Παρατράγουδα με άλλοθι εθνικό

Μαντώ η Διαχρονία

Το διαγωνισμό της Γιουροβίζιον δεν τον είδα, αλλά είδα, όπως όλοι, σ’ όλα τα
κανάλια, όλα τα σχετικά. Κι απ’ όλα αυτά κρατάω την εικόνα της εκπροσώπου μας.
Σαν ενσάρκωση πια της Διαχρονίας και της συμφιλίωσης αιώνων, έτσι όπως
φιλοτεχνήθηκε με τη βοήθεια πια τη δική μας.

Η ίδια, μια κοπέλα με ωραίο νεανικό χτένισμα, λιγάκι Μποτιτσέλι. Με μακρύ
επίσημο φόρεμα, αλλά τολμηρό και μοντέρνο. Μ’ ένα τραγούδι συμπαθώς μελωδικό,
αλλά και συμπαθώς απρόσωπο, και τραγουδισμένο στα αγγλικά. Για να απευθύνεται
δημοκρατικότατα σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη γκάμα γούστων και σε όσο το
δυνατόν μεγαλύτερο κοινό.

Και στην εικόνα αυτή, και λίγη Ελλάδα τώρα από πάνω. Κι εδώ είναι η δική μας
συμβολή στο styling, η πολύτιμη συνεισφορά των μισών εκφωνητών, σχολιαστών,
και κάθε λογής τηλεπαραθυράτων. Μια πινελιά Ελλάδα λοιπόν, σάλτσα Ελλάδα, νότα
Ελλάδα. Και ποια η Ελλάδα, η μάνα η Μία; Η παναρχαία. Όθεν; Γενική «της
Μαντούς»!

Σύμπτωση: στο τεύχος του Πολίτη που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες
αναδημοσιεύεται άρθρο του 1936 σχετικά με μια αναφορά της Μαντώς Μαυρογένους
κατά του Δημ. Υψηλάντη, «για την παρθενοφθορία της» – ξέρετε, το ξεπαρθένεμά
της. Το σχεδόν 70 χρόνων άρθρο, γραμμένο από τον Κ. Δ. Τριανταφυλλόπουλο,
διαπρεπή νομικό και εκ των συντακτών του Αστικού Κώδικα, είναι φυσικά σε
καθαρεύουσα, όχι απλή, ούτε αρχαΐζουσα, πάντως εξαιρετική καθαρεύουσα. Και
πάλι φυσικά – για 70 χρόνια πριν αλλά όχι και τόσο για σήμερα – η γενική, σ’
αυτήν την καθαρεύουσα, είναι πάντοτε «της Μαντώς».

Τι είναι όμως 70 χρόνια για μια παρθενορραφή στη γλωσσική μας ιστορία και στην
αναπαρθένευση της σχέσης μας με το Αρχαίο Κλέος;

Συμπέρασμα: λένε ότι πατώσαμε επειδή το τραγούδι μας δεν είχε στοιχεία
εντοπιότητας. Αν όμως τους είχαμε πει ότι το όνομα τουλάχιστον έρχεται από
παλιά, και η γενική του ειδικά έρχεται κατευθείαν από χρυσούν αιώνα κι από Παρθενώνα;