Δρόμοι

«Όμορφο…

… δεν είναι;» ρώτησε ο φίλος του τον δάσκαλο. «Για δες, έχει τα μάτια μου».
Και ο δάσκαλος είδε πως πράγματι το νεογέννητο μωρό είχε τα μάτια του φίλου
του. «Είναι τόσο όμορφο! Είναι τέλειο!». H φωνή του πατέρα τρεμούλιαζε από
δέος, καθώς ακουμπούσε με το δάχτυλο τα απαλά μάγουλα και το μέτωπο του μωρού,
καθώς άγγιζε τα δαχτυλάκια των χεριών και των ποδιών, καθώς έστηνε αυτί στις
κοφτές ανάσες του παιδιού. Στην πραγματικότητα, ήταν το πιο άσχημο μωρό που
είχε δει ποτέ ο δάσκαλος Μαρκ Γκλεν – και είχε δει πολλά μωρά. Τότε γιατί
έκατσε και έγραψε γι’ αυτό ένα ολόκληρο άρθρο; Επειδή όσο και αν ήταν άσχημο
το μωρό, με τα ξεπλυμένα μάτια και τα μαλλιά στο χρώμα της σκουριάς, φτυστό ο
πατέρας του, ήταν γι’ αυτόν ένα θαύμα. Και ο φίλος τού δασκάλου με το δίκιο
του κερνούσε όποιον έβρισκε μπροστά του. Ο μικρός γιος του ήταν πράγματι
τέλειος – έστω και μονάχα στα μάτια του πατέρα του και της μητέρας του.

Οι ζωές…

… αυτές οι μικρές είναι τέλειες, όπως και αν φαίνονται στους άλλους και όπου
και αν βρίσκονται στον κόσμο – μολονότι οι περισσότεροι από εμάς δεν
αναγνωρίζουμε αυτή την τελειότητα στους άλλους, μάλλον επειδή δεν τη νιώσαμε
ποτέ στον ίδιο τον εαυτό μας. «Το αίμα που χύνουν δεν είναι σαν το δικό μας»
λέμε. «Όμορφο δεν είναι;» έλεγε ο Σαΐντ Μπασέτ πριν από ενάμιση χρόνο για τον
δικό του νεογέννητο γιο, τον Αλιάν. «Για δες, έχει τα μάτια μου». Μονάχα που
τώρα πια δεν μπορούμε να τα δούμε. Γιατί μια σφαίρα πέτυχε τον μικρό Αλιάν στο
κεφάλι, στην Παλαιστίνη, δεν έχει σημασία πού, πολλά παιδιά έχουν τη δική του
τύχη στο Κονγκό, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, αλλού. Πριν από ενάμιση χρόνο, ο
πατέρας τού Αλιάν κερνούσε τους φίλους του. Σήμερα κοιτάζει την τελευταία
φωτογραφία του παιδιού του. Με το κεφάλι τυλιγμένο με επιδέσμους, δεν φαίνεται
το χρώμα των μαλλιών.

Άνθρωποι…

… γεννιόμαστε όλοι, αλλά πόσοι από εμάς παραμένουμε ανθρώπινοι; Άνθρωποι σαν
τους ηγέτες της G8 συναντιούνται κάθε τόσο και αποφασίζουν πόσο και πώς θα
ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Αλλά αυτοί δεν είναι άνθρωποι σαν κι εμάς.
Μονάχα αυτοί μπορούν να μένουν ασυγκίνητοι από το τελευταίο φιλί των γονέων
στο παιδί τους που γεννήθηκε τέλειο – δώρο από τη φύση ή τον Θεό, σαν να ήθελε
έτσι να τους πει: «Δεν είσαστε τόσο κακοί όσο νομίζετε».

Και όσο…

… οι γονείς θρηνούν, κάποιοι στρατηγοί βάζουν το δάχτυλο πάνω σε έναν χάρτη,
ετοιμάζοντας τα σχέδια της επόμενης μέρας. Και κάπου στον κόσμο ένας πατέρας
σφίγγει το νεογέννητο μωρό του στην αγκαλιά του και λέει: «Όμορφο δεν είναι;
Για δες, έχει τα μάτια μου».