ΜΑΤΙΕΣ Υπερπαραγωγή

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

« Η κυβέρνηση και ο ΣΕΒ προσπαθούν να μας πείσουν ότι για τον πληθωρισμό
φταίνε οι μισθοί μας. Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος δήλωσε ότι “ο
πληθωρισμός στην Ελλάδα οφείλεται στους μεγάλους μισθούς”, ενώ και ο κ.
υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών θεωρεί ότι οι παροχές είναι μία
“απαρχαιωμένη αντίληψη” για την οικονομία!! Η “ισχυρή Ελλάδα” συμπιέζει,
λοιπόν, το εισόδημα των εργαζομένων. Στα πλαίσια της αρπακτικής αυτής λογικής,
εξαγγέλλεται νέο πάγωμα μισθών, καμία υποχώρηση στις διεκδικήσεις, επέκταση
της κακοπληρωμένης μερικής απασχόλησης, και μειωμένη ασφάλιση. Μάλιστα, ο ΟΑΕΔ
ετοιμάζεται να κόψει το επίδομα ανεργίας για όσους δεν αποδεχτούν τη
συγκεκριμένη θέση που ο ίδιος θα τους υποδείξει. Όσο βαθαίνει η παγκόσμια
κρίση, όσο τα κέρδη του κεφαλαίου συρρικνώνονται, τόσο θα γίνεται προσπάθεια
να αναπληρώνονται οι ζημιές από την “τσέπη” των μισθοσυντήρητων και των
συνταξιούχων. Η ραγδαία άνοδος των τιμών αποτελεί μία σκόπιμη τακτική των
εργοδοτών. Με τον τρόπο αυτόν, μας κλέβουν ασύστολα ακόμη και αυτούς τους
πενιχρούς και καθηλωμένους μισθούς που μας δίνουν, τη στιγμή που επί έναν
αιώνα δεν έχει μειωθεί το οκτάωρο σε επτάωρο ή εξάωρο, παρά την ανάπτυξη της
τεχνολογίας, που θα επέτρεπε άνετα να παραχθεί πλούτος ακόμη και με πεντάωρη
εργασία χωρίς ελάττωση των αποδοχών.

Ο Έλληνας εργαζόμενος, με βάση επίσημες στατιστικές, δουλεύει περισσότερο απ’
όλους τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, και αμείβεται λίγο πάνω από το ήμισυ
του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Αντιθέτως, ο Έλληνας βιομήχανος έχει, εδώ και μία
δεκαετία, σταθερά την πρώτη θέση στην Ευρώπη σε αύξηση κερδών, τα οποία
αρνήθηκε επιμόνως και πεισματικά να επενδύσει σε νέες τεχνολογίες και σε νέες
θέσεις εργασίας. Στην “ισχυρή Ελλάδα”, οι κοινωνικές παροχές δίδονται με το
σταγονόμετρο και είναι απαράδεκτης ποιότητας.

Ο Μάρξ εξήγησε ότι η τελική αιτία κάθε κρίσης είναι η υπερπαραγωγή. Το
καπιταλιστικό σύστημα είναι ένα άναρχο σύστημα, όπου ο κάθε ατομικός
καπιταλιστής, οδηγούμενος από τη δίψα του για υπεραξία, παράγει για την Αγορά,
άσχετα από το αν αυτή μπορεί να αφομοιώσει τα προϊόντα του. Σε περιόδους
ανάπτυξης τα κέρδη εξακοντίζονται στα ύψη, αλλά ύστερα από ένα σημείο η αγορά
είναι κορεσμένη. Συνεπώς, όταν πλέον οι καπιταλιστές δεν μπορούν να εισπράξουν
την παραγόμενη υπεραξία, σταματούν να επενδύουν, προκαλώντας οικονομική κρίση.
Αυτό συμβαίνει διεθνώς τα τελευταία χρόνια. Στο τέλος, φυσικά, δηλώνουν ότι
“φταίνε οι μισθοί”, και προσπαθούν να βγάλουν τα σπασμένα της οικονομικής
κρίσης από την τσέπη των μισθωτών. Συνήθως, οι αλήθειες είναι απλές και
πάντοτε πικρές».