Φινάλε πένθιμο και αντιηρωικό

Τρία χρόνια το «Kippur» παρέμενε στον καταψύκτη του ελληνικού γραφείου
διανομής. Το φοβήθηκαν; Δεν το πίστεψαν; Κι όμως. Στις Κάννες άφησε πολύ καλές
εντυπώσεις. Με τούτα και με τ’ άλλα, το πένθιμο εμβατήριο των φαντάρων και των
αξιωματικών του ισραηλινού στρατού θα περάσει στην ιστορία των ελληνικών
αιθουσών ως η πιο… αόρατη ταινία της χειμερινής περιόδου 2002-2003. Γιατί –
στον Θεό που πιστεύετε – ποιος θαρραλέος θα περιφρονήσει τον καύσωνα του
Μαΐου; Πόσοι είναι αυτοί που, έστω από περιέργεια, θα δρασκελίσουν το κατώφλι,
για να συναντηθούν με την υπογραφή κάποιου Άμος Γκιτάι και να δουν μια
πολεμική περιπέτεια και μάλιστα από το Ισραήλ;

Στο καθήκον, λοιπόν. Έστω για τους αδιόρθωτους, τους πείσμονες και τους…
ελάχιστους. «Kippur» – στα ιουδαϊκα – ονομάζεται η Ημέρα Εξιλέωσης. Για να…
εξιλεωθούν λοιπόν από την ντροπή της πανωλεθρίας, Αίγυπτος και Συρία εφόρμησαν
εκείνη ακριβώς την Ημέρα – Οκτώβριο του 1973 – εναντίον Ισραήλ και ένας ακόμα
πόλεμος καταγράφηκε στην κόλαση αυτής της περιοχής. Αυτό είναι το ιστορικό
φόντο του «Kippur».

«Kippur»: Η πολεμική μηχανή του Ισραήλ κόλλησε στη λάσπη

Εδώ είναι η διαφορά. Ο Άμος Γκιτάι – το καλλιτεχνικό και αιρετικό ατού αυτής
της χώρας – γυρνάει την πλάτη του στον Σαρόν και, ως αληθινός αντιπολεμικός
καλλιτέχνης, κουρελιάζει τα τρόπαια, τον σωβινισμό και την πολεμική μηχανή των
Εβραίων. Για εμάς – τους ουδέτερους και αμέτοχους – μια τέτοια στάση είναι
αυτονόητη, όμως για ένα πρωτοκλασάτο όνομα του Ισραήλ, είναι πράξη…
τρομοκρατίας.

Το δεύτερο – θετικό – κρατούμενο αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας και αιρετικής
παρουσίας, είναι η χαμηλόφωνη ανάπτυξη, το βιωμένο, αντιηρωικό ύφος και η
σκηνοθετική ωριμότητα στον χειρισμό σκηνών πλήθους. Ο Γκιτάι συγχρονίζει τους
ρυθμούς του με την έναρξη και την κορύφωση της μάχης. Με αποτέλεσμα, στο πιο
κρίσιμο σημείο, εκεί όπου όλες οι μηχανές είναι αναμμένες στο φουλ, ολόκληρη
μεραρχία τεθωρακισμένων, το καμάρι των Ενόπλων Δυνάμεων του Σαρόν, να κολλήσει
στη λάσπη. Αυτή την εικοσάλεπτη σκηνή με τα ογκώδη, απειλητικά, θανατηφόρα
τεθωρακισμένα οχήματα να αχρηστεύονται στη λάσπη και να περιστρέφονται γύρω
από τον άξονά τους σαν μεθυσμένες εξωγήινες χορεύτριες, θα την ζήλευε ακόμα
και ο Σπίλμπεργκ.

Στα υπόγεια της Κίνας

Φεστιβαλική, δυσκοίλια και άγνωστη η δεύτερη πρεμιέρα αυτής της ύστατης
«χειμερινής» εβδομάδας. Από την Κίνα «Άγνωστες απολαύσεις» (Unknown pleasures)
του Ξια Ζανγκ Κε. Ο τίτλος παραπέμπει σε πικάντικα, τολμηρά και γαργαλιστικά.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα οδοιπορικό στα… υπόγεια της
πολυπληθέστερης χώρας της υφηλίου. Καλώς ήρθατε στον παράδεισο του (κινέζικου)
Μπρονξ. Ο σκηνοθέτης Ξια Ζανγκ Κε, επιδέξιος, με τη μηχανή στο χέρι, γλιστράει
σαν χέλι. Όμως η επιδεξιότητα από μόνη της δεν συνιστά ταινία.

Για την Σύνοδο

Μεταχρονολογημένο και ιεροσυνοδικό. Αντί να βγει την Εβδομάδα των Παθών,
εξέρχεται στην έναρξη της θερινής περιόδου. Κύριε των Δυνάμεων.

Το οδοιπορικό του Αποστόλου Παύλου! Έτσι ακριβώς.

Το αποτέλεσμα; Ντοκιμαντέρ κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ΝΕΤ για να
προβληθεί Μεγάλη Εβδομάδα!

Ο Γάλλος κινηματογραφιστής Αμπραάμ Σεγκάλ μας δείχνει πώς και ένας
δολοφόνος, ληστής και Φαρισαίος μεταμορφώθηκε σε υπέρμαχο του Χριστιανισμού.