MATIEΣ Tο κάπνισμα

Τον Ιούνιο του 1989, κάποιο βράδυ, ένιωσα φοβερούς πόνους στο στήθος και με
μετέφεραν οι δικοί μου στο «Υγεία». Δεν είχα πάθει, ευτυχώς, έμφραγμα. Από τις
εξετάσεις, όμως, που έκανα (στεφανιαιογραφία), αποδείχτηκε ότι τρεις αρτηρίες
μου ήταν βουλωμένες, σε ποσοστό 75%. «Να μπεις, αμέσως, στο χειρουργείο», με
συμβούλευαν ορισμένοι γιατροί. «Να ακολουθήσεις φαρμακευτική αγωγή και, αν
χρειαστεί, υπάρχει και η λύση του μπαλονιού», μου έλεγαν άλλοι.

Πήγα και στα εξωτερικό. Στο Λονδίνο. Σ’ ένα διάσημο καρδιολόγο, που
παρακολουθούσε και τον Καραμανλή. Τον Σόουτον. Είδε το στεφανιαιογράφημά μου
και μου συνέστησε να αποφύγω το χειρουργείο. «Με ένα μπαλονάκι, διορθώνεται η
κατάσταση. Αρκεί, βέβαια, να κόψεις αμέσως το κάπνισμα, να χάσεις βάρος, να
αποφεύγεις τα λιπαρά και να περιορίσεις το αλκοόλ».

Χτύπησα την πόρτα και άλλων καρδιολόγων. Ελλήνων και ξένων. Γράφανε σε μια
κάρτα τα στοιχεία μου και την ίδια στιγμή με ρωτούσαν: «Καπνίζετε;».
«Κάπνιζα», τους απαντούσα. «Πόσα χρόνια;», «Γύρω στα 35…». Με κοίταζαν με
οίκτο. Και συνέχιζαν: «Πότε σταματήσατε να καπνίζετε;», «Πριν από δύο
μήνες. Από τον Ιούνιο, που έπαθα το επεισόδιο…».

Το ’92, μολονότι είχα κόψει το τσιγάρο, το έμφραγμα, που μου την είχε στημένη,
με πέταξε κάτω. Έμεινα ένα μήνα στον «Ευαγγελισμό» και, κατόπιν, έφυγα στη
Φρανκφούρτη, όπου μου έγινε αγγειοπλαστική (μπαλόνι) με επιτυχία. Από τότε,
χτυπάω ξύλο, αισθάνομαι καλά. Αλλά το «ρημάδι», δεν το ξανάβαλα στο στόμα μου.

Με όσους γιατρούς μίλησα – και είναι καμιά εικοσαριά – όλα αυτά τα χρόνια, για
το τσιγάρο, όλοι ανεξαιρέτως μου είπαν ότι κανείς καπνιστής, αργά ή γρήγορα,
δεν γλιτώνει. Ή από έμφραγμα θα πάει ή από καρκίνο στους πνεύμονες… Πιο
κατηγορηματικός απ’ όλους ήταν – και είναι – ο καθηγητής Κρεμαστινός. Που τον
ακούω, μάλιστα, στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, να δίνει αγώνα κατά του
καπνίσματος.

Την Πέμπτη το βράδυ, είδα πολλές εκπομπές στην TV σχετικά με την απαγόρευση
του καπνίσματος, σε δημόσιους χώρους, τόπους εργασίας κ.λπ. Μια κοπέλα φώναζε,
«είναι αίσχος αυτό που γίνεται! Δεν είναι δυνατόν να περιορίζουν έτσι την
ελευθερία μας! Σήμερα τα βάζουν με το τσιγάρο, αύριο θα μας κόψουν το αλκοόλ,
μεθαύριο θα μας απαγορεύσουν να αναπνέουμε…». Και ένας δικηγόρος, σε
κατάσταση υστερίας, έβριζε την… κυβέρνηση, που παίρνει μέτρα κατά του
καπνίσματος, ενώ υπάρχουν τόσα προβλήματα, που απασχολούν τον ελληνικό λαό!

Καταλαβαίνω τους καπνιστές, που αισθάνονται δύσκολα και μόνο στη σκέψη ότι σε
λίγο δεν θα τους επιτρέπεται να φουμάρουν, όπως τώρα, όπου θέλουν. Καταλαβαίνω
κι εκείνους που λένε, «αφού το κράτος ενδιαφέρεται για την υγεία όλων μας, πώς
αφήνει ελεύθερο το κάπνισμα στα νυχτερινά κέντρα και τα μπαρ;». Ένα, δεν
καταλαβαίνω: γιατί, εφόσον αποδεδειγμένα, πεθαίνουν 30.000 Έλληνες από το
τσιγάρο, κάθε χρόνο, εξακολουθούμε να καβγαδίζουμε και γι’ αυτό το ζήτημα;
Ηλίθιοι είναι οι ξένοι, με πρώτους τους Αμερικανούς, που έχουν πάρει
αντικαπνιστικά μέτρα, εδώ και 15 χρόνια;