Δρόμοι

Τι κοινό…

… έχουν ο Οσάμα Μπιν Λάντεν και ο Μπιλ Κλίντον; Ότι οι πράξεις τους άφησαν
τις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς μια αποτελεσματική εσωτερική αντιπολίτευση. Ο
καθένας από τους δύο, χωρίς να το θέλει, συνέβαλε στο να τεθεί εκτός μάχης το
Δημοκρατικό Κόμμα.

Υπερβολή; Καθόλου, απαντά με άρθρο του στο ιταλικό περιοδικό «Λ’ Εσπρέσο» ο
Μόισες Ναΐμ, διευθυντής της επιθεώρησης «Foreign Policy». Ας ξεκινήσουμε από
τον πρώην πρόεδρο. H σχέση του με τη Μόνικα Λιουίνσκι επέτρεψε στους καλά
οργανωμένους αντιπάλους του να τον φέρουν σε τόσο δύσκολη θέση ώστε ο
αντιπρόεδρος Γκορ και οι σύμβουλοί του αναγκάστηκαν να πάρουν τις αποστάσεις
τους για να έχουν ελπίδα να κερδίσουν τις εκλογές. Κι αυτό, παρά την οκτάχρονη
συνεργασία τους μαζί του και τα επιτεύγματα του Κλίντον, κυρίως στον
οικονομικό τομέα.

Δεν γνωρίζουμε…

… τι θα είχε γίνει αν ο Γκορ είχε υποστηρίξει τον πρόεδρό του, αντί να τον
αντιμετωπίσει σαν λεπρό. Το βέβαιο είναι ότι εκείνο το σκάνδαλο ευνόησε την
άνοδο του Τζορτζ Μπους στον Λευκό Οίκο. Ο Μπιλ και η Μόνικα άνοιξαν παραδόξως
τον δρόμο στα μέλη της νέας διοίκησης, που περίμεναν εδώ και χρόνια την
ευκαιρία να αλλάξουν τον κόσμο τροποποιώντας ριζικά την αμερικανική εξωτερική
πολιτική. Γνωρίζουμε ακόμη ότι η απώλεια των εκλογών αποδυνάμωσε το
Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο δεν μπόρεσε να αντικρούσει τις πρωτοβουλίες του
Μπους στον οικονομικό και στρατιωτικό τομέα. Και σ’ αυτό, χωρίς αμφιβολία, ο
Λευκός Οίκος και η ρεπουμπλικανική πλειοψηφία επωφελήθηκαν από τον Οσάμα Μπιν
Λάντεν (φωτό) με τρόπο εξίσου ακούσιο και απροσδόκητο με το σκάνδαλο
Λιουίνσκι.

H 11η Σεπτεμβρίου…

… αποτέλεσε ένα σοκ που μετέβαλε όχι μόνο τον ορίζοντα του Μανχάταν, αλλά
ολόκληρο το εσωτερικό τοπίο της Αμερικής. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, ο
Μπους δεν ήταν πλέον ο αμφιλεγόμενος νικητής των εκλογών, αλλά ο
αδιαμφισβήτητος ηγέτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Ετσι, ενώ το Ομοσπονδιακό
Δικαστήριο αναγνώρισε τη δικαστική και συνταγματική του νομιμότητα, οι
τρομοκρατικές επιθέσεις του Μπιν Λάντεν προσέδωσαν στον Μπους την πολιτική
νομιμότητα που είχε ανάγκη. Το αποτέλεσμα είναι ότι μια χώρα που δέχθηκε μια
πρωτοφανή επίθεση και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μια διαρκή απειλή που δεν
αντιλαμβάνεται πλήρως, έδωσε το ελεύθερο στον πρόεδρο και τους συμβούλους του
να αναλάβουν όποια πρωτοβουλία κρίνουν σκόπιμη.

Κι εκείνοι εκμεταλλεύτηκαν αμέσως την ευκαιρία, για να εφαρμόσουν την πιο
επιθετική φορολογική μεταρρύθμιση στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών,
δημιουργώντας μια τεράστια ομοσπονδιακή γραφειοκρατία (με 170.000 υπαλλήλους
της υπηρεσίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την εσωτερική ασφάλεια),
περιστέλλοντας τις ατομικές ελευθερίες και διογκώνοντας τις στρατιωτικές
δαπάνες.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες…

… κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει αυτές τις επιλογές, για τις οποίες
άλλωστε δεν έγινε καμιά συζήτηση. Το «πράσινο φως» που δόθηκε στην κυβέρνηση
Μπους χρησιμοποιήθηκε ακόμη για την εισβολή στο Αφγανιστάν και την ανατροπή
των Ταλιμπάν, καθώς και για την υιοθέτηση ενός δόγματος εθνικής ασφαλείας που
επιτρέπει στην Αμερική να επιτίθεται σε χώρες τις οποίες θεωρεί απειλή για την
ασφάλειά της.