Γιουροβιζιονικοί τσιφτετελισμοί

Προσπάθησε πολύ, τα κατάφερε καλά πλην όμως μείναμε καρφωμένοι στην 17η θέση. Είναι προφανές ότι το γιουροβιζιονικό πανηγύρι θέλει και πολλά ακόμη που εμείς δεν τους δίνουμε σημασία

«Παιζόμαστε», μας έλεγαν, «παιζόμαστε», μας ξανάλεγαν. Τελικώς παραμένουμε
ά-παιχτοι στη Γιουροβίζιον. Δεν μας παίζουν. Και αυτή τη φορά τα κάναμε όλα,
στίχοι στα αγγλικά, καλή η φωνή της Μα-d-ους, ούτε ίχνος μπουζούκι και άλλους
τέτοιους ύποπτους τοπικιστικών υπαινιγμών ήχους, άριστα τα αγγλικά στις
συνεντεύξεις Τύπου, πάρτι κάναμε, καλά λόγια για όλους είχαμε και επιπλέον
περιβάλαμε με θετική ενέργεια την ελληνική αποστολή, ούτε καβγάς, ούτε
αμφισβήτηση, άξια και με τη νίκη είπαν όλοι. Δεν έπιασαν τα μαγικά.

Να φταίει το ενδυματολογικό; H αλήθεια είναι ότι δεν τραγουδάς τον
έρωτα και την πίστη σε έναν άνδρα, ότι δεν θα τον εγκαταλείψεις και θα
πεθάνεις γι’ αυτόν, με φουστάνι σαδομαζοχιστικών επιρροών, αβυσσαλέο το
ντεκολτέ, σφιχτοδεμένο σε λουριά. Αλλού οι στίχοι, αλλού η φαντασία. Σύγχυση.
Τα σωματικά προσόντα, βεβαίως, της Μα-d-ους εφάμιλλα των φωνητικών, αλλά
φαίνεται θέλει πολλή σκέψη το ζήτημα. H Τουρκάλα Σετάμπ αντιθέτως βγήκε με το
τσιφτετελάκι της σε ποπ λάιτ διασκευή, ξεσηκωτικό, ντυμένη χανούμ σε εκδοχή
Γκοτιέ και με μπαλετάκι μια χούφτα ουρί να λικνίζονται με τα γοφάκια τους και
τις κοιλίτσες έξω. Πήρε τους ρούμπους και βγήκε πρώτη. Έπειτα από έναν δύσκολο
χειμώνα, με έναν πόλεμο να βαραίνει συνειδήσεις και τις αγορές να μη λένε να
ανασάνουν η Γιουροβίζιον φάνηκε πως θέλει να ξεσπαθώσει με μουσικούλα που να
κουνάει το κορμί από τη θέση του.

Έκπληξη, λέει, το Βέλγιο, που κονταροκτυπήθηκε με την Τουρκία, γιατί το
τραγούδι δωρικής παρουσίασης και πιο έθνικ από όλα με κέλτικες επιρροές, δεν
το υπολόγισαν οι στοιχηματίες. Φαίνεται, όμως, πως ξύπνησε εναλλακτικές
συνειδήσεις του ευρωπαϊκού κοινού και το προτίμησε. Το ίδιο και ο Αυστριακός,
που βγήκε με ένα μακό και τραγουδάκι σε παιδικό ρυθμό, πλην όμως οικολογικών
ανησυχιών, με χιουμοριστικά κουνήματα και σουμπιντουάουες ντυμένες ζωάκια της
άγριας φύσης και κέρδισε ρούμπους και εντυπώσεις.

E, να αυτό είναι η Γιουροβίζιον, ένα πανηγύρι με χρώματα, φώτα,
κουνήματα που όλα κάτι θυμίζουν, μια μίμηση παιδικότητας, που δίνει την
ψευδαίσθηση της ανεμελιάς. Τα τραγούδια, οι στίχοι όλα, μοιάζουν με τα περσινά
και τα προπέρσινα αλλά και μεταξύ τους. Ακριβώς όπως τα παιδιά αγαπούν την
επανάληψη του ίδιου γιατί τους δίνει ασφάλεια, έτσι και η Γιουροβίζιον
συναντιέται στη λαχτάρα για παιδικότητα, για το απελευθερωτικό κιτς με την
επιβολή του κανόνα ενός μέσου όρου μουσικής, με γνωστούς ήχους, όπου η
πρωτοτυπία δεν θα απειλεί την ομοιομορφία, αλλά θα την υπογραμμίζει. Έχει
βεβαίως κανόνες, που τους απείλησαν οι Tatu, το «άτακτο» ζευγάρι των κοριτσιών
που άφησε να διαρρεύσουν φήμες ότι θα εκδηλώσει τον έρωτά του στη σκηνή με
χάδια και φιλιά. Βγήκε και τραγούδησε προτείνοντας «χαλαρά», με μακό και τζιν
και πήρε επίσης πολλούς ρούμπους. Άδικα ανατρίχιασαν από προσμονή οι
σκανδαλοθήρες και οι γιουροβιζιονοπουριτανοί.

Το σόου φεστιβαλικό, τα εφέ διαστημικά, μέχρι και σύνδεση με το
Διάστημα είχε και μίλησαν οι αστροναύτες του διαστημικού σταθμού, τέτοια
παγκοσμιότης. Οι ενδυματολογικές επιλογές έφτιαξαν το κέφι, όπως το χρυσαφί
κοστούμι της ευτραφούς Ολλανδής, το αποκαλυπτικό μαγιό-κοστούμι της
καλλίγραμμης Κροατής, αλλά ήταν πιο συγκρατημένο το γούστο από άλλες χρονιές.

Σε μας μένει ο καημός της νίκης, έστω μιας αξιοπρεπούς θέσης – σε
κανένα δεν αρέσει να χάνει. Φταίει ότι μας φθονούν για το πνεύμα και την
ομορφιά μας; Φταίνε οι ισορροπίες και αλληλοϋποστηρίξεις κρατών; Τι να πει
κανείς; Και εκείνο το βασανιστικό εθνικό στρες της «ταυτότητας», πού το πάμε;
Ο φόβος της άλωσης από τις φραγκοσυνήθειες; Επόμενο ανακλαστικό η απόλυτη
άλωση. Στίχοι αγγλικοί, πιθηκισμοί, αντιγραφές και μετά το σύνηθες
αυτομαστίγωμα «ποίοι είμαστε, πού πάμε», Δύση ή Ανατολή, συρτάκι ή μήπως
τσάμικος ή μπαλάντες και αγγλοσαξονικό ποπ.

Χαλαρά. Αυτό είναι το σύνθημα του γιουροβιζιονικού πανηγυριού, απλώς η
χαλαρότης σε μεγάλη ηλικία απαιτεί αυτοπεποίθηση και οργάνωση. Και η τέχνη της
μουσικής; Αυτή παρεμπιπτόντως μπορεί να προκύψει. Απλώς μείναμε με το
παράπονο. Αφού κι εμείς τσιφτετελιζόμαστε, γιατί οι διπλανοί τα κατάφεραν να
τσιφτετελιστούν καλύτερα;

Θέματα πολιτικής και μάρκετινγκ

Μια προσεκτική ματιά στις ψηφοφορίες δείχνει, πάντως, πως το ευρωπαϊκό
πανηγυράκι της Γιουροβίζιον μάλλον έχει σχέση με τον τρόπο που ο ένας λαός
«βλέπει» τον άλλον παρά με την ποιότητα των τραγουδιών. Για παράδειγμα, δεν
μπορούμε να μη διαπιστώσουμε ότι σε μια εποχή που ο Μπλερ έχει ξεσηκώσει
αντιδράσεις στις ευρωπαϊκές συνειδήσεις η Βρετανία δεν πήρε ρούμπο, ότι οι
Γαλλο-Βέλγοι υπερηφάνως μίλησαν τα γαλλικά τους, επιδεικνύοντας τη
διαφοροποίησή τους από τον αγγλοσαξονικό γιουρο-πολτό, ότι τα τραγούδια που
προτιμήθηκαν είχαν έθνικ χροιά. Τα σημάδια δείχνουν ότι ο πόλεμος, και η πτυχή
της παγκοσμιοποίησης που τον επέβαλε, έφερε και μια στροφή στις
γιουροβιζιονικές προτιμήσεις. Σε μια τέτοια εποχή εμείς πήγαμε με αυθεντικό
αγγλοσαξονικό προϊόν, αφού έχει προηγηθεί ένα αλαλούμ γιουροβιζιονικών μας
αναζητήσεων, από μπουζούκι μέχρι μπαλάντα και βάλε.

Λένε πως στο γλέντι φαίνονται οι καημοί του καθενός. Δεν μπορεί να απαξιώνεις
το πανηγύρι και μετά να διεκδικείς και πρωταγωνιστικό ρόλο. Γίνεσαι γραφικός.
Δεν θέλουμε γιατί ως λαός διαθέτουμε υψηλότερη κουλτούρα στη μουσική; – που
λέει ο λόγος. Με γεια μας. Αλλά να μην κατηγορούμε τις δημόσιες σχέσεις και
τις μεγάλες διαφημιστικές εκστρατείες που κάνουν όλοι οι υπόλοιποι – κυρίως οι
«μικροί» της Ευρώπης – για να κερδίσουν συμπάθειες. Ούτε επειδή για πρώτη φορά
οργανώσαμε ένα EPT-ικό σόου και συνοδέψαμε με ευχές τη συμμετοχή μας, πείσαμε
ότι «παίζουμε» γιουροβιζιονικώς. Όσο για εκείνη τη «μαγεία» της Γιουρβίζιον,
που έλεγε και ξανάλεγε η Δάφνη Μπόκοτα, αιτιολογώντας με τη μεταφυσική τις
αλλαγές στην ψηφοφορία, ε, μην είμαστε και ούφο, μάρκετινγκ είναι.