Ταξίδι στο παρελθόν του Κόσμου!

Τις τελευταίες ημέρες ένα καινούργιο κεφάλαιο έχει ανοίξει στην επιστήμη της
Κοσμολογίας, αφού οι μετρήσεις που έκανε ο δορυφόρος της NASA (WMAP)
αποκαλύπτουν για πρώτη φορά λεπτομερή στοιχεία για την κατάσταση που
επικρατούσε στον Κόσμο λίγο μόλις καιρό ύστερα από την «αυγή» του χρόνου. Η
διεθνής επιστημονική κοινότητα γνωρίζει, εδώ και λίγες εβδομάδες, ότι το
Σύμπαν στο οποίο ζούμε είναι επίπεδο, καθώς και την ιλιγγιώδη ταχύτητα με την
οποία διαστέλλεται.

Ο καθηγητής Φυσικής και ακαδημαϊκός κ. Δημήτρης Νανόπουλος, ο οποίος
πραγματοποιεί σήμερα το βράδυ έκτακτη ομιλία στην Ακαδημία Αθηνών, για να
παρουσιάσει τα νέα δεδομένα που προκύπτουν από τον αμερικανικό δορυφόρο,
εξήγησε στα «ΝΕΑ» πώς έγινε το άλμα πίσω στον χρόνο.

Ο WMAP τέθηκε σε ειδική, σταθερή, τροχιά (L2) γύρω από τη Γη τον Ιούνιο του
2001 και κατάφερε να υπολογίσει με πρωτοφανή ακρίβεια την ηλικία του Σύμπαντος
– 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια – αλλά και να διακρίνει, μέσα σε εκείνη την
αρχέγονη «σούπα», τα σπέρματα της μελλοντικής δημιουργίας των αμέτρητων
γαλαξιών που εμφανίστηκαν ύστερα από εκατομμύρια χρόνια!

«Στην αρχή όλα ήταν μια ομοιογενής “σούπα”», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Δ.
Νανόπουλος. «Υπήρχαν μέσα της κάθε είδους σωματίδια, όπως είναι τα κουάρτζ και
τα ηλεκτρόνια. Αυτό που δεν υπήρχε, ήταν η δυνατότητα αντίδρασης μεταξύ τους
για τη δημιουργία άλλων υποσυστημάτων. Το ηλεκτρόνιο δεν μπορούσε να βρει το
πρωτόνιο για να σχηματιστεί το υδρογόνο».

Εξαιτίας λοιπόν των τεράστιων θερμοκρασιών του Σύμπαντος, τη δεδομένη στιγμή,
τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια δεν μπορούσαν να σχηματίσουν ένα ξεχωριστό υλικό
σύστημα, αλλά παρέμεναν να τριγυρίζουν μακριά το ένα από το άλλο. Ανάμεσα σε
όλα τα σωματίδια υπήρχαν και τα φωτόνια, δηλαδή το φως. Αυτά όμως με τη σειρά
τους δεν είχαν τη διάθεση να ξεφύγουν από τα όρια εκείνης της αρχέγονης
«σούπας», αφού πήγαιναν και προσκολλούνταν σε κάθε φορτισμένο σωματίδιο που
έβρισκαν μπροστά τους.

Ο ακαδημαϊκός κ. Δημήτρης Νανόπουλος εξηγεί στα «ΝΕΑ» πώς η ακριβής ηλικία του Σύμπαντος, η ταχύτητα διαστολής του, η ενέργεια που έχει και η σύστασή του, αποτελούν ορισμένες από τις πληροφορίες που αποκωδικοποιήθηκαν με τη βοήθεια του δορυφόρου της NASA

Σε δεδομένη χρονική στιγμή, και ενώ μέσα σε εκείνον τον σκοτεινό κυκεώνα
άρχισαν να δημιουργούνται τα άτομα που είχαν ουδέτερο φορτίο, τα φωτόνια δεν
είχαν λόγο να παραμένουν προσκολλημένα σε φορτισμένα σωματίδια και έτσι
άρχισαν να διασπούν τον κλοιό ταξιδεύοντας προς κάθε κατεύθυνση.

«Από τότε, δηλαδή 380.000 χρόνια ύστερα από την εμφάνιση του Σύμπαντος,
ολόκληρο το σύστημα παύει να είναι σκοτεινό και γεμίζει φως». Τα φωτόνια
φθάνουν σ’ εμάς, τα βλέπει ο δορυφόρος και έτσι καταφέρνει να αποκωδικοποιήσει
για πρώτη φορά όλες τις πληροφορίες που μεταφέρουν, όσον αφορά εκείνη τη
σκοτεινή εποχή του Κόσμου.

