Στου φωτός τη λάμψη…

Τι μέτρα ασφάλειας κι αυτά για ένα γάμο. Χόλωσαν και οι δημοσιογράφοι του κουτσομπολιού και να κι αυτοι δεν λένε πια κουβέντα για τον γάμο

Μέτρα ασφαλείας στη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική για τους αρχηγούς της
Ευρώπης; A, όχι, δεν είναι τίποτε μπροστά στα μέτρα ασφαλείας στο Κτήμα
Νάσιουτζικ και σε παραλιακό κέντρο όπου ετέλεσε γάμους και δεξίωση το μιντιακό
βασιλικό ζεύγος Ντέμης – Βανδή. Ανησυχούν οι αρχές για τους διαδηλωτές της
Θεσσαλονίκης; Οι «φουσκωτοί» που είχε νοικιάσει το εν λόγω ζεύγος να δείτε τι
έπαθαν με τους διαδηλωτές δημοσιογράφους του γαμήλιου κουτσομπολιού. Μέχρι
ξύλο, κλωτσοπατινάδα, για μια φωτογραφία, για μια λέξη, για μια εικόνα.

No passaran, είπε ο Ντέμης στις κάμερες. Τέτοια αντίσταση. Και του πέτυχε.
Χτυπήθηκαν, μαλλιοτραβήχτηκαν οι φωτορεπόρτερ, αλλά εικόνα δεν είχαν. Τι
δυστυχία. Να μην πηγαίναμε, αυτό έπρεπε να κάνουμε, έλεγε η επί των κοσμικών
κουτσομπολιών του Mega στο πρωινάδικο του καναλιού πολύ χολωμένη. Με το δίκιο
της. Αλλά, γιατί πήγατε παρακαλώ;

Γιατί αυτό είναι το τίμημα της μιντιακής υπερεξουσίας, επιβάλλει τους κανόνες,
αλλά κατόπιν τρέχει πίσω τους. Ντοπάρει ψευδογεγονότα και μετά αγωνίζεται να
αρθούν εικόνες και ρεπορτάζ στον ύψος των περιστάσεων. Είχαμε, λοιπόν, χάρη
στην οργανωμένη αντίσταση του νιόπαντρου ζεύγους μια θορυβώδη ματαίωση της
προσμονής όλων αυτών που κανιβαλίζουν με κάθε ιδιωτική στιγμή των λατρεμένων
τους σταρ.

Θυμωμένοι οι συνήθεις συνδαιτυμόνες των κουτσομπολικών οργίων
«τατιανικής» σκηνοθεσίας, αποφάσισαν να μην ασχοληθούν. Το είχαν όμως ήδη
κάνει. Μας είχαν ήδη ζαλίσει με την αναμονή του γεγονότος που θα συμβεί, πόσο
θα κρατήσει, ποιοι θα είναι οι καλεσμένοι και όλο αυτό το ανούσιο
κουτσομπολιό, που ουδόλως αφορά τον οποιονδήποτε.

Αλλά η φρενίτιδα του Τύπου τρέφεται αποκλειστικώς από τις προσωπικές
υποθέσεις πλέον. Το ξέρουμε πως κατασκευάζει τις θεότητές του ακριβώς για να
έχει το υλικό για μια «ενημέρωση», που όλο και απομακρύνεται από το δημόσιο,
για να βουλιάξει ηδονικά στο ιδιωτικό. Ένα ιδιωτικό όμως, που πρέπει να είναι
ακατέργαστο, φρέσκια σάρκα για τον φακό, να μην έχει περάσει από τα φίλτρα της
αφήγησης, της μνήμης, να είναι ζωντανό, τραγανό, να ξεσκίζεται φέρνοντας την
ανάμνηση της αυθεντικής κανιβαλικής τελετουργίας, ειδάλλως δεν είναι
καταναλωτικό.

Γι’ αυτό και η φρέσκια σάρκα αναζητείται στην αφελή πονηριά των παικτών των
διαφόρων ριάλιτι, που είναι έτοιμοι να ξεμπροστιάσουν το βαθύτερο είναι τους –
ή αυτό που νομίζουν πως είναι – πιστεύοντας πως θα φωτιστεί η μικρή τους
ύπαρξη. Έτσι, στο τατιάνειο απομεσήμερο εκτόπισαν τον γάμο των σταρ τα
ξεκατινιάσματα μεταξύ της συζύγου ενός εκ των παικτών τού «The wall» και μιας
αποχωρήσασας παίκτριας, της κ. Ρούλας. «Ο σύζυγός μου σας αγαπούσε και σας
σκέπαζε τις νύχτες», λέει η σύζυγος. «Ποτέ δεν με σκέπασε, εγώ τον σκέπαζα, ο
ελληνικός λαός βλέπει και κρίνει» απαντούσε η κ. Ρούλα με την ακλόνητη
πεποίθηση ότι σύμπαν το έθνος παρακολουθεί τα μικρά, θλιβερά καθημερινά τους
επεισόδια, που δεν είναι ιστορίες, γιατί δεν έχουν ούτε το βάθος της ψυχής
ούτε την τρυφερότητα της μνήμης για να γίνουν «ιστορίες», έχουν μόνο την
εκτυφλωτική αγριάδα του τηλεοπτικού προβολέα, τη ρηχότητα της μιας στιγμής που
απελευθερώνει με βία τα χειρότερα. Τα καλύτερα θέλουν χρόνο να χωνευτούν,
θέλουν σκιά να ανασάνουν, θέλουν συναίσθημα να τους δώσει διάρκεια.

Ανθρώπινη πραγματικότητα

Όλα αυτά που είχαν οι προσωπικές αφηγήσεις του Λευτέρη Παπαδόπουλου στην
προχθεσινή εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη. Μια εκπομπή που
απέδειξε ότι το προσωπικό γίνεται ιστορία, καθώς τρίβεται με τον χρόνο και τα
γεγονότα, φορτίζεται από τις σχέσεις των ανθρώπων και ενισχύεται από το έργο
που αναγνωρίζεται. Μια εκπομπή με συναίσθημα χωρίς να ολισθαίνει στη λαγνεία
του, όπου η αφήγηση της κάθε μικρής προσωπικής στιγμής – οι φίλοι, οι
ταβέρνες, τα τραγούδια, οι έρωτες, τα «όχι» των κοριτσιών – έδινε την απόλαυση
μιας χορτασμένης μνήμης. Και μπορεί η αφήγηση να υποχρεώθηκε να ακολουθήσει
ένα αυστηρό τελετουργικό, που χρησιμοποίησε ο παρουσιαστής για να την
οργανώσει, ακολούθησε δηλαδή την αλφάβητο, κάθε γράμμα και μία λέξη, κάθε λέξη
και μία ανάμνηση, αλλά έπλεκε τον δικό της ανθρώπινο καμβά, που δεν είχε την
χυδαιότητα του ριάλιτι, αλλά τις σύνθετες πτυχές μιας πραγματικότητας, η οποία
δεν είναι ποτέ μπροστά στον φακό ολόκληρη.