MATIEΣ H κτηνωδία

Δεν είναι, ας μού επιτραπεί η έκφραση, «οπαδική υστερία» η κτηνωδία στον
Λαγκαδά – το κάψιμο ενός σκύλου με μαυρόασπρο τρίχωμα, άρα …Παοκτζή, από
οπαδούς του Άρη. Είναι, κατά τη γνώμη μου, «σημείο των καιρών». Των άθλιων
καιρών που ζούμε, όχι τώρα, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια. Θυμάμαι, επί
παραδείγματι, τα δικά μου: λίγο μετά την Κατοχή, στη γειτονιά μου, το πιο
διαδεδομένο παιχνίδι της πιτσιρικαρίας ήταν ο βασανισμός των ζώων. Δηλαδή:
πιάναμε ένα σκύλο και δέναμε στην ουρά του 5-6 άδεια τενεκεδάκια. Ύστερα, τον
αφήναμε. Ο σκύλος τό ‘βαζε στα πόδια, ενώ τα τενεκεδάκια χτυπούσαν στις πέτρες
του χωματόδρομου, σηκώνοντας μιαν απίστευτη φασαρία. Το φουκαριάρικο το ζώο,
μ’ αυτό τον σαματά πίσω του, ετρομοκρατείτο! Έτρεχε σαν τρελό, πέρα δώθε, και
δεν εύρισκε ησυχία. Κι εμείς, οι «ξύπνιοι», διασκεδάζαμε…Υπήρχαν, όμως, και
χειρότερα: τα μεγαλύτερα παιδιά, 15άρηδες και 16άρηδες, ρίχνανε νέφτι στα
πισινά των σκύλων, που ούρλιαζαν από τους πόνους και δεν μπορούσαν να σταθούν
πουθενά! Αφήνω τους λάκκους με τον ασβέστη, έξω από τις οικοδομές, όπου κάθε
μέρα πετιόντουσαν, πάντοτε από παιδιά, δυο και τρεις γάτες!

H κτηνωδία, τότε, ήταν στην ημερησία διάταξη. Παίζαμε πετροπόλεμο με κοτρώνες
μεγέθους γροθιάς και προσπαθούσαμε να σπάσουμε ο ένας το κεφάλι του άλλου, να
δούμε αίματα και να ευφρανθούμε! Αλλά, είπα από την αρχή: ήταν τέτοιοι οι
καιροί. Στους δρόμους, βλέπαμε πτώματα κομμουνιστών και «εθνικιστών», που
κυνηγιόντουσαν με τα πιστόλια στα χέρια, κοπέλες σερνόντουσαν κλωτσηδόν προς
την πλατεία Κυριακού από 5-6 μαγκλαράδες για να υποστούν το κούρεμα της
ξεφτίλας, επειδή είχαν συλληφθεί να κρυφομιλούν με νεαρούς! Και άλλα πολλά…

Πριν από 4-5 χρόνια, στο γήπεδο της Λεωφόρου, συνέβη κάτι που μ’ έκανε να πάθω
σοκ: οι φίλαθλοι είχαν πάψει να παρακολουθούν το ματς (στο οποίο, σημειωτέον,
η ομάδα τους, ο Παναθηναϊκός, παίζοντας πολύ ωραία, είχε βάλει δύο γκολ) και
έσπαγαν καθίσματα, για να τα πετάξουν στον αγωνιστικό χώρο. Όλ’ αυτά,
χωρίς καμιά αφορμή! Το γεγονός, θυμάμαι, είχε συγκλονίσει και τον Γ.
Βαρδινογιάννη, ο οποίος έκοψε την μπάλα από τους χουλιγκάνους για μεγάλο
χρονικό διάστημα.

Τι θέλω να πω; Τούτο: οι «Αρειανοί» που κάψανε τον σκύλο, οι νεαροί που
δημιουργούν συνεχώς φασαρίες στις κερκίδες, επιτίθενται σε αστυνομικούς και
σπάνε στους δρόμους βιτρίνες καταστημάτων ή καίνε αυτοκίνητα δεν είναι
φίλαθλοι. Είναι έφηβοι, που δύσκολα διακρίνουν γύρω τους κάποιο φως. Είναι
απελπισμένα παιδιά, που, για πάρα πολλούς λόγους, αισθάνονται στο περιθώριο.
Κι αυτό, νομίζω, πρέπει όλους να μας προβληματίσει. Και κυβέρνηση και κόμματα
και Τύπο.