Tαχύπλοος μπιγκμπραδερισμός

Προσπαθούν να αποδράσουν, να συναντηθούν με τη χαρά, δεν ξέρουν όμως ότι στην διαδρομή τους περιμένει η τρομάρα του μεγάλου αδελφού

Επιστροφή από το πρώτο θερινό τριήμερο. Έχει χορτάσει – όσων έχει χορτάσει – η
ψυχή την απόσταση από την πόλη, έχει χορτάσει το μάτι – όσων έχει χορτάσει –
θάλασσες και ημίγυμνα κορμιά, έχει χορτάσει και το κορμί – όσων έχει χορτάσει
– κόπωση από κολύμπι, ηλιοθεραπεία, ξενύχτια και ίσως ό,τι άλλο συνεπάγονται
και, τέλος πάντων, έχεις πια τσουβαλιαστεί με τα υπόλοιπα πλήθη των ομοθρήσκων
του τριημέρου σε ένα από τα σύγχρονα πλοία της γραμμής, για να επιστρέψεις,
χωρίς ακόμη πλήρη συνείδηση της επιστροφής.

Θέλεις τον χρόνο της διαδρομής για να προσαρμοστείς στην ιδέα, να
μηρυκάσεις ίσως τις στιγμές των διακοπών και να σχεδιάσεις τις επόμενες,
μπορεί και, κακόκεφος, να μη θες τη ζωή σου που επιστρέφεις εκεί απ’ όπου την
κοπάνησες. Όποια διάθεση κι αν έχεις, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θες να
υποστείς το μαρτύριο στο οποίο σε υποβάλλουν τα εν λόγω πλοία. Και αυτό είναι
η υποχρέωση να παρακολουθείς από πάμπολλες ανοιχτές οθόνες ψηλοκρεμαστές πάνω
από τα κεφάλια των ταξιδιωτών τηλεόραση και μάλιστα το ίδιο κανάλι, που το
έχει επιλέξει από το κεντρικό σύστημα η διεύθυνση του πλοίου.

Το βασανιστήριο το ζήσαμε σε ένα από τα ταχύπλοα – αυτά που λόγω της
ταχύτητας είναι υποχρεωμένοι οι ταξιδιώτες να αποκλείονται στον εσωτερικό τους
χώρο, είτε καθηλωμένοι σε καθίσματα σαν του αεροπλάνου είτε σε σαλονάκια.
Παντού πάνω από το κεφάλι τους οι οθόνες. Και το θέαμα φριχτό, κακόγουστο, να
αρπάζει το βλέμμα από εκεί που έχει ξεχαστεί, τις θάλασσες του Αιγαίου, και να
το ταπεινώνει με εικόνες της πιο άθλιας εκδοχής του τηλεοπτικού κόσμου, με
εικόνες από το μπιγκμπραδερικό «The Wall». Είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε
έναν Μικρούτσικο σε κοντινό πλάνο, η φωνή χαμηλωμένη, τάχα να μην ενοχλεί,
αλλά το πρόσωπο τεράστιο πάνω από τα κεφάλια μας, εξουσιαστικό, μια εξουσία
πνιγηρή, αφόρητη, ολοκληρωτική, γιατί δεν είχε πουθενά την ελπίδα της διαφυγής
το βλέμμα. Και μετά άλλα πρόσωπα, των παικτών του ριάλιτι, όλα σε κοντινό
πλάνο, με την έκφραση της χυδαίας εγκατάλειψης στο μικρό τους εγώ να
καταλαμβάνει την οθόνη και να ξεχύνεται με βία πάνω στα αρμυρισμένα κεφάλια
των ταξιδιωτών, να τρυπώνει στο μυαλό τους. Μπαινόβγαιναν σε χώρους που είχαν
τη σφραγίδα του άθλιου τηλεοπτικού γούστου, έτοιμοι να βγάλουν τα μάτια τους
σαν μπαμπουίνοι σε κλουβιά, που μιμούνται τις ανθρώπινες χειρονομίες και
γκριμάτσες, χωρίς να έχουν ανθρώπινη έκφραση.

Εξαγριωμένοι μερικοί ταξιδιώτες προσπάθησαν να γυρίσουν πλάτη στις
οθόνες, παντού υπήρχε μία όμως. Έπιαναν κουβεντούλες με τους διπλανούς, αλλά
το βλέμμα λάκιζε κάθε τόσο προς την ευθεία της οθόνης, γιατί αυτή είναι η
απόλυτη δύναμή της, να καταλαμβάνει τον χώρο, και μετά το βλέμμα, και μετά την
ψυχή. Θύμωσαν ορισμένοι, άλλοι έπιασαν να συζητούν για την τηλεοπτική
κακογουστιά, για τα προγράμματα που τους προσβάλλουν και ένιωθες ότι
προσπαθούσαν να εκτονώσουν την αίσθηση ότι ο τηλεοπτικός χυλός έχει καταλάβει
τη ζωή τους, τη ματιά τους, έχει καταλύσει κάθε δύναμη αντίστασης.

H δύναμη του μπιγκμπραδερισμού απλωνόταν απόλυτη, ο Μεγάλος Αδελφός δεν
ήταν το τηλεπαιχνίδι που έπαιζαν οι οθόνες, αλλά είχε απλωθεί στην
πραγματικότητα των ταξιδιωτών ο αληθινός Μεγάλος Αδελφός, αυτός που μάχεται
την πυκνότητα της φαιάς ουσίας, μέχρι να την κάνει σούπα. Αλήθεια, ποιος έχει
εκχωρήσει στα πλοία της γραμμής την εξουσία του μυαλού και του βλέμματός μας;
Γιατί οι χαρούμενοι ή και τρελαμένοι εκδρομείς – δικαίωμά μας τα συναισθήματά
μας – θα πρέπει μαζί με το σαρκίο τους, το οποίο εμπιστεύονται για λίγο στα
χέρια των καπεταναίων, να εκχωρούν και το μυαλό τους, την ελευθερία και την
αυτοδιάθεση του βλέμματός τους, το απόλυτο και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμά τους
να κοιτούν ό,τι θέλουν και αντ’ αυτού θα πρέπει να έχουν τη φάτσα του
Μικρούτσικου και των μπιγκμπραδερικών παικτών σφηνωμένη στα εγκεφαλικά τους
κύτταρα; Μήπως αυτός δεν είναι ο μπιγκμπραδερισμός; H εξουσία του βλέμματος.