ΜΑΤΙΕΣ Πάλι τα ίδια…

Έγραφα, το Σάββατο, αναφερόμενος στα έκτροπα που σημειώνονται σε όλα σχεδόν τα
ποδοσφαιρικά παιχνίδια: «… Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Τώρα που τελειώνει
το πρωτάθλημα – μια “αγωνιστική” έμεινε – ας κάτσουν οι αρμόδιοι με την ησυχία
τους και ας σκεφτούν τι μέτρα πρέπει να πάρουν, για να πάψουμε να είμαστε
ζούγκλα. Αλλά τις αποφάσεις τους όχι μόνο να τις ανακοινώσουν. Μα και να τις
εφαρμόσουν». Λίγες ώρες αργότερα, στο γήπεδο της Τούμπας, στη Θεσσαλονίκη, μια
μερίδα νεαρών φιλάθλων που δηλώνουν οπαδοί του ΠΑΟΚ και του Άρη, βριζόντουσαν,
ερχόντουσαν στα χέρια, εκσφενδόνιζαν καθίσματα εναντίον αστυνομικών, έβαζαν
φωτιές, τραυμάτιζαν, έριχναν φωτοβολίδες στον αγωνιστικό χώρο! Και αργότερα,
μετά το παιχνίδι, μερικοί απ’ αυτούς, «Αρειανοί», πικραμένοι από την ήττα της
ομάδας τους, προσπαθούσαν, με πέτρες, να προξενήσουν καταστροφές στα γραφεία
της γηπεδούχου ομάδας και διαλύονταν, τελικά, από επίθεση των ΜΑΤ, με
δακρυγόνα και ρόπαλα…

Συνηθισμένα πράγματα, θα πείτε. Δεν θα διαφωνήσω. Αλλά, κάποτε, θα πρέπει να
δοθεί οριστικό τέρμα σ’ αυτή την αθλιότητα. Σε έναν χρόνο θα έχουμε
Ολυμπιακούς Αγώνες. Και οι εικόνες από τα αίσχη των «φιλάθλων» μας κάνουν
συνεχώς τον γύρο του κόσμου, μέσα από τα ειδησεογραφικά δελτία των ξένων
καναλιών. Για την παγκόσμια κοινή γνώμη δεν είμαστε, όπως διακηρύσσουμε,
απόγονοι του Διαγόρα. Είμαστε σκέτοι τραμπούκοι. Και πυρομανείς. Έτοιμοι για
καβγά και για μαχαίρωμα. (Έγινε κι αυτό…).

Αυτοί οι νεαροί, που βρίσκονται στην αφετηρία όλων των επεισοδίων, δεν είναι
παραπάνω από 200-300 άτομα σε κάθε γήπεδο. Κι όμως, αυτούς τους 2.000,
συνολικά, ανθρώπους, ουδείς, όπως φαίνεται, επιθυμεί να αντιμετωπίσει! Λένε
και ξαναλένε (από 10ετίες) οι αρμόδιοι για κρυφές κάμερες και κλειστά
κυκλώματα, για λίστες με ονόματα ταραξιών, για έρευνες στις τσέπες των υπόπτων
από τους αστυνομικούς, αλλά ούτε μια φωτογραφία ενός δαίμονα της κερκίδας δεν
είδαμε έως τώρα. Και οι λίστες ανεπιθύμητων; Μπούρδες! Όσο για τις τσέπες,
είναι γεμάτες, πάντοτε, με κοτρώνες, σιδερένια ελάσματα και πιστόλια
φωτοβολίδων!

Αυτοί οι 200 άνθρωποι μπορεί να φωνάζουν, να βρίζουν, να προκαλούν εκτεταμένα
επεισόδια κ.λπ., αλλά καρφί δεν τους καίγεται για την ομάδα, που υποτίθεται
«έχουν θρησκεία». Αν τους καιγόταν καρφί δεν θα κατέστρεφαν κάθε τόσο την
περιουσία της, σπάζοντας και καίγοντας τα καθίσματα, ούτε θα την υποχρέωναν,
ύστερα από τη βέβαιη τιμωρία της, να αγωνίζεται σε ουδέτερο γήπεδο. Τότε, τι
είναι αυτοί οι νέοι; Σκέτο περιθώριο, που ψάχνει να βρει αφορμή για να τα
κάνει όλα λίμπα;

Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Η γνώμη μου είναι ότι ένα κομμάτι – το μεγαλύτερο
– απ’ αυτούς τους νέους είναι πρώην «οργανωμένοι» οι οποίοι αυτονομήθηκαν,
επειδή τα «αφεντικά», που τους χρησιμοποιούσαν, για την κατατρομοκράτηση
εξέδρας και αντιπάλων, έπαψαν πια να τους χαϊδεύουν με διάφορους τρόπους. Και
ένα άλλο κομμάτι είναι σκέτοι χουλιγκάνοι, που καταστρέφουν για να καταστρέφουν…