Yπερφυσικές μπεμπέκες

Τρώει, πίνει και ουρλιάζει ακριβώς σαν μωρό παιδί η Ρούλα του «Wall» και κατάφερε το κανάλι να την κάνει ηγερία του εγχώριου παλιμπαιδιστικού κινήματος

Κλάμα, πολύ κλάμα. Κάθε τρεις και λίγο ξεσπάει σε κλάματα. H μικρή Ρουλίτσα
κάθεται και κλαίει, γιατί δεν την παίζουνε οι φιλενάδες της… Το παιδικό
ποιηματάκι, για μια Ελένη εκείνο, εξέφραζε μια μεγάλη αλήθεια για την παιδική
ψυχή. Τι άλλο κάνει ένα παιδάκι όταν αισθάνεται ότι δεν είναι αποδεκτό από
τους συνομηλίκους, πώς μπορεί να διεκδικήσει την προσοχή και την αγάπη τους
εφόσον δεν έχει τα εφόδια εκείνα μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας, ώστε είτε
να μη νοιάζεται αν το «παίζουν» ή όχι, ασφαλές και σίγουρο ότι θα το «παίξει»
μια άλλη παρέα, είτε να επιχειρηματολογήσει, να διεκδικήσει, αφού κάνει την
αυτοκριτική τού «γιατί δεν με παίζουν» και διορθώσει όσα απομακρύνουν τους
άλλους. Κάθεται και κλαίει το βρέφος και εμείς το κανακεύουμε. Σώπα, μωρό μου!

Να, που βλέπουμε να έχει την ίδια ακριβώς συμπεριφορά και να ζητάει το
ίδιο κανάκεμα και κυρία υπερώριμη, που προβάλλεται περίπου σαν «μασκότ» του
ριάλιτι «The Wall», μια κυρία Ρούλα, παλιμπαιδίζουσα με σκανδαλώδη γελοιότητα
πλέον και αυτοεκτιθέμενη, προς τέρψιν της παραγωγής του ριάλιτι, που διαρκώς
προβάλλει τα κλαψουρίσματά της και τους καβγάδες της. Σε αυτήν την ηλικία
βεβαίως, ο καθείς είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Ωστόσο, η
μωρο-καβγαδίζουσα κ. Ρούλα έχει αναδειχθεί περίπου σε σύμβολο της
κουτσομπολικής τηλεόρασης, ασχολούνται μαζί της, προβάλλουν τους καθημερινούς
της καβγάδες με πολύ νεώτερές της συμπαίκτριες, διχάζεται το κοινό, από τη μια
οι υποστηρικτές της και από την άλλη οι πολέμιοι, που όμως δεν κατακρίνουν την
βλακώδη συμπεριφορά μιας κυρίας που αυτοεξευτελίζεται, απλώς υποστηρίζουν τις
συμπαίκτριές της με τις οποίες βρίσκεται διαρκώς στα μαχαίρια. Και τηλεφωνούν
στις μεσημεριάτικες Τατιανειάδες και επιχειρηματολογούν, και οι μεν και οι δε,
ενώ πάνελ από «προσωπικότητες», που ανέδειξε η τατιανική τηλεόραση του
απομεσήμερου, συμμετέχουν, αναπτύσσοντας σοβαρά σοβαρά τις απόψεις τους.

Στο μεταξύ, οι πιο κρίσιμες στιγμές των διενέξεων της εν λόγω κυρίας
προβάλλονται κατ’ αποκλειστικότητα, φυσικά, και από τον «Πρωινό Καφέ». Τις
προάλλες προβαλλόταν σε επανάληψη το βίντεο με τον καβγά για τα κουτάλια. Τα
‘ψαχνε μια μικρή που είχε αναλάβει στη λεγόμενη «βίλα» να τα πλύνει, «πού
πήγαν τα κουτάλια» αναρωτιέται, το ακούει η κ. Ρούλα που έτρωγε με κουτάλι το
γιαούρτι της, το εκλαμβάνει ως μομφή εναντίον της – γύρευε γιατί – και πετάει
το μπολ, σηκώνεται επάνω και αρχίζει να ουρλιάζει με το γιαούρτι να γλιστράει
από το στόμα της και τον φακό να κάνει ζουμ στο ωραίο θέαμα. Να, τέτοιες
σκηνές απολαμβάνει το φιλοθέαμον κοινό και μετά παίρνει θέση. Γιατί η κυρία
Ρούλα, με το σουξέ που έχει στις κουτσομπολοεκπομπές, έχει γίνει ένα είδος
συμβόλου της απελευθέρωσης από τις συμβάσεις της ηλικίας και της καλής αγωγής,
του αφασικού παλιμπαιδισμού και της ανευθυνότητας. Γι’ αυτό και είναι η
αγαπημένη όλων αυτών των εκπομπών που τρέφονται από τον σουσουδισμό και τον
γκλάμουρ κρετινισμό, είναι το πεδίο στο οποίο αναπτύσσονται αποθεώνοντας την
αφασία και απενοχοποιώντας τους αφασικούς. Χρήσιμη η συμβολή τους ενδεχομένως,
σε μια εποχή που η πραγματικότητα κάνει τους ανθρώπους να μη θέλουν να είναι
υπεύθυνοι ούτε για τον κόσμο ούτε για τον εαυτό τους – αυτό άλλωστε καλλιεργεί
και η καταγγελτική τηλεόραση κανακεύοντας τους ουρλιάζοντες αδικημένους από
την κοινωνία και το κράτος-τροφό.

Δεν μπορεί όμως, να μη μας βάλει σε σκέψεις, όχι η συμπεριφορά της κ.
Ρούλας, αλλά η συμπεριφορά της παραγωγής που την σιγοντάρει στις παλαβομάρες
της ακριβώς για να καταναλώνονται, θεωρώντας την ίδια και το κοινό έτοιμους να
βυθιστούν στον θαυμασμό της σαχλότητας, την οποία χαρακτηρίζουν μάλιστα
«αυθορμητισμό». Το ‘χουμε χάσει μήπως;