Έρωτες υπό επιτήρηση

Ένα από τα ζευγάρια του ριάλιτι «The Wall» Γιάννης-Δεβόρα που άνοιξε τον δρόμο να χωθούν οι κάμερες στα κρεβάτια των κοινών θνητών και να ξεσπάσει συντηρούμενη ταυτοχρόνως η πουριτολαγνία της οπισθοδρόμησης

Άνθρωποι που το αίμα τους βράζει, τι άλλο θα πάθουν από το να επιθυμήσουν ο
ένας τον άλλον σε συνθήκες αποκλεισμού και πλήξης; Έρωτες των ριάλιτι που
προβάλλονται σαν την απόλυτη εμπειρία, χαζεύονται, ξεφλουδίζονται,
μετατρέπονται σε φαντασμαγορία μιας ηδονοβλεπτικής φυγής από τις κοινωνικές
και οικογενειακές συμβάσεις.

Έρωτες που θέτουν τη σεξουαλική επαφή υπό την κηδεμονία της παντοδύναμης
εξουσίας της κάμερας. Έρωτες σαν αυτούς που συνέβησαν μπροστά στις κάμερες του
«The wall», όπως ο έρωτας της Δεβόρας και του Γιάννη, εκείνη μητέρα δύο
παιδιών, εκείνος μία δεκαετία νεώτερός της, και που καταγράφηκαν βήμα βήμα σε
βίντεο, τα οποία προβάλλονται και ξαναπροβάλλονται εξαερώνοντας τα
συναισθήματα δύο ανθρώπων που καλούνται να υποδυθούν πλέον σαν ρόλο αυτό που
αισθάνθηκαν.

Θλιβερή η παρουσία των ερωτευμένων μετά την αποχώρησή τους από το
αποκαλούμενο παιχνίδι-ριάλιτι μπροστά στις κάμερες, που παρακολουθούν τον
εαυτό τους στις πιο ιδιαίτερες στιγμές τους και μετά καλούνται με τη
σχολαστικότητα φυσιοδίφη να αναλύσουν την ίδια τους την εικόνα. Συμμετέχουν
στο τέχνασμα ερήμην τους, σε ένα τέχνασμα από τα πιο χυδαία που έχει εφεύρει η
ριάλιτι τηλεόραση, ένα παιχνίδι με το απαγορευμένο, που όμως γίνεται δημόσια
και καταργεί το αληθινό ερωτικό παιχνίδι. Πλέον ο έρωτας δεν είναι υπόθεση των
δύο, αλλά συμμετέχει ένας τρίτος και αίφνης απολύτως καθοριστικός παράγοντας,
και είναι το «βλέμμα» του κοινού.

Αν κερδίσαμε κάτι ως πολιτισμός, εδώ και έναν αιώνα, ύστερα από πλήθος
κοινωνικών κινημάτων, που μπορεί να μην έφτασαν στους αρχικούς τους στόχους,
αλλά τουλάχιστον απελευθέρωσαν τη σκέψη, είναι να μην ανακατεύεται η κοινωνία
στους έρωτές μας.

Άλλο αν οι κανόνες του μιντιοδιαφημιστικού τσίρκουλου τον μετέτρεψαν
ένα είδος αξεσουάρ για όσους επιθυμούν να διατηρηθούν στους κύκλους αυτούς.
Αυτή η εμπορική κατασκοπεία του κρεβατιού συντήρησε, όμως, το κλίμα του
πουριτανισμού, γιατί μόνο κάτω απ’ αυτό το πρίσμα έχει ενδιαφέρον η ενασχόληση
με τα γαργαλιστικά κουτσομπολιά των διάσημων ερώτων.

Χάρη στα ριάλιτι όμως, χώθηκαν οι κάμερες στο στρώμα κοινών θνητών.
Εξουσιοδοτήθηκε ο καθένας, μέσω της κάμερας, να επεμβαίνει στα ιδιωτικά των
άλλων.

Και αποκαλύφθηκε πως μια κοινωνία, που μοιάζει να αγωνίζεται να επιτρέψει όλες
τις ερωτικές θέσεις, αίφνης χάρη μερικών κουτσομπολικών ηδονών οπισθοχωρεί και
αποδέχεται ακόμη και την ανάμειξη των δικαστών στις ιστορίες του κρεβατιού. Το
ζευγάρι του «The wall» δεν διανοείται καν ότι με τον δημόσιο έρωτά του,
επιτρέποντας να κατασκοπεύσουμε τις διαχύσεις του, ανοίγει τον δρόμο για τη
βασιλεία της επιτήρησης. Φυσικά, υπάρχει το ισχυρό άλλοθι ότι η νεαρή γυναίκα
είναι μητέρα και πρέπει πρώτα να σκέφτεται την ψυχική ισορροπία των παιδιών
της, που ενδεχομένως διαταράσσεται με την παρακολούθηση των ερωτικών διαχύσεων
της μητρός μπροστά στις κάμερες. Είναι σπουδαίο επιχείρημα ότι η ψυχική υγεία
των παιδιών είναι το ίδιο σημαντική για μια κοινωνία, όσο το να μπορούν τα
μέλη της να ζουν ελεύθερα τους έρωτές τους. H σύγκρουση αυτών των δύο, που
εμφανίζεται στην περίπτωση της Δεβόρας, επιτρέπει ωστόσο στην τηλεόραση, που
εμπορεύεται με ενθουσιασμό τα διλήμματα, να αναδείξει και το συγκεκριμένο.

Με τηλεπαράθυρα το δελτίο του Alter και καλεσμένους ψυχολόγους και
δικηγόρο ασχολείται με την περίπτωση, επιχειρώντας τάχα να δώσει απάντηση στο
δίλημμα: επιτρέπεται η Δεβόρα να κρατήσει ως μάνα τα παιδιά της ή
επιδεικνύοντας ασυνέπεια στον υψηλό ρόλο της μητέρας πρέπει να της τα πάρουν;
Περίπτωση που, με πρόσχημα τα παιδιά, είναι επόμενο να ξυπνά τις πιο ακραία
συντηρητικές νοοτροπίες, αυτές που με το επικάλυμμα της ψευδο-ευαισθησίας ότι
οι γυναίκες και τα παιδιά είναι είδη εν κινδύνω, επιβάλλει την οπισθοδρόμηση,
τη βασιλεία του πουριτανισμού, προσθέτοντας στους κηδεμόνες του έρωτα, εκτός
από τους ιερείς και τους αστρολόγους, και τους δικηγόρους και δικαστές.