Παρωδίες… ψυχών

Περνάει το πρώτο δεκάλεπτο, λες: «Ο σκηνοθέτης με μπάζει στην εποχή, γαλλική
επαρχία του 19ου αιώνα». Περνάει το επόμενο δεκάλεπτο, λες: «Ο σκηνοθέτης
σκιαγραφεί τους χαρακτήρες των ηρώων του». Φτάνεις μετά τη μέση, λες: «Νάτη,
πετιέται, ξεσπάει η σύγκρουση»… Απομένουν τα δέκα τελευταία λεπτά, από τα
120′, λες: «Ας κάτσω καλύτερα στην πολυθρόνα του σινεμά, όπου να ‘ναι οι
“Άγριες ψυχές” (Les ames fortes) θα πουν τον τελευταίο και ακραίο λόγο
τους»… Και ξαφνικά ανάβουν τα φώτα, το φιλμ τελείωσε!

Όσο υπερβολικό κι αν μοιάζει το παραπάνω, έτσι ακριβώς, δυστυχώς, είναι. Με το
που ανάβουν τα φώτα, αναρωτιέσαι: «Εγώ είμαι χαζός και δεν κατάλαβα, δεν είδα
πουθενά “άγριες ψυχές”»; Ρωτάω τους φίλους μου, τον Δημήτρη και την Αντιγόνη –
είδαμε μαζί με την ταινία, όχι όπως στο «Matrix» που μας απαγόρευε η εταιρεία
να συνοδευόμαστε, μην τυχόν και χάσει κανένα εισιτήριο! Απορούν κι αυτοί…

Σύμφωνα, λοιπόν, με το στόρι των «Άγριων ψυχών» – από το βιβλίο του Ζαν Ζιανό
– του Χιλιανού σκηνοθέτη Ραούλ Ρουίζ που ζει και εργάζεται μόνιμα στη Γαλλία,
στην οποία βρέθηκε μετά το πραξικόπημα στον Αλιέντε, συμβαίνουν τα εξής: Μια
νεαρή γυναίκα – το τοπ μόντελ Λετίσια Κάστα, το νέο… σύμβολο της
Μασσαλιώτιδας! – το σκάει με τον μνηστήρα της από την ασφυκτική επαρχία και
φτάνουν στη μεγάλη πόλη προς αναζήτηση καλύτερης ζωής… Εκεί συνειδητοποιεί
το ανεξέλεγκτο πνεύμα της. Και συναντά μία εξίσου «άγρια ψυχή». Την πλούσια
και μυστηριώδη μαντάμ Νιμάνς – Αριέλ Ντομπάσλ – που ζει μαζί με τον «φευγάτο»
και σικ σύζυγό της – Τζον Μάλκοβιτς – οι οποίοι αποφεύγουν ή σνομπάρουν… την
πλειονότητα των κατοίκων που τους κουτσομπολεύουν…

«Άγριες ψυχές» χωρίς ψυχισμό και πάθος με τους Τζον Μάλκοβιτς, Αριέλ Ντομπάσλ

«Δεν μπορεί να θέλεις να δεις α λα Λουί Μπουνιουέλ την μπουρζουαζία ως
“ανοργασμική” και τον λαό ως “φτωχοδιάβολο” με χαλαρούς ηθικούς φραγμούς,
χωρίς να τους σαρκάζεις και τους δύο. Το μόνο που θα καταφέρεις, είναι να
γίνεις γραφικός εικονογράφος. Και ο Ραούλ Ρουίζ εκεί καταλήγει – κακά τα
ψέματα», λέει ο Δημήτρης.

Συμφωνούμε μαζί του και αναρωτιόμαστε: Τι είναι αυτό που έχει κάνει τους
Γάλλους να θεωρούν «μεγάλο» δημιουργό τον Ραούλ Ρουίζ γιατί ό,τι δικό του
έχουμε δει μέχρι τώρα – «Τρεις ζωές κι ένας μόνο θάνατος», «Γενεαλογία ενός
εγκλήματος», «H κωμωδία της αθωότητας», «Ο ξανακερδισμένος χρόνος» – ναι μεν, αλλά…

Ούτε Bollywood ούτε Hollywood

Σαν το ψάρι έξω από το νερό… Τι να κάνει κι αυτό; Θα σπαρταρίσει, θα
σπαρταρίσει κι αν δεν το ρίξεις πάλι στο νερό, θα τα… τινάξει. Έτσι, σαν
ψόφιο ψάρι είναι και το «Bοllywood – Hollywood», της Ντίπα Μέχτα, που αλλιώς
είχε ξεκινήσει (είχε κερδίσει τη Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ Καννών για την
πρώτη ταινία της «Sam and Me»).

Το καταιγιστικό μελό σινεμά της Βομβάης, που παράγει εκατοντάδες ταινίες κάθε
χρόνο τις οποίες απολαμβάνουν εκατομμύρια Ινδοί, θέλει να σατιρίσει η κωμωδία
της Μέχτα. Έναν κινηματογράφο που «αντιγράφει» τον χολιγουντιανό και γι’ αυτό
τον αποκαλούν Bollywood.

Με αστραφτερό και χλιδάτο κιτς – πλούσια οικογένεια Ινδών του Καναδά – και με
όλα τα κλισέ του μελοδράματος – γιος Ινδο-γιάπης που τον κάνουν ό,τι θέλουν
μαμά – γιαγιά και αναγκάζεται να τους παρουσιάσει μία «συνοδό» ως μέλλουσα
σύζυγο, γιατί αυτές θέλουν να είναι οπωσδήποτε από τη χώρα τους η νύφη – η
Ντίπα Μέχτα στήνει μία «ακριβή» α λα φο παραγωγή, αλλά τι τα θες…

Σάτιρα χωρίς γέλιο από το «Bollywood – Hollywood»

«Ούτε μια φορά, βρε παιδί μου, να μη σκάσουν από χαμόγελο τα χείλη; Ούτε…
επίτηδες να το έκανε η σκηνοθέτις, που έχει γράψει και το νερόβραστο σενάριο»,
λέει η Αντιγόνη και φεύγει από τη μέση της προβολής… Κι εδώ που τα λέμε, δεν
κάνει άσχημα…