Η μελέτη όμως των φωτονίων που συνέλαβε ο δορυφόρος, ήταν συναρπαστική
για έναν ακόμη λόγο. Το Σύμπαν, όπως το ξέρουμε σήμερα, κρύβει μέσα του
ανομοιογένειες και ανισοτροπίες. Το ηλιακό μας σύστημα, με τη δομή και τη
διάταξη που έχει, είναι αρκετά διαφορετικό από άλλες περιοχές του Σύμπαντος.
Αυτές οι ανισοτροπίες υπήρχαν ως πολύ μικροί πυρήνες 380.000 χρόνια ύστερα από
την εμφάνιση του Σύμπαντος, ίσως και νωρίτερα. Και καθώς το Σύμπαν
διαστελλόταν, μεγάλωναν αντίστοιχα και εκείνοι οι πυρήνες, ώστε να σχηματίσουν
αργότερα τα αστέρια και τους γαλαξίες. Τα φωτόνια που συνέλαβε ο δορυφόρος,
μιας και κυκλοφορούσαν ελεύθερα σε εκείνη τη «σούπα», έπεφταν πάνω στους
πυρήνες, χαλούσαν το φάσμα τους και λειτουργούσαν κατά κάποιον τρόπο σαν
φωτογραφική μηχανή. Το φιλμ που τράβηξαν το έφεραν σ’ εμάς, που τώρα το
εμφανίζουμε, για να κατανοήσουμε τη δομή του Σύμπαντος τότε, και να την
ελέγξουμε με τις γνώσεις που έχουμε σήμερα.

Κοντά στην «Αυγή του χρόνου»

Ο δορυφόρος έφθασε έξω από τις πύλες του Κοσμικού «Σιδηρού Παραπετάσματος».
Πριν από τα 380.000 χρόνια δεν είμαστε σε θέση, με την τεχνολογία που έχουμε,
να μάθουμε τίποτα περισσότερο για το Σύμπαν. Οι πληροφορίες των φωτονίων
φθάνουν ως εκεί. Όμως ξέρουμε ότι υπάρχει κάπου κρυμμένο ένα μικρό παράθυρο,
που στο απώτερο μέλλον θα μας αποκαλύψει την «Αυγή του χρόνου». Το παράθυρο
είναι τα νετρίνα και τα γραβιτόνια. Σωματίδια που αδυνατούμε να εξετάσουμε και
τα οποία, όταν θα φτιάξουμε τηλεσκόπια που θα μπορούν να αποκωδικοποιήσουν τις
πληροφορίες που μεταφέρουν, θα είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι συνέβη πριν
από 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια. Τα νετρίνα και τα γραβιτόνια, δεν
εγκλωβίστηκαν ποτέ σε εκείνη τη «σούπα». Είναι οι μόνοι αυτόπτες μάρτυρες της
εμφάνισης του Κόσμου.

Το αίνιγμα της «σκοτεινής ενέργειας»

Το Σύμπαν αποτελείται από πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα μπορούν να δουν
τα μάτια μας. Μόνο το 4% της σύστασής του κρύβεται πίσω από τα «άτομα». Ένα
συνηθισμένο δηλαδή υλικό από το οποίο δημιουργήθηκαν τα αστέρια και οτιδήποτε
άλλο μπορούμε να αγγίξουμε τριγύρω μας.

Το 23% αποτελείται από τη «σκοτεινή ύλη». Είναι μια μυστηριώδης ουσία που
δεν μπορούμε να δούμε και η οποία διαφέρει στην εσωτερική της σύσταση από τα
άτομα. Η σκοτεινή ύλη που έπεσε στην αντίληψη του δορυφόρου WMAP, δεν εκπέμπει
φως, όπως η συνηθισμένη μορφή της ύλης, γι’ αυτό και μπορούμε να την
ανιχνεύσουμε εμμέσως από τη βαρύτητά της.

Τέλος απομένει ένα 73%, όπου κυριαρχεί μια αινιγματική μορφή ενέργειας, μια
«σκοτεινή ενέργεια», η οποία δρα ως ένα είδος αντιβαρυτικής δύναμης και
ευθύνεται για τη συνεχή διαστολή του Σύμπαντος με ιλιγγιώδη ρυθμό.

INFO

Η ομιλία του καθηγητή Δημήτρη Νανόπουλου με θέμα «Αναζητώντας τον χαμένο
Συμπαντικό Χρόνο», θα πραγματοποιηθεί απόψε στις 20.00 στην Ακαδημία Αθηνών
(Πανεπιστημίου 28).