Παρατράγουδα με άλλοθι εθνικό

Κακοφωνίξ, kitsch και πράκτορες των ΗΠΑ

«Everyway that Ι Can» (που μεταφράζεται «θα μπω στην Ευρώπη με όποιον
τρόπο μπορώ») ήταν ο τίτλος του τραγουδιού της Σερτάμπ Ερενέρ στον φετινό
διαγωνισμό της Eurovision, ένα ακόμα kitsch θέαμα και – φευ – ακρόαμα με
ψάρια.

Ο μοναδικός λόγος για τον οποίον αξίζει να ασχοληθεί κανείς με το γεγονός,
είναι το ότι, όπως όλες, ανεξαιρέτως, οι διαγωνιστικές εκδηλώσεις, η
Eurovision έχει πολιτικό περιεχόμενο. Είναι, θα λέγαμε, ένας διαγωνισμός
σκυλάδικων, όπου η κάθε χώρα προβάλλει το εθνικό της λαϊκόν άσμα, δηλαδή, κατά
κανόνα, το χειρότερο τραγούδι και τον χειρότερο εκτελεστή, ο οποίος, μεταξύ
άλλων, οφείλει να έχει πάρει το Lower. Κανείς σοβαρός καλλιτέχνης δεν
συμμετέχει στη Eurovision, ένα είδος «Να η ευκαιρία» με
πατριωτικο-ανταγωνιστικές διαστάσεις: ίσως να φταίει η πλημμελής γνώση των
αγγλικών, ίσως το τρακ μπροστά στην επιτροπή που αποτελείται από ασόβαρους στο
τελευταίο στάδιο.

Εν πάση περιπτώσει, τώρα η Τουρκία σκάει από εθνική υπερηφάνεια, από
την οποία, δυστυχώς, ποτέ δεν πλαντάζει ώστε να ησυχάσουμε. Η συμμετοχή της
Τουρκίας σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις μού φαίνεται σκανδαλώδης: όχι επειδή η
Ευρώπη είναι μια κλειστή κοινότητα (δεν είναι, ούτε πρέπει να είναι), αλλά
διότι η Τουρκία σχετίστηκε μαζί της με κατακτητικούς πολέμους και
βαρβαρότητες, στις οποίες εξακολουθεί να επιδίδεται. (Εξυπακούεται ότι η
Ευρώπη δεν ήταν ποτέ αθώο θύμα). Όσο για το Ισραήλ – ένα ακόμα κράτος-serial
killer, που δεν τοποθετείται γεωγραφικά στην Ευρώπη (το έχω δει στο χάρτη) –
συμπληρώνει την έμμεση παρουσία των ΗΠΑ, με τη λογική ότι οι Εβραίοι
βρίσκονται παντού, πράγμα που ακούγεται, για να είμαι ειλικρινής, κάπως
απειλητικό. Οι Εβραίοι μπορούν να βρίσκονται παντού – ακόμα και στις
kitsch ευρωπαϊκές γιορτές – αλλά οι Ισραηλινοί;; Όπως έλεγε η
μακαρίτισσα η μαμά μου: τι θέλει η αλεπού στο παζάρι;

Από την άλλη πλευρά, σκέφτομαι πως η κακογουστιά και η κακοφωνία της
Eurovision ταιριάζει ταμάμ (να, ορίστε η τουρκική επιρροή) σε χώρες επιθετικές
και καθυστερημένες, που λαχταρούν να ανήκουν στην Ευρώπη, όπως μερικοί
νεόπλουτοι λαχταρούν να γίνουν μέλη σε αριστοκρατικές λέσχες. Η Eurovision,
όπου φέτος διακρίθηκε η Σερτάμπ Ερενέρ και αυτοτιμωρήθηκαν οι Βρετανοί (με
τους Κακοφωνίξ Τζέμινι: έφταιγαν, είπαν, οι μικροφωνικές, καθώς η στάση της
Βρετανίας στον πόλεμο στο Ιράκ: ας γελάσω), θα έπρεπε να μεταφέρει μονίμως την
έδρα της στα βάθη της Ανατολίας. Προτείνω την πόλη Καραγκιοσέ, που παραπέμπει
σε κάτι γνώριμο, βρίσκεται μάλιστα στα σύνορα της Αρμενίας, η μαύρη μοίρα της
οποίας οφείλεται κυρίως στους Τούρκους.

Κι όλ’ αυτά, επειδή η Eurovision είναι μια γιορτούλα, στην οποία
ταιριάζουν δυο-τρεις αμανέδες, μερικά τσιφτετέλια, χώρια οι χοροί της κοιλιάς.
Τέλος, για να δείξω κι εγώ τον πατριωτισμό μου – ο οποίος αμφισβητείται – θα
μπορούσα να δηλώσω συμμετοχή στη Eurovision, όπου υπόσχομαι ότι θα σας έβγαζα
ασπροπρόσωπους, υπό τον όρο να αποφευχθεί ο χορός της κοιλιάς και τα υπόλοιπα
οθωμανικά χούγια (να κι άλλη τουρκική επιρροή).