[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Οι φετινές εξετάσεις των παιδιών της Γ’ Λυκείου στην Ιστορία περιελάμβαναν,
μεταξύ άλλων, και το ακόλουθο θέμα: αναλύστε τα αίτια για τα οποία ο Ελ.
Βενιζέλος ηττήθηκε στις εκλογές του 1920. Οι καλοί μαθητές έγραψαν ότι η ήττα
του πρωθυπουργού, που δημιούργησε την Ελλάδα «των πέντε θαλασσών και των δύο
ηπείρων», οφειλόταν στην κόπωση του εκλογικού σώματος, από τη συνεχή παρουσία
των βενιζελικών στην κυβέρνηση, κι ακόμη στην κόπωση της κοινωνίας από τους
συνεχείς πολέμους. Ο ίδιος ο Βενιζέλος σε ένα γράμμα του στην Πηνελόπη Δέλτα,
καταστενοχωρημένος από την ήττα, αναφέρει με απόλυτη ειλικρίνεια «είχα
σχηματίσει το όνειρο ότι ο ελληνικός λαός με ακολουθεί» (στους στόχους του).
Προς τι η αναφορά;

«Το έργον μου»

A, τίποτε το σοβαρό. Απλώς για να θυμίσουμε ότι, πρώτον, «η Ιστορία διδάσκει»,
και, δεύτερον, ότι «η Ιστορία (συνήθως…) επαναλαμβάνεται»! Δεν είναι
εξακριβωμένο ποιες είναι οι γνώσεις περί την Ιστορία του… μαθητή
Κωνσταντίνου Σημίτη του Γεωργίου, αλλά καλού-κακού ας ρίξει καμιά κλεφτή ματιά
στο Εγχειρίδιον Ιστορίας της Νεώτερης Ελλάδος. Δεν είναι κακό, πού και πού να
φρεσκάρει κανείς τις γνώσεις του. Αντιθέτως, όσον αφορά περιπτώσεις όπως η
δική του, κάτι τέτοιο επιβάλλεται, για να εξαχθούν και τα ανάλογα (ωφέλιμα)
συμπεράσματα. Ίσως έτσι απαντήσει στο βασικό ερώτημα. Ήτοι, αν ο Βενιζέλος
έχασε τις εκλογές όντας ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Ελλάδας, γιατί εγώ θα τις
κερδίσω επικαλούμενος «το έργον» μου; Αρκεί; ΄H μήπως πρέπει να κάνω και κάτι
άλλο;

H σκονισμένη βιτρίνα

H αλήθεια είναι ότι όλοι κάτι κάνουν, αλλά το θέμα είναι προς ποια κατεύθυνση
το κάνουν. Διαβάζω εδώ κι εκεί ότι η κυβέρνηση θα παρέμβει, λέει,
αποτελεσματικά στο θέμα των πτωχεύσεων διαφόρων μικρομεσαίων επιχειρήσεων,
έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να μη χάσουν την δουλειά τους. Κι εκεί που
ετοιμάζεσαι να πεις «μπράβο» και «θερμά συγχαρητήρια» για την έκφραση του
κοινωνικού κράτους, κολλάει το μυαλό σου, σε κάτι περίεργα ονόματα. «Μινιόν»
για παράδειγμα. Κρατική παρέμβαση, αν θυμάστε, είχε εκδηλωθεί όταν πτώχευσε η
επιχείρηση, αλλά αν δεν με γελούν τα μάτια μου κάθε φορά που περνάω από την
Πατησίων, κλειστό είναι το κατάστημα. Με τον ίδιο τρόπο θα παρέμβει το κράτος;
Για να ξέρουμε. Γιατί κάτι ωραίες ιδέες του στυλ «θα το λειτουργήσουν οι
εργαζόμενοι», παραμένουν ακόμη ως έκθεμα σε μια σκονισμένη βιτρίνα του
«Μινιόν»…

H ακρίβεια

H άλλη μεγάλη πλάκα, με την κρατική παρέμβαση, αφορά την ακρίβεια. Στον πανικό
που τους έχει πιάσει, μη και τους χρεώσουν ότι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν
την ακρίβεια, έχουν χάσει κάθε πολιτικό ανακλαστικό. Προχθές βρέθηκαν να
απολογούνται γιατί λέει τα… κεράσια έχουν 20 ευρώ το κιλό! Κι άκουγες τους
αρμόδιους υπουργούς να επιχειρηματολογούν… διαβεβαιώνοντας τους ανησυχούντες
Έλληνες, που ξυπνούν το πρωί, και το μόνο τους μέλημα είναι αν θα… φάνε
σήμερα κεράσια, ότι «όπου να ‘ναι ομαλοποιείται η κατάσταση στην αγορά».
Στεναγμοί ανακούφισης ακούστηκαν σε όλη τη χώρα, έπειτα από αυτό. Κι ύστερα
γέλια, ασταμάτητα. Για το κωμικό του πράγματος. Που στην ταραχή τους, ένας δεν
σκέφθηκε να πει, ότι δεν χάλασε ο κόσμος, ρε παιδιά, αν δεν φάμε κεράσια στις
20 Μαΐου, και μάλιστα κεράσια εισαγωγής, από την Ισπανία! Έλεος πια…

Πόσοι κλείνουν, πόσοι ανοίγουν

Έλεος πρέπει επίσης να επιδείξει η κυβέρνηση και προς όλους μας, και να πάψει
να μας βομβαρδίζει με στοιχεία, τα οποία επιβεβαιώνουν απλώς ότι «οι αριθμοί
δεν λένε πάντα την αλήθεια». Συνέβη, ό, τ ι συνέβη, με το κύμα των πτωχεύσεων,
σωστά; Ποιο ήταν το κεντρικό επικοινωνιακό (προπαγανδιστικό) επιχείρημα της
κυβέρνησης; Ότι ναι μεν έκλεισαν το 2002 περίπου 250.000 μικρομεσαίες
επιχειρήσεις, αλλά το ίδιο διάστημα άνοιξαν 370.000 επιχειρήσεις. Φοβερό
επιχείρημα. Ποιος το σκέφθηκε πρώτος να του απονείμουμε εύσημα; Και μαζί να
του υποβάλουμε το ακόλουθο, μικρό ερώτημα: είναι ίδιο πράγμα να ανοίγει
κοπελίτσα απόφοιτος του «Αμάραντου» κομμωτήριο στη γειτονιά, με το να
κατεβάζει ρολά η μικρομεσαία αλυσίδα καλλυντικών «Υβόννη», που απασχολούσε 120
εργαζομένους; Πάσα απάντηση δεκτή, από τους κυβερνητικούς (οικονομικούς, και
άλλους) εγκεφάλους…

Θυμάται κανείς τη δίκη;

H αναφορά σε εγκεφάλους παρέπεμψε για λόγους που ασφαλώς έχουν να κάνουν με…
λογικά άλματα, στη συνεχιζόμενη δίκη της 17 Νοέμβρη (την αποκληθείσα και δίκη
του αιώνα, τρομάρα μας!). Θυμάται κανείς τη διεξαγωγή της; Παρακολουθεί κανείς
τι γίνεται στον Κορυδαλλό; Ελάχιστοι πλέον. Όσοι πάντως δείχνουν ένα
ενδιαφέρον, δεν μπορεί να μη διάβασαν τη δήλωση Γιωτόπουλου, με την οποία
έβαλε κατά του δικαστηρίου και της πολιτείας. Ο κατηγορούμενος έχει παράπονα.
Θεωρεί ότι τα στοιχεία της δίκης είναι κατασκευασμένα. Ότι το αποτέλεσμα είναι
προαποφασισμένο. Και παρομοιάζει περίπου τον εαυτό του με τους αγωνιστές του
’21 που κλείστηκαν στις φυλακές σε στημένες δίκες. Ήμαρτον…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ευτυχώς που τελείωσε το ντέρμπι

Τυχεροί είναι οι ποδοσφαιροπαράγοντες που τέλειωσε, όπως τέλειωσε, το ντέρμπι
μεταξύ Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού και δεν σημειώθηκαν ευρείας εκτάσεως
επεισόδια. H τύχη τους έχει να κάνει με τη συνέχιση του πρωταθλήματος και την
επόμενη περίοδο. Πληροφορίες από πηγές που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση,
υποστηρίζουν ότι «έτσι και δεν τέλειωνε ο αγώνας από επεισόδια», η απόφαση της
κυβέρνησης θα ήταν «να διακοπεί το πρωτάθλημα». H κυβέρνηση γνωρίζει ότι πλέον
το ελληνικό πρωτάθλημα προσφέρει οικονομικά ελάχιστα από το ΠΡΟ-ΠΟ (άρα δεν
χάνει σχεδόν τίποτε το κράτος, αν διακοπεί…). Μετεξελίσσεται όμως σε μέγα
κοινωνικό πρόβλημα. Χιλιάδες αστυνομικοί κινητοποιούνται κάθε εβδομάδα, για να
αποτρέψουν καταστροφές, τραυματισμούς, λεηλασίες, οδομαχίες, συγκρούσεις. Άσε
η ανθρώπινη κτηνωδία που έκανε την εμφάνισή της στον Λαγκαδά με την πυρπόληση
του σκύλου. Αυτή τη φορά η «παρτίδα» σώθηκε στο τσακ. Την επόμενη όμως,
αγαπητοί πρόεδροι, σας βλέπω χωρίς απασχόληση…