, στο στυλ «κάντε πέρα γιατί μου πεθαίνει ο άρρωστος». Και ιδού,
ιλιγγιωδώς, εν τω μέσω του μεσημεριού, καταφθάνει κάμπριο που φρενάρει ξέφρενο
μπροστά στο πλοίο.

Ο οδηγός; Νεαρά κυρία. Ξανθιά. Απλώς είχε αργήσει – «τι να βάλω για το
ταξίδι;», φαίνεται – και κορνάριζε «Μη! Μη φύγετε χωρίς εμένα». Και τα
κατάφερε!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή… Και οι ξανθιές, πρωταγωνίστριες!
(Όοοχι! Τίποτα δεν έχω μαζί τους).

H Βασιλική Ανδρίτσου (φωτογραφία), ο Κρατερός Κατσούλης, η Κλεό Σκουλούδη
και η Κατερίνα Παπουτσάκη θα είναι από τους βασικούς στην πολυπρόσωπη διανομή
της κωμωδίας του Γρηγορίου Ξενοπούλου «Δεν είμαι εγώ» που θα κάνει τον χειμώνα
στον «Ακάδημο» ο Σπύρος Παπαδόπουλος με σκηνοθέτη τον Κώστα Τσιάνο.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια, του Γιάννη Μετζικώφ.

Μα πότε δηλαδή πρόλαβε και την κατέβασε τη μαρκίζα! Μα πότε! Σε
χρόνο… «ντε τε» που λέγαν και στον στρατό.

Ο Βαγγέλης Λιβαδάς στο «Βέμπο». Τη μαρκίζα την τεράστια, με το φαρδύ –
πλατύ «Ο Γιώργος Κιμούλης στο “Dr Jekyll and Mr Hayd”» και με τη φάτσα τη
«διπλή» του πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη της παράστασης.

Εκεί που περνάει ολόκληρο καλοκαίρι ή ολόκληρος χειμώνας και βαριέμαι
να βλέπω έξω απ’ τα θέατρα τη μαρκίζα της σεζόν που έληξε, να μην την
κατεβάζουν οι θεατρικοί επιχειρηματίες παρά μόνο μια σεζόν μετά, όταν
αναρτήσουν την καινούργια, στο «Βέμπο» που λέτε, με το που κατέβηκε – όπως
κατέβηκε, ήτοι άναυλα, απ’ τον Γιώργο Κιμούλη, διά της «μη προσελεύσεώς» του
έτσι ξαφνικά ένα βράδυ, – η εισπρακτικά ατυχήσασα παράσταση, άναυλα κατέβηκε
και η μαρκίζα.

Κάτι μου λέει ότι, μετά τα όσα συνέβησαν μεταξύ τους, ο κ. Λιβαδάς μα
ούτε ζωγραφιστό – ή μάλλον ούτε στη μαρκίζα του – δεν ήθελε να τον βλέπει τον
πρωταγωνιστή…

Αφού έφτασα στο σημείο να φαντάζομαι σκαρφαλωμένο σε σκάλες τον ίδιο
τον «Βαγγέλα» να την ξεκαρφώνει με τα χεράκια του και μετά να χοροπηδάει πάνω
της – H φαντασίωση, ε; – και να την κάνει κομματάκια για να βγάλει το
άχτι του ο άνθρωπος.

«Ίσραελ Χόροβιτς για πρώτη φορά στην Ελλάδα». Έτσι είχε αναγγελθεί το,
τελικά, ενδιαφέρον ανέβασμα, το χειμώνα, απ’ τον Αντώνη Αντωνίου και την
«Θεατρική Σκηνή», του έργου του σύγχρονου Αμερικανού συγγραφέα – και μπαμπά
της Χολιγουντιανής Γουινόνα Ράιντερ – «Line – H γραμμή».

Και όμως! Ίσραελ Χόροβιτς έχει παρουσιαστεί, εδώ, τουλάχιστον δυο
φορές. Ήδη απ’ τον Μάιο του 1971 ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης, που πολλά ξένα
έργα και συγγραφείς πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα, είχε ανεβάσει στο «Θεατρικό
Εργαστήρι» του, στην οδό Τρικόρφων, το μονόπρακτό του «Μμμ…, νόστιμο
ζαχαρωτό» μαζί με το «Βουβό γκαρσόνι» του Πίντερ, ενώ το 1983 παίχτηκε στην
Ελληνοαμερικανική Ένωση, απ’ το «Ελληνικό Θέατρο Στανισλάβσκι», σε σκηνοθεσία
Κόνραντ Γιουρ, το άλλο μονόπρακτο του Χόροβιτς «Ο Ινδός γυρεύει το Μπρονξ»
μαζί με μονόπρακτα του Τενεσί Ουίλιαμς και του Στρίντμπεργκ.

Πού το θυμήθηκα τώρα; Μα όταν διάβασα ότι το μονόπρακτο του Τενεσί
Ουίλιαμς «Αυτό που δεν ειπώθηκε», που θα παίξουν η Νόνικα Γαληνέα και η Αμαλία
Μουτούση (φωτογραφία) μαζί με την «Πιο δυνατή» του Στρίντμπεργκ, στα αγγλικά,
στο Λονδίνο και αργότερα και εδώ, στο Μέγαρο, δεν έχει ξαναπαιχτεί στην
Ελλάδα.

E, λοιπόν, έχει. Ανέβηκε τη σεζόν 1979 – 1980, στο δεύτερο «Θεατρικό
Εργαστήρι», στη Σμύρνης, αλλά από το «Ασκητικό Θέατρο» του Κωνσταντίνου
Μάριου, σε σκηνοθεσία του, μαζί με μονόπρακτα των Κοκτό, Άλμπι και Ντιράς
στην, τυπωμένη άλλωστε απ’ την «Δωδώνη», μετάφραση της Κωστούλας Μητροπούλου
με τον τίτλο «Κάτι που δεν λέγεται». Με την Μαίη Σεβαστοπούλου και την Μαρία Πανούτσου.