Έπιασαν οι ζέστες

Χρειάζεται να γυρίσεις πίσω και σχεδόν να ξεχάσεις όλα εκείνα που σε κρατάνε
στο παρόν. Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα το έκανε αυτό; Ολόκληρη η (νέα) μουσική
παραγωγή – για να μην ψάχνετε ονόματα -, ώστε να στρέψουμε όλοι το βλέμμα πίσω
στις χρυσές ημέρες του ροκ, στις ουρανομήκεις κραυγές του χρυσόμαλλου Ρόμπερτ
Πλαντ – όταν οι Led Zeppelin ήταν θεοί. Που, ακόμη είναι, αν θέλετε να ξέρετε.

«Fever To Tell», Yeah Yeah Yeahs (Universal)

Οι Yeah, Yeah, Yeahs… συμφωνούν με τους προλαλήσαντες

Λοιπόν, είναι παντού. Πίσω από την πόρτα, κρυμμένοι στη βεράντα, στο πατάρι,
κάτω από τα στρώματα. Σαν να κάνουν τους υποβολείς στη νέα γενιά των ροκ
συγκροτημάτων. Και δεν πρόκειται για τους Beatles και δεν πρόκειται για τους
Stones. Τα πράγματα έχουν αγριέψει, αγαπητοί. Περάσαμε όλα τα σύνδρομα του ροκ
– και καταλήξαμε στο πιο διεισδυτικό ρεύμα, στη ραχοκοκαλιά της καινούργιας
σοδειάς. Οι Zeppelin το είπαν προφητικά «The Song Remain The Same».
Απελπιστικά the same. Μια χαρά the same. Στο ίδιο πλεούμενο οι Yeah Yeah
Yeahs, «στελέχη» της νεοϋορκέζικης καλλιτεχνικής αναγέννησης, που ξεκουφαίνει
τον κόσμο με ηλεκτρικές καταιγίδες. Δεν υπήρχε αμφιβολία, άλλωστε – αυτή η
πόλη ποτέ δεν κοιμάται. Και αν επιχειρήσει να κλείσει μάτι, τούτοι εδώ οι
θορυβώδεις τύποι θα την ξυπνήσουν σίγουρα. Το χάιπ, βλέπετε.

Ανάμεσα στα «Δέκα Συγκροτήματα Που Πρέπει να Έχουμε Κατά Νου» – κατά το όχι
μόνο έγκυρο αλλά και πάντα στην κόψη «Rolling Stone» περιοδικό -, oι Yeah Yeah
Yeahs έχουν τον πυρετό της μόδας και ένα από τα πιο «καυτά» χαρτιά του
καλοκαιριού. Σηκώνουν σκόνη, σαν τα Ολυμπιακά έργα. Τρέχουν λίγο πίσω από τη
φήμη τους (ελπίζουμε όχι όπως αυτά). Και με το «καλημέρα», δηλαδή – αν και ένα
ΕΡ (μίνι άλμπουμ, δηλαδή) προηγήθηκε – μπήκαν στα πράγματα σαν ταύροι σε
υαλοπωλείο. H δεσποινίς Κάρεν Ο. τραγουδάει σαν άλλη Σούζι (των Banshees) ένα
αγριεμένο «Man» και ένα δηλητηριώδες «Black Tongue», άγχεται, εξοργίζεται και
παθαίνει αμόκ, βάζοντας τιμωρία ακόμη και τις πειθαρχημένες κιθάρες του Νικ
Ζίνερ. Μπορεί στην επόμενη γωνία η ύαινα Κάρεν και τα αγόρια της να
εξαφανιστούν ως διά μαγείας, προς το παρόν όμως ρίχνουν στο ροκ εν ρολ έναν
κουβά γεμάτο νερό και παγάκια, για να ξαναβρεί τα αντανακλαστικά του. Τα
βρίσκει, λοιπόν.

«Paper Monsters» Dave Gahan (Virgin)

Δύο δεκαετίες αποκλειστικής απασχόλησης στο εργοστάσιο επιτυχιών των Depeche
Mode, o Ντέιβ Γκάχαν θέλησε (ποιος δεν θέλει!) μια αλλαγή. Και δικαιωματικά
πήρε άδεια για να ηχογραφήσει τα δικά του (όχι δα πολύ μακριά από την εργασία
του στους D.Μ), αφού, όπως και νά ‘χει, παραμένει το αστέρι της υπόθεσης.
Ικανός μόνος του να υποχρεώσει σε φυγή στρατιές βαρετών Depeche-ικών
κακέκτυπων και αυτό θα έπρεπε να κάνει και στο προσωπικό του ντεμπούτο. Αλλά
δεν τον κάνει. Μένει στα γνωστά, στα δοκιμασμένα και στα ευπρεπώς «ενδεδυμένα»
ελέκτρο-ροκ άγχη του (που ομολογουμένως, και αν είστε φαν, έχει τον τρόπο του
να τα εκφέρει). Καλύτερος ο κ. Γκάχαν γίνεται όταν γδύνει τον ήχο του,
γυμνώνει το τραγούδι και βρίσκεται σε αδιέξοδο, νύχτα, μόνος, την ώρα που
ακούει βήματα να τον πλησιάζουν. Όλα κάπου έκει επιστρέφουν. Όπως ο δολοφόνος
στον τόπο του εγκλήματος. Και βρίσκει τους Velvet Underground να χορεύουν ακόμη.

«D-d-don’ t stop the beat» Junior Senior (Universal)

Παραλίες, πάρτι, περιπλάνηση και ό,τι άλλο «φοριέται« το καλοκαίρι, αφού
κλειδώσεις καλά τους τόνους σοβαροφάνειας με τους τόνους του μπεζ στη ντουλάπα
– εξασφαλίζει εν είδει χαρούμενης πλην όμως διόλου επιπόλαιας ενδεκάδας το
ντουέτο που συστήνεται ως Junior Senior, από τη Δανία. «D-d-don’t stop the
beat», γιατί, έτσι και σταματήσεις τον ρυθμό, θα βρεθείς μετέωρος πάνω από
βουνά κομπιουτερίστικης ποπ, κορυφές ρετρο-ντίσκο και άχνη ζάχαρη από σόουλ
της Φιλαδέλφειας, που φαίνεται πως τούτοι οι Σκανδιναβοί έχουν εμπεδώσει. Το
«Move Your Feet» εξαπλώθηκε σαν ιός από φτέρνισμα και εμφανίζεται παντού αυτό
τον καιρό με πάσο διαρκείας. Προφανώς, δεν είναι η ποπ αποκάλυψη (τουλάχιστον
με τα δεδομένα αυτής της στιγμής) αλλά είναι αρκετά έξυπνοι ο Τζούνιορ και ο
Σίνιορ, ώστε να επενδύσουμε επάνω τους για μερικές καλές μουσικές ακόμη. Είναι
κέρδος να μπορείς να κάνεις καινούργιες παρέες. E, τζούνιορ;

Όνομα και διεύθυνση

* Όπου και να είστε! Πέντε – οκτώ το απόγευμα του Σαββάτου ο Kiss Fm
(95,2) στέλνει κατευθείαν στα αυτιά σας το παραδεισένιο σετ του μαέστρο (και
με Γκράμι, παρακαλώ – αν δεν «ψήνεστε» αλλιώς) Ρότζερ Σάντσες! http: //releaseyourself.com/ Για να
είμαστε ενημερωμένοι.

* Οι Junior Senior πήραν τους δρόμους και τα φεστιβάλ. Όπως κάνουν όλοι
εξάλλου, είτε το κάλεσμα είναι από τη σκηνή, είτε από την αρένα. http: //www.juniorsenior.com

* Για τον αντιαμερικανισμό που συναντά στην Ευρώπη και… για διαφορές
μας, γράφει ο Μόμπι στο ημερολόγιο που ενημερώνει καθημερινά στο http: //www.moby.com, ενώ πλησιάζει κατά ‘δώ
για τη συναυλία της 17ης.