Σαν νεράκι σε λαδωμένο δέρμα

Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης και σ’ αυτό το σίριαλ-«Κλείσε τα μάτια»-δείχνει αδυναμία στις ερωτικές ιστορίες μεταξύ νεαρών και ώριμων κυριών καθώς και στους άνεργους νέους που δυσκολεύονται να βρουν δουλειά αλλά ζούν με άνεση

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας νόστιμος νεαρός, Έλληνας, που ζούσε στο
Λονδίνο και αποφάσισε να κάνει διακοπές στην πατρίδα του. Πήρε τον κολλητό του
για παρέα και έφθασαν στη νήσο Σύρο. Νήσος ατμοσφαιρική, με ωραία αρχοντικά.
Τότε ήρθε ο έρωτας. Εκείνη κυρία ώριμη, πλην ωραία, πλουσία, μητέρα τριών
παιδιών, κουρασμένη από τον γάμο με κύριο ζάπλουτο, αλλά εγωιστή. Το πάθος
φούντωσε και το έζησαν οι δυο τους σε ωραίες γωνίες της νήσου Σύρου, σε
ερημικές ακρογιαλιές, σε μια εκ των οποίων στήθηκε και τσαντίρι για να
«στεγάσει» τις ερωτικές στιγμές τους, άκρως ατμοσφαιρικό και αυτό, με τούλια
και μαντίλια, με λευκά κεριά να καίνε τις νύχτες, όλα ασορτί με τον έρωτα.

Και αίφνης η πρώτη τραγωδία: εκείνη χάνεται για λίγο, ο νεαρός κοιμάται
με τον φίλο του στο ερωτικό τσαντίρι για να ‘χει παρέα στη μοναξιά του,
ανάβουν όλα τα κεριά και σαν χαζοί κοιμούνται με τα πέπλα να ανεμίζουν πάνω
από τις φλόγες και μοιραίο γκαζάκι πλησίον. Έκρηξη, τραυματισμός και ο φίλος
χάνει το φως του.

Έτσι ξεκίνησε η ιστορία της σειράς «Κλείσε τα μάτια» (Mega) σε σενάριο
του ευφάνταστου Χριστόφορου Παπακαλιάτη, που δείχνει αδυναμία στις ερωτικές
ιστορίες μεταξύ νεαρών και ώριμων κυριών στα σίριάλ του. Επίσης πάντα υπάρχει
μια ομάδα νέων που ψάχνει εργασία και δυσκολεύεται να βρει, πλην όμως ζει σε
πανέμορφο σπίτι, ακριβό μεν για το βαλάντιο ανέργων, ταιριαστό, όμως, με το
στυλ των νεαρών. Γιατί όλοι οι άνεργοι ή οι νέοι που δυσκολεύονται να τα
βγάλουν πέρα στο σίριαλ – το συγκεκριμένο, αλλά και τα προηγούμενα του
σεναριογράφου – είναι ακριβώς το είδος εκείνων που έχουν μάθει σε «πλάτες»
γονιών και έχουν την ανάλαφρη στάση ζωής νεαρών που δεν αισθάνονται την
πραγματική απειλή της φτώχειας. Άλλωστε οι άνεργοι στο σίριαλ του νεαρού
Παπακαλιάτη πηγαινοέρχονται στο Λονδίνο και έχουν επαγγέλματα της μόδας, όπως
φωτογράφοι, ηθοποιοί, στυλίστες και τα συναφή.

Το σίριαλ, αγγίζει, είναι αλήθεια, προβλήματα σχέσεων, πατέρα-γιου
(συζύγου της Μαρίας και του ομοφυλόφιλου καταπιεσμένου γιου) ή αυτά του
κουρασμένου γάμου μεταξύ του εγωιστή συζύγου και Μαρίας (Πέμυ Ζούνη).

Χαρακτηριστικό της σειράς είναι ότι τα προβλήματα κυλούν σαν νεράκι σε
λαδωμένο δέρμα: ο τυφλός φίλος (Σερβετάλης) ξεπερνά την τραγωδία, ζει με
χιούμορ τις δυσκολίες τις δικές του και των φίλων, οι οποίοι φυσικά και τον
προσέχουν, τον διασκεδάζουν, ενώ βρίσκει ακόμη και εργασία σε σαπουνόπερα.
Αυτό θα μπορούσε να είναι μια ευχή για την κοινωνία και τις εποχές που ζούμε
και αν η τηλεόραση είναι το μέσο που διαμορφώνει νοοτροπίες ή τις επηρεάζει,
είναι μια καλή προσπάθεια.

Επίσης η ομοφυλοφιλική σχέση μεταξύ δύο νεαρών της παρέας –
σχηματίζεται όταν ο πρωταγωνιστής και ο φίλος του συναντούν τα παιδιά της
Μαρίας, αγνοώντας ότι είναι παιδιά της – παρουσιάζεται με ευαισθησία και
διακριτικότητα, θέτοντας άλλο ένα ευαίσθητο ζήτημα των καιρών με άνεση και
χωρίς νοσηρές υπερβολές.

Αυτά θα τα υπολογίζαμε στα θετικά της σειράς. Όπως και τους χώρους σοφά
επιλεγμένους να δίνουν μια ατμόσφαιρα κοσμοπολίτικη ή τις ατάκες που
αναπαράγουν με φυσικότητα στιγμιότυπα μιας ξένοιαστης νεανικής ζωής.

Το σασπένς ξεκινάει όταν ο πρωταγωνιστής ερωτεύεται και την κόρη της
αγαπημένης του, αγνοώντας τη σχέση των δύο γυναικών, όπως συμβαίνει στις
αρχαίες τραγωδίες. Το δίλημμα δίνεται με την ελαφρότητα, με την οποία συνήθως
παρουσιάζουν ανάλογες καταστάσεις τα περιοδικά ποικίλης ύλης και δίνουν
συμβουλές: «Αγαπάτε δυο γυναίκες; Ανωριμότης». Τουλάχιστον έτσι φαίνεται από
τους μονολόγους του πρωταγωνιστή, που παρεμβάλλονται στην εξέλιξη, κατά τους
οποίους εξηγεί τα συναισθήματα και τη στάση του. Ένα παραμύθι είναι, ανάλαφρο,
όπως δεν είναι ποτέ οι τραγωδίες, αλλά μόνον η φαντασία εκείνων που δεν τις
έχουν ζήσει και όπως το Χόλιγουντ δίδαξε